Zwalpen

Na een heel kleurenpalet van groenen ‘uitgesnut’ te hebben, te rillen als espenbladen in de sneeuw en elkaar des nachts met een zeehondenhoest wakker te houden, heeft dit gezinnetje nu al genoeg van de herfstverkoudheden. Wat is dat nu, seg. Zo’n mooie herfst en wij gaan beurtelings neer als kegels bij kinderbowling. Ik ook altijd met mijn grote mond dat wij nooit ziek worden. We zijn de laatste weken precies een representatief staal van de Vlaamse epidemieën. Hopelijk lopen de beestjes stilaan wat op hun laatste poten, zodat wij weldra weer slapen kunnen (ha, alsof we dat daarvoor dan wel deden…). Ik hoop ook terug met wat meer ‘zorg en vuldigheid’ te kunnen bloggen. Want de laatste dagen was ik er niet echt content van.

Ondertussen groeien de snottige wezens hier gewoon verder op. Ietwat zwalpend en slingerend, maar ze groeien wel.