Weggevertje

Door een acute hoofdpijnaanval van een tweetal weken geleden, miste ik een postbode met een pakketje. En dus stond er op de post een doosje op mij te wachten. Eenzaam in een hoekje. Iedere dag schoof het verder naar een punt van ‘terugzending’. De hoofdpijn duurde veel langer dan verwacht en het briefje van de postbode was ik kwijt. Toen ik eenmaal de scherven van mijn hoofd weer bijeen gezocht had en mij in de donkere hoeken van mijn getormenteerde geest vaag herinnerde dat er iets met een pakketje was, hobbelde ik naar de post. De postbeambte die mijn pakketje zonder afzender of nummer moest gaan zoeken keek behoorlijk wanhopig. Maar ik ook. Gelukkig leverde dat een geslaagde zoektocht op. Ik werd verenigd met het doosje… Dank u wel meneer postman…

Het bleek een setje van The Help.
Cd, dvd én boek!
Om weg te geven!
Tadaa! Hoeraa!

De dvd is wel door mezelf bekeken. Die zit dus niet meer in een plastiekje. Misschien is het wat van het goede teveel (boekfilmmuziek), maar ge kunt ze alledrie samen winnen of helemaal niks. En ge kunt kiezen: of ik stuur het op, of ge krijgt het bij een koffie.

Meestal is het boek veel beter en ik vermoed dat dat hier ook het geval is, want Hollywood kon met z’n stroperige vingers weer niet vanaf blijven. Alles moet wijken voor de platte emotie.
Zet zo’n films in een wiskundig schema en ze zien er allemaal hetzelfde uit. De opbouw, de muziek, de emotionele triggers, de climax en het procent aan grapjes zijn allemaal hetzelfde. Maar het is niet omdat Hollywood eraan heeft zitten prutsen, dan het een slecht verhaal is. Verhalen van mensen zijn goed. Verhalen van mensen zijn sterk. Vaak zijn ze veel sterker zonder de manipulatieve violen eronder.
Noot aan de toekomstige winnaar: lees misschien eerst het boek. Daar ga je trouwens veel langer plezier aan beleven! En dat zal de terechte aanrader zijn, daar ben ik redelijk zeker van…

Los van het verhaal denk ik dat het leven van een kleurling behoorlijk heftig is. Niet alleen toen. Volgens mij is het ook vandaag echt nog keihard. Ergens binnenkomen en iedereen neemt notie van je huidskleur. En je voelt dat. En je hoort de mensen denken, maar je kan je niet verdedigen. Dat moet vreemd zijn. En mensen die beweren dat het niet meer zo is, dat is onzin. Ik neem ook notie van mensen hun huidskleur. Ook in mij zitten vooroordelen en veroordelingen. En ik ben dan nogal links van kop en spreken.

Enfin. U mag dus in de reacties zeggen of u dit setje wilt. De winnaar zal geselecteerd worden op eerlijke wijze. Hoe weet ik nog niet precies, maar het zal gebeuren. Zaterdagavond sluit ik af.

About these ads