Papaprika

‘Zot! Gaat die maar terugleggen!’ snauwde ik tegen mijn lief aan de kassa.
De kassierster keek ons afwachtend aan, met een opgetrokken wenkbrauw alsof ze nog een echtelijk geschil verwachtte. Haar hand hooverde over de bron van ons kleine meningsverschil. De kleine rode paprika.

Verbouwereerd was ik over de prijs van de paprika toen ik de groenten uitkoos in de plaatselijke biosupermarkt. Meer dan tien euro de kilo, dat leek me een prijs weggelegd voor een of ander zeldzaam groentje dat ze met de hand moeten plukken in een land met een onuitspreekbare naam. Toch niet voor een eenvoudige paprika?! Een paprika mag dan wel een ‘luchtige’ groente zijn, een in feite grote doos voor wat kleine pitjes, toch leek ie me te zwaar voor mijn portemonnee.
Ik bedacht ter plaatse een nieuw – paprikaloos – recept, en koos voor wat minder ‘omhooggevallen’ groenten. Wat rapen en een pastinaak. Ik was tevreden. Ik had mij niet laten vangen aan de middenstandsbiovalkuil, en ik had een nieuw culinair hoogstandje in gedachten met een paar vergeten groentjes. Het kon alleen maar beter worden.

Maar mijn lief was er ook nog. En die had in zijn mannelijke doelgerichtheid enkel de noodzakelijke ingrediënten op het oog voor zijn stoofpotje. Als een echte jager had hij precies dat gevangen wat hij nodig had. Waaronder ook een paprika dus.
Aan de kassa zag ik dat pas…
Mijn felle reactie zorgde dat de hele rij gefocust was op dat kleine schriele paprikaatje. Ik liet mij nochtans niet afschrikken. Tien euro was duur en dat mocht gezegd. ‘Nee, die is veel te duur! Ga maar iets anders pakken. Leg deze terug!’
Mijn woorden creëerden een soort vacuüm, alsof de tijd even stilstond. Iedereen – kassierster, alle achterliggers, Sven, ikzelf – wist wat er dan zou gebeuren. Sven zou op hoge poten door de winkel gaan sjeezen, de voortgang der aankopen uitstellen, tergend lang zouden we daar wachten, zonder woorden en met veel te veel stilte, op Sven wiens verstand zou blokkeren op broccoli of witloof.
Sventikov schudde het hoofd en ik wist dat hij gelijk had. Het was te laat. Deze paprika zou gekocht worden…

De uiteindelijke prijs van deze paprika wilde ik niet kennen. Maar ik was vastbesloten dat hij zou opbrengen. Hij zou optimaal gereedgemaakt worden, hij zou doorsmaken en kleur brengen. Ik wilde eruit halen wat erin zat. Dat moest. Voor die prijs moest dat echt.
Dus schraapte ik al die kleine lastige pitjes eruit en duwde ik ze in de grond. In twee kleine potjes. Gewoon boenk alles bijeen.
Ik ging iedere dag kijken. Ik gaf ze iedere dag water. Als er eentje zou uitkomen dan was ik al blij.

Maar na een week kwamen ze allemaal uit! Ik denk wel vijftig paprikaplantjes. Ik schonk de helft al aan mijn moeder. Nog een paar gingen naar de buren. En de rest is hier nu verspreid over verschillende potjes. Ik las ergens dat zelfgeplante paprika’s vaak nog echt vrucht gaan dragen. Stel u voor zeg. Dan werd deze dure paprika – op zijn eigen manier – plots heel erg goedkoop…

Ik ben wel geen mme ZsaZsa; het is hier nog geen Transitië, maar ik ben toch behoorlijk content…

Tuin zonder huis

Een tuin dat hebben wij dus niet.
Terwijl de meeste van onze vrienden een huis kopen met een tuin, hebben wij een appartement gehuurd. We vonden ons huis namelijk niet. En dus, na een zoektocht van een paar jaar, belandden we in een boeiend appartement zonder tuin. Met twee jongens. Die op een leeftijd zijn dat ze rondspringen als kangoeroes op springveren en ‘MAAMAAA’ brullen als ik vlak naast hen sta. Qua geluidsoverlast mogen we blij zijn dat er geen leefruimte onder ons ligt…
Onze keuze maakt dat we aangewezen zijn op de groene gebieden in en rond Antwerpen om onze springbonen uit te laten.

Park Spoor Noord (PSN) is niet zo mijn ding. Het lìjkt relax, maar met kleine kinderen is het voor mij vooral stress. Die kinders beginnen daar te rennen en in de drukte ben ik hen onmiddellijk kwijt. Tadeusz vind zijn weg wel al terug, maar Boris moet maar twintig meter rechtdoor lopen en die weet al niet meer waar hij is. Ik voer in PSN altijd maar halve gesprekken, met mijn oog altijd gericht op een rondrennend stukje T-shirt in de verte. In PSN heb ik al twee keer koortsachtig rondgelopen op zoek naar kinderen, overtuigd dat ze gestolen waren, paniek onderdrukkend en mensen aanklampend. En ik heb er ook al eens aan den toog gestaan om er eentje af te laten roepen.
Nee, voor mij dus niet, dat overigens verder prachtige park.

Wij moeten het hebben van grote open ruimtes en kleine wandelingen. Iets waar je in groep vooruit stapt en af en toe stopt in dun bevolkte gebieden. Of duidelijk omheinde plekken. Met maar één ingang. Hopelijk gaat dat binnenkort beter, als Boris zich wat kan oriënteren. En als hij snapt dat als er stoom uit moeders oren komt, dat hij dan misschien eens even moet luisteren.

De Kalmthoutse heide blijft toch echt een hit.
Een beetje tak, een beetje water, zand en bomen om in te klimmen. Niet voor iedere week, maar soms toch heerlijk. Daar hoor ik het gestamp van hun voeten niet. Daar kunnen ze hun klep eens openzetten zonder dat mijn oren eraf vallen. Het kan wel zijn dat er een paar broedvogels vierkante eiers gelegd hebben van het verschieten, maar goed.

We bouwden alleszins een huis, want zo’n tuin zonder huis, dat is het ook niet hé. Een huis dus. Voor de ‘helibeestjes’ (lieveheersbeestjes) en de ‘nonijntjes’ (konijnen). Een huis bouwen is goed. Constructief… De vorige keer hadden we dat ook gedaan. Toen had het een omheinde tuin. Deze keer dus niet…

Mama moet het spoor volgen:

Mama mag niet door! Moet cent betalen!

Mama is stout. Ik ga niet meer stappen.

Oerkreet voor het huis.

En, voor er mensen zijn die het vragen: de medailles die de kinderen dragen… Tadeusz kreeg er eentje omdat ie al een paar dagen geen ‘stoute mama’ meer had gezegd. Ik probeer ‘m dat af te leren aan de hand van beloningen. Het werkt alleszins beter dan straffen. Maar het is toch met wisselend succes. Boris moest er natuurlijk ook eentje hebben. Ook al blijft die van tijd toch gewoon ‘Toute mama’ roepen. *zucht*

Stuwkracht

Het is voor mij een hele klus om mij staande te houden in een wereld vol schijnbaar perfecte ouders. Misschien ben ik snel onder de indruk. Misschien zou ik dat ook zijn als ik van op een afstandje zou kijken naar mezelf, maar de glimlach waarmee andere moeders hun kroost op school afzetten lijkt me minder krampachtig dan de mijne. De gewone dagdagelijkse gang van zaken is voor mij soms al een overwinning. En er dan nog minzaam bij glimlachen is soms een aspect van de uitvoering van het ouderschap waar ik niet altijd in slaag. Ik ben al trots op mezelf bij de gewone dingen als brooddozen, (min of meer) propere kleren en op tijd op school.

Speciale dagen als Sinterklaas, verjaardagen en carnaval vragen dan ook een hoger toerental van mij. Soms faal ik.
Maar soms weet ik mezelf ook tot een hoger niveau te tillen.
Dit jaar is dat dankzij de stuwraketten…

Niet alles wat er op het internet staat qua knutselarijen is onmogelijk voor mij. Wel veel. Bijna alles. Maar af en toe is er een knutselconceptje dat ik aandurf. En deze keer zijn dat de stuwraketten van Tadeusz.
Pinterest kan soms ontmoedigen, maar soms werkt het ook inspirerend…

Het was misschien niet echt een heel duidelijk kostuum, maar een ninja met stuwraketten moest wel cool genoeg zijn voor de superheld die er in mijn zoon woont.
Het zag er niet alleen tof uit, het was ook nog eens op tijd klaar!
Alleen de foto’s bleken wat lastiger. Vanaf dat iemand de raketten aanheeft vliegt ie natuurlijk rond. En op school bleek de chaos helemaal te groot om deftig materiaal te schieten. Teveel smurfen, cowboy’s, draken op een kluitje. En ik vrees dat zo’n stuwraket niet bestand is tegen een halve dag rollenspel dus hier zullen we het mee moeten doen, vrees ik…

Privacy

Een lastige bijkomstigheid van publiekelijk bloggen is dat ik sommige foto’s niet online kan zetten.
Tussen de duizenden beelden die ik jaarlijks schiet zijn het de foto’s van mijn vrienden, de kinderen van mijn vrienden, kennissen, familie die meestal het interessantst zijn.
Maar dat mag niet. dat doe je niet, het hoort niet; hun gezichten zomaar te grabbel gooien op het internet.
In een tijd waar privacy een kostbaar goed geworden is en waar er geen krantenpagina zonder het woord meer bestaat, moet je twee keer nadenken. Da’s ook goed, vind ik. Het internet is immers te groot en te eeuwig, en het misbruik tiert welig.

Ik heb in het verleden een paar keer fratsen voorgehad van mensen die knorrig waren omdat ik, zonder er echt bij stil te staan, hun beeltenis op mijn blog of facebook had gezet. Of op personeelsfeestjes mensen die nadien kwaad waren omdat ze er lelijk opstonden en omdat de foto’s wel op het werk verspreid waren.
Er zijn mensen die – onder geen enkel beding! – willen dat er iets minimaal herkenbaar op facebook staat. Ze vinden het al lastig dat er een fototoestel is waar zij op staan en waar ze geen controle over hebben. Anderen interesseren zich dan weer niet in kleine publicaties, zolang het zonder naam is. Soms krijg ik vragen om dingen te verwijderen. Ik heb daar respect voor. Veel zelfs. Ik verwijder die foto’s dan vanzelfsprekend. En ik post zo weinig mogelijk herkenbare beelden.

Maar ik vind dat wel heel ambetant. Heel.
Want zo kan ik veel dingen niet tonen. Mensen die ik mooi vind. Beelden waar ik trots op ben. Rimpels die me ontroeren. Zonde dat zo’n beelden dan op een harde schijf verstoffen…
En zo lijkt het of ik maak alleen maar beelden van mijn kinderen. Alsof ik volledig geobsedeerd ben door hen en van niemand anders foto’s wil maken.
Een nieuw gezicht, een andere glimlach, de diepte van iemand anders ziel, die peil ik nochtans graag.

Soms vraag ik mensen of ik foto’s mag posten. Maar meestal vind ik het de moeite niet. Ik laat het dan maar zo. Of ik moet eerst de beelden mailen, en dan geven ze wel toelating voor die, maar niet voor die en die foto. Ondertussen zijn er weer een paar dagen overheen. Het moment is voorbij.

Daarom ga ik weer op zoek naar foto’s van andere dingen. Dieren. Deurbellen. Vage mensen. Botsauto’s. Gelukkig reclameert mijn stoel niet dat ie herkenbaar in beeld kwam. Landschapjes. Ik ben ondertussen bedreven in het kiezen van dat soort beelden bij het bloggen. En ik kan ondertussen ook vrij goed bijna alles schrijven zonder mezelf daarmee in de problemen te brengen.
Maar ik blijf het moeilijk vinden om levenloze dingen te fotograferen. Ik krijg daar moeilijk spanning in. Geef mij maar gezichten.

En dan vervloek ik soms de ‘privacy’…

De zoektocht naar oplossingen is op zich natuurlijk ook wel boeiend… Ik ben in de klas van Tadeusz het Kerstfeestje gaan fotograferen. Eigenlijk is geen enkele foto echt voor publicatie te gebruiken. Tenzij misschien deze… Hopelijk krijg ik hier al geen reclamaties op!

Dieren. Die malen ook niet zo om hun privacy.

Landschapjes. Vaak saai. Ik kan dat niet goed. En hopelijk herkent niemand zich in een schaduw.

Of iemand die hier toch nog een nummerplaat gelezen krijgt:

Dan maar botsauto’s.

En uitzichtjes.

Of de plastieken vrienden van de jongens.

Het schiet allemaal niet echt op.
Dus komen we al snel terug bij de kindjes. Die snappen het concept privacy nog niet. Maar in feite is dat niet fair van mij. ‘t Is niet omdat ze het concept niet snappen dat ik hun gezichtjes maar moet gebruiken om mijn eigen hobby mee te voeden. 
Maar langs de andere kant denk ik ook dat het goed is dat ze met dat soort zaken leren omgaan en de fijne grens tussen ‘blootgeven’ en ‘uitgekleed’ leren kennen. Ik heb in ieder geval nog nooit negatieve ervaringen gehad door het bloggen/blootgeven. Maar ik denk wel altijd heel goed na over wat ik blog. Maar goed. Ondertussen doe ik dus maar voort met kinders en vage beelden…

Zij die dus ooit per ongeluk voor mijn lens lopen en er geen probleem mee hebben, mogen altijd spontaan hun toelating geven!

Tellen maar

Soms moet een mens zich even tot de dankbaarheid dwingen. Ik toch.
Omdat ik anders afdrijf naar een continu gevloek. En naar zelfmedelijden. Zelfmedelijden is voor pussy’s. Ik geloof er niet in. Het is vergif.
Maar als ik soms niet oplet, dan zwicht ik soms toch een beetje.

Want de verwarming in mijn auto is kapot. Dat maakt mij gelijk tot de meest zielige chauffeur in Antwerpen en omstreken.
Want het snot in mijn hoofd benevelt mij zo en als ik nies dan gaat dat zo diep dat het davert in de hel.
Want mijn kinderen produceren alleen maar decibels om mij op mijn paard te krijgen. En ze hebben alleen snotneuzen op momenten dat ik geen zakdoek kan pakken. En hoe zwaarder de doos in mijn handen, hoe trager zij de trap op gaan.
Want de nachten zijn te kort.
Want mijn linkerschoen laat teveel kou door en ik zal straks ongetwijfeld naar het ziekenhuis moeten om mijn tenen operatief terug warm te krijgen.
Want onze tv heeft geen scartkabeluitgang meer.
Want niemand begrijpt mij
en ga zo maar door.

Zilverblauw heeft een blog met daarin een rubriekje ‘count your blessings.’ Af en toe op een rijtje zetten wat er mooi is, kan louterend werken. Dus, als tegengif voor het zelfmedelijden een klein dankbaarheidslijstje…

Wat mij deze week blij maakte:
- De koude die de wereld mooi maakt op een wandeling in het park.

- Natuurlijk is mijn grootste blessing mijn kroost. Ondanks snot, decibels, brutaliteiten, etensresten overal. Het blijven fantastische jongens. Gezond, creatief, grappig, sterk.

- Ik was ook weer blij met ons appartement deze week. Het is nog een chaos en we zijn bijlange nog niet georganiseerd, maar het is mooi en als al onze noodoplossingen plaats zullen ruimen voor ‘goede oplossingen’ dan zal het geweldig worden. Maar nu nog even het torentje chaos in de badkamer aanvaarden.

- Samenleven met kinderen. Zij maken van ieder hoekje een avontuurlijke plek.

- Een instagramboekje. Wat leven we toch in een speciale tijd. Ik maak een foto, doe een paar klikjes en even later valt het instagramboekje in je brievenbus als je wil. Zo’n gemak.

- En wat ook weer indrukwekkend was, was de kerstboomverbranding. Maar die avond was de koude meedogenloos. Als ijsblokjes gleden we na twintig minuten al weg.
Zoveel moois in mijn leven. Het is in feite hartverwarmend…

Vreemde vrienden

Is dat bij jullie ook zo? Dat je denkt ‘waar is de dag nu naartoe?’
Dat je armen en benen te kort komt om peuters en kleuters schijnbaar welopgevoed de wereld in de sturen?
Dat je oren er bijna afvallen van de cowboys en indianen die de keuken bevolken?
Hebben jullie dat ook dat de beste plannen op komen zetten als je achter het stuur zit, waar je niks anders kan doen dan plannen?
Zijn er toverspreuken om het stof in je huis te laten veranderen in verantwoorde veggie-maaltijden die kinderen lusten?
Is dat bij jullie ook zo dat je vindt dat je al veel tijd in de badkamer doorbrengt en dat je er nog als een ontplofte broccoli uitziet?
En dat je ‘s avonds twee goede voornemens met elkaar laat vechten? (‘Vroeger gaan slapen’ tegenover ‘nog bloggen’ bijvoorbeeld…)

Ik wil zoveel. Teveel waarschijnlijk. Ik heb een paar prioriteiten die echt bovenaan staan, maar daaronder staat alles eigenlijk bijna even hoog op dat lijstje. Ik kom er niet toe om zaken te skippen. Ik wil alles erop: schrijven, vinnig bloggen, foto’s maken, tekenen, mama zijn, ‘vriendschapjes doen’, nieuwe mensen ontmoeten, instagrammen, ideaal lief zijn, een proper huis, sportief, slank en goedlachs zijn…

Hoe doen mensen dat toch?
Misschien ben ik wel hopeloos onaangepast aan deze tijd…
Sommigen vragen mij hoe ik erin slaag om alles te combineren. Ik weet dat zelf dus niet, hé. Ik doe maar op, flapper wat rond en ik zie wel wat er lukt. Maar ik weet dat het meestal beter kan…

De ontmoeting van een paar medebloggers vorige week, geeft me wel wat inspiratie. En meer focus.
Het waren drie heerlijk inspirerende vrouwen. Ze konden wel niet met stokjes eten, maar hadden gelukkig voldoende andere kwaliteiten
Inktvos, Ineken, Madrina. Achter die virtuele namen zitten échte wezens! Misschien is dat wel het mooiste van bloggen: eerst zijn het vreemde letters op mij scherm, maar op een goede dag blijken het eigenlijk een soort van vrienden. Mooie vreemde vrienden… Of toch vaag vriendachtig

Landing

Eindelijk verhuisd.

En eindelijk is er een wankele internetverbinding. En gelukkig ook een tikje tijd in mijn door chaos overspoelde leven.
Dit was voorzeker de zwaarste maand in jaren. Bloggen zat er echt niet in. Alleen maar kartonnen dozen en stof en twijfels en veel te weinig geduld in apart verpakte zakjes.
Deze verhuis was er eentje om in de annalen opgenomen te worden met veel voetnoten en kanttekeningen. Door de maand die we moesten overbruggen tussen de twee woonsten heb ik me ontheemd en thuisloos gevoeld, verwonderd en blij, beschaamd en ontworteld, wanhopig, boos, soms sterk en moedig.
Als een modern nomadengezin zagen we mooie steden in Spanje, ontmoetten we mooie mensen rondom ons, en sleurden we onszelf een breuk aan heel wat materiële ballast. De kinderen gingen met ons mee. De ene dag wisten ze zich beter aan te passen dan de andere.

Op het einde werd het soms wat pijnlijk: iedere keer als we ergens stopten met de auto, in Spanje of in België, voor een boodschap of bij een of ander logeeradres, vroeg onze tweejarige Boris met piepend stemmetje ‘Thuis?’

Nu zijn we er eindelijk. Het kind is kweeniehoeblij met zijn kamer. En ik kan nu eindelijk zeggen: “Ja schatteke, we zijn thuis…”

Badkameruitzicht in het nieuwe huis.
Ik zal me binnenkort eens bezighouden met de opgebouwde achterstand van de foto’s. En hopelijk ben ik ook weer terug geland in de blogosfeer. Want ik heb het hier ook gemist, deze propere wereld van letters en beeld…

Moderne technologie

Mijn verleden kende vele vreemde kronkels, langs duistere paden en klammige sferen. Op mijn weg bleven er soms dingen aan mij kleven. Slechte gewoontes, rijke gedachten en kleurrijke herinneringen. Soms ook veel viezigheid. Maar vaak ook veel schoonheid. Niet zelden in de vorm van voorwerpen die in hun jasje van ouderdom bulken van charme, maar wegen als lood.

Door hier op te ruimen vind ik dingen terug. In de hoeken van het huis zaten oude vriendjes samen te weven aan een stofdeken. Toen ik die wegblies heeft mijn superlief Sventikov een halve dag lopen niezen. En dan ‘s avonds hebben we getracht om het leven in de voorwerpen weer op te wekken. Met ongeduldige kinderen en behoorlijk wat gevloek. Het was Charlie Chaplin die gisteren uiteindelijk over onze muur liep…
Het is leuk dat er nog leven in zit, maar verhuizen zien we eigenlijk niet meer zo zitten. Op de vuilbak gooien kan ik niet. Dan zou ik de kronkels van mijn verleden verloochenen. Weggeven is een optie. Maar het gewicht van deze voorwerpen noopt me tot twijfel en melancholie. Verkopen voelt een beetje aan als verraad. Tenzij op een rommelmarkt. Maar daar heb ik geen tijd meer voor. Ruilen is leuk. Mag altijd. Als er maar liefde is. In mijn hart is er veel plek voor dit soort pareltjes, maar in mijn toekomstige woonst helaas niet… Wie zich geroepen voelt mag iets voorstellen. Het is toch immers hoogstaande moderne technologie. Dat kan je toch niet laten liggen!
Ik zoek nog leuke kinderstoeltjes bijvoorbeeld.

(Er staat een logo op met daarbij het woord eumig, en dan een p met een 8 erin)

(volgens mij werkt ie nog…)

Nota aan mezelf

Het lijkt hier stil, maar ik kan jullie verzekeren dat het hier in huis allesbehalve stil is. Verhuizen… Het stof afblazen van alles wat je hebt, dat geeft veel kriebels in de neus. Zoveel stof! En alles ligt in hoopjes: weggeefdingen, bijhoudingen, ikweethetbegotnognietdingen, containerparkdingen, ergernisdingen.

Ik maak mij trouwens veel zorgen. Over zowat alles. Ik moet regelmatig de stress draineren door kleine gedachtepaadjes te volgen die naar prettigere ideeën leiden. Stom dat een mens het van een afstandje allemaal altijd zo duidelijk ziet, maar met je neus erop…
Daarom even een korte nota aan mezelf:

Ysab,
- Hou de alcoholstift dicht bij, want alleen zo vindt ge alles terug dat al in kartonnen dozen zit.
- Blijf kalm. Het komt allemaal goed. Zowel op reis binnenkort als de verhuis, als de overbrugging, als in het nieuwe huis. En als het allemaal toch niet ideaal is, dan is dat niet erg. You will survive.
- Ge hebt mooie gezonde kinderen die gelukkig zijn. Dat ze de tafel in stukken zagen, de boeken kapotscheuren en de zetel vol speeksel smeren zijn bijkomstigheden die u trouwens sneller verlossen van alle materiële ballast.
- Dat superlichaam, slank er sexy, dat komt later wel. Of niet. Maar dat zou ook niet erg zijn. Ge hoeft geen mannen te verleiden, ge hebt uw kinders gemaakt. De man die hier rondwaart is – naar eigen zeggen – nog net content genoeg om te blijven.
- Loslaten. Probeer nu eens niet alles continu te controleren!
- Binnen twee dagen ligt uw eerste boek in de winkel. Geniet daar eens van…
- Uw jongste zoon gaat op nog geen week tijd van pamper naar pot. Vrijwel moeiteloos! Reken eens uit hoeveel wasmachines ge daardoor niet moet draaien. Wees daar maar heel dankbaar voor!
- En uw oudste zoon is kweenieoe blij op zijn nieuwe school. En hij heeft een dj als meester. Hoe cool is dat!

Instameet

Hoe het precies komt weet ik niet, – ik vermoed dat mijn chaotische geest daar voor iets tussenzit – maar ik ben hier vergeten te melden dat er morgen, 7 juli 2012, een instameet georganiseerd is door een paar vrienden van me en ikzelf. Onder het mom van ‘beter laat dan nooit’ gooi ik het bij deze dan toch bloggewijs de wereld in…

Ik ben al, sinds ik een iPhone heb, helemaal weg van het instagramconcept. Verbondenheid met vreemden door middel van vierkante beeldjes. Hoewel het misschien ‘makkelijke fotootjes’ zijn, vind ik dat er ware instagramkunstenaars zijn die het instagrammen tot een kunst verheven hebben, terwijl anderen met dezelfde middelen er niks van bakken. Omdat instagram me al een paar goede vrienden opleverde, was ik geprikkeld en nieuwsgierig naar nog meer mensen achter de vele vierkantjes. Daarom besloten Donald, Tinka en ik een instapicknick te organiseren in het Antwerpse. We doen niks speciaal, we geven geen feestje, we hebben alleen een plek en een datum geprikt en we hopen zoveel mogelijk leuke instagrammers bijeen te krijgen om zo tot een uitwisseling te komen en de wereld dichterbij te brengen.

We maakten een facebookpagina, een facebookevent. Er kwamen flyers (de hoofdcreatie is van Tinka en ik vind ‘m super) en een website en een interview met Tinka op Noordlink, smosblog schreef.
Instagramt u ook? In de buurt van Park Spoor Noord morgen? Breng uw eigen hapje en drankje mee en wees welkom! U kan er de straffe verhalen horen van Donald, de mooie ogen van Tinka komen bewonderen, de zenuwachtigheid van mijn kroost komen vaststellen of gewoon een berg andere toffe instagrammers ontmoeten!

Ik herinner me nog dat ik niet zo lang geleden met Donald koffie zat te drinken en dat we dit bedachten. Ben eens benieuwd wat het morgen zal worden!

Hieronder nog een paar van mijn instagrammetjes van de laatste tijd…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.