De troost van twee torens

Jaren geleden woonde ik even tegenover de Watertorens van de Halenstraat. Het was een van de moeilijkste periodes uit mijn leven. Ik had problemen die niet bij mijn leeftijd pasten. Ik was nog maar net meerderjarig, en had zorgen die ik echt niemand toewens. Uren zat ik toen naar buiten te staren, soms met zelfmedelijden, soms met ernst en soms met verdriet. De aanblik van deze watertorens was een soort troost. Ik vertelde ze al mijn angsten.
Toen waren ze vervallen en verroest. Ze stonden daar werkloos, vergeten, aan de overkant van de straat. Naast de carwash. Als twee broers, de wachters op de grens van de seefhoek. Hun enige vijand was de tijd die hun roestige lichamen aanvrat.

Ik vond ze prachtig. Ik vond hun verhoudingen, hun lijn en hun grootte meesterlijk. Ik heb honderden schetsen en tekeningen van ze gemaakt. In de aquarellen die ik maakte waren hun hoofden rood van de roest en hun lijven groen van het mos. Nu – opgepoetst – zijn hun hoofden groen van frisse verf en hoop. En hun lijven mooi rood van de gekuiste bakstenen.
Hun waardigheid werd met verf en respect hersteld. Ze waken nu over Park Spoor Noord. En net zoals hun zorgen van toen nu voorbij zijn, zijn ook mijn problemen van toen verdwenen. We zijn allemaal weer trots en netjes.

Iedere keer als ik er passeer wil ik stoppen om foto’s te maken, maar het komt er in feite nooit van. Ik vloek altijd dat ik hun vriendschap onwaardig ben…
Maar vorig weekend reed ik twee keer met de auto voorbij en stond het licht een beetje verder op rood. Ik kwam – zonder het zo bedoeld te hebben – twee keer tot stilstand naast mijn oude vrienden. Mijn 50mm-lens kan hun grootsheid niet vangen (zeker niet raprap vanuit de auto), maar ik liet de kans niet passeren.
Ooit maak ik van deze twee heren het portret dat ze verdienen…