Zieke zomer

Dit is een zieke zomer. Een gehandicapt seizoen. Op veel te dunnen beentjes strompelt hij voort, de herfst al tegemoet. Zo lijkt het toch.
Deze zomer is maar half volgroeid. Hij weent veel. Een emotionele zomer. Vol twijfels en vergissingen.
Niet echt waar we op zaten te wachten.
Wij wilden een enthousiaste, zelfverzekerde, blakende zomer.
Zwembaddruppels op warme bruine huid, zuchtende avondbriesjes, zachte stemmen in de straat, en overal gesmolten tijd.

Maar dat kregen we niet.
We kregen een zieke zomer.
Fletse stralen en vage momenten van kortstondige hoop; verwaarloosbare vlagen van zomer.
Tot hiertoe was het niet meer dan een schaduw van een seizoen.
De patiënt spartelt, maar de wolkendeken is te dik; weerbarstige luchtdrukgebieden overwinnen, en de tijd glijdt als een waterslang,
veel te snel voorbij.

Juli. Halfweg. “Er is nog niks verloren,” stamelt de vochtige aarde. “Er is nog tijd…”
Maar de appels rotten aan hun tak, aardappelen zwemmen weg in de grond.
De zieke zomer besmet meer dan alleen zichzelf.
Ook wij gaan stilaan regendruppels wenen.

Maar laat ons niet afvallig zijn. Deze zomer heeft onze steun nodig.
Ook mismaakt is de zomer mooi.
Misschien een beetje donker,
Maar ‘t is misschien alles wat we krijgen.
En ook, misschien, is ‘t morgen beter…

Mijn remedie? Een Boris en een Tadeusz. Zonnekinderen. Lichtstralen.
Ze zijn soms even irritant als een te felle zon en geen zonnebril. Zenuwinzinkingveroorzakers. Maar wel zonnig en kleurrijk.

Op een winderige ziekezomerdag liet zeebonk Borissovic zich een aantal zelfklevende tatoeages aanmeten door zijn broer:

En ziet, op sommige momenten heft de zomer het hoofd al:

About these ads