Biodroom

Zij die in het Antwerpse wonen hebben mogelijks al eens iets horen waaien over de Biodroom. Ik ben zo iemand. Van dat horen waaien. Ik heb mezelf door die wind naar het linkeroever laten voeren vandaag. Vooral omdat het project op z’n minst een aantal intrigerende kernwoorden en omschrijvingen meeblaast: kunst en ecologie, tuin-in-zak, gemeenschapstuin, levend laboratorium. Klinkt allemaal goed, vond ik. En omdat zaterdag de dag is met het meeste kans op ergernissen, mislukkingen en frustratie (voor mij toch), leek het een goed plan om eens te gaan snuffelen, daar waar de Biodroom droomt. Als er iets is dat mijn humeur positief beïnvloedt, dan is het de natuur wel.

En het was er geweldig. Groen, levend, gezellig. Kindjes gelukkig (toch eventjes), inspirerende figuren en bouwsels, natuur in zakjes. En dat alles op een steenworp van de stad. Misschien zal ik ooit de innerlijke rust vinden om het leven in de vorm van zaadjes in de grond te steken, het water te geven, het te zien groeien en het uit de grond te trekken als het af is. Maar momenteel ben ik nog lang geen tuinier. Nu ben ik gewoon een bewonderaar. Een fris blaadje selder of een welig tierende savooikool kan mij al ontroeren. Ik heb niet zoveel nodig. Voor ik kinderen had was ik nochtans een harde tante. Daar schiet nu niet meer zoveel van over…

Ieder uitstapje brengt me naar een oefenterrein om mijn nieuwe camera te temmen. Want momenteel veegt ie nog de vloer aan met mij. Uit veel foto’s komen maar een paar aanvaardbare.

Tuin in zakjes:

Wat ik ook nog gedaan heb vandaag is de artistieke blauwe kin van zoonlief gefotografeerd. Hij liep vrijdagochtend tegen de muur…

About these ads