Aaargh...

Een mens zou bijna gaan denken dat ik een luierik ben, gezien de povere postjes alhier. Zowel kwalitatief als kwantitatief. Maar voor u op basis van dergelijke vooronderstellingen onwaarheden zou gaan rondstrooien, wil ik graag iets inbrengen ter mijner verdediging. Behalve de monsterverhuis die wij dit weekend gezinsgewijs hebben verwezenlijkt, en het feit dat we momenteel als een soort nomaden leven – met veel valiezen en een hopeloos versnipperde inboedel – zijn de kinders hier verandert in twee mini-tirannen zonder oren of geweten. Ik denk soms aan woorden als ‘kinderdwangbuis’. Of ‘ingebouwde volumeknop’. Of ‘kopstoot’. Of ‘help’. Ik reutel soms al een beetje…
Maar gelukkig mag ik morgen naar Spanje. Voor twee weken. Met de tirannetjes weliswaar. Maar Spanje is groot hé…

U weet dus waar ik zit als u het hier stil vindt. Misschien blog ik toch. Op een of ander Spaans wifi’tje. In een nazomerzonnetje. Ik kan het gebruiken. Pfieuw.

Ik ben wel blij dat ik weg ben uit het oude huis… Zo ziet het er mooi uit, maar we hadden het wel wat gehad…

Waar we naartoe gaan is nog geheim…

En Tadeusz doet ondertussen dutjes achter de gordel…

About these ads