Wakker hart

Sinds ik moeder geworden ben is er veel veranderd. Niet alleen praktisch, of organisatorisch. Maar ook binnenkantisch. Ik ben een ander mens geworden. Voorzeker zijn de meeste ouders het met mij eens: zo’n kind, dat laat uw wereld daveren en zet alles wat je voordien wist helemaal op z’n kop.

Eén van de aspecten van het moederschap is de o zo evidente bezorgdheid. De ene heeft er meer last van dan de andere. Ik ben van de strekking dat kinderen leren uit hun fouten. Ik zal ze niet tegenhouden van op laddertjes te klimmen, op stoelen te staan, risico’s te nemen, te gaan skaten enzovoort. Ik zou mijn jongens toch niet kunnen tegenhouden. Het zijn wervelwinden. En bovendien helpt het niet. Tadeusz valt eerder op zijn gezichtje als hij gewoon naast me staat dan als hij op een been op de toren in de speeltuin staat. Maar de bezorgdheid is er altijd wel. Af en toe voel ik, ergens in een ver hoekje van mijn hart, de verpletterende leegte die er zou zijn als er hen iets zou overkomen. Ik zie soms alles wat er fout kan lopen met hen, en dan voel ik die leegte al. Die beangstigende leegte, die meedogenloze pijn. Ik moet dat soort gedachtes en worst-case-scenario’s vrijwel onmiddellijk lossen, want als ze me meetrekken dan zou ik mijn kinders in dwangbuisjes steken en mochten ze alleen nog eten met hele stompe lepels.

Tadeusz werd vorige week geopereerd. Kleine ingreep. Niks speciaals.
Ik was erop voorbereid dat ‘uw kind onder narcose’ geen leuke ervaring is. Goed gemutst begonnen we eraan, hij en ik. Hij om zes uur mee op, en zonder eten, want hij moest ‘nuchter’ zijn. Hij wist wat er ging gebeuren. Hij was er oké mee. Ik ook. Hij was boeddhistisch dapper. Ik was trots.

Tot hij daar in dat onnozel pyjamaatje zat, in dat grote bed. Opeens leek hij nog zo verschrikkelijk klein, zo kwetsbaar. Mijn grote jongen was opeens weg. Dit kleine kind, meegesleurd door grotemensentaal in iets dat hij onmogelijk echt kon begrijpen.

En dan naar die operatiekamer. ik mocht mee tot ie in slaap was, zeiden ze. Hij lag daar, met zijn smalle lijfje, op de operatietafel. Die drukte rondom hem. Een grapje van een verpleger klonk zo vreemd in die setting. Toen hij daar lag en me aankeek, kon ik niet lezen wat hij dacht. Hij had een masker voor zijn mond, waar hij in moest blazen. Hij hield mijn hand vast. Zijn ogen draaiden even. En opeens nam een verpleegster me bij de arm en leidde me weg.
Mijn hart lag daar nog bij hem, en ik liep in gruzelementen de kamer uit.
Mijn verstand was voorbereid op het hele gebeuren. Maar ik was blijkbaar mijn hart vergeten in te lichten.

De verpleegster zei nog: ‘Lastig hé, als het je eigen kind is’. En ze was weer weg. En ik zat daar op de bank. Te wenen. Niet uit angst. Niet uit zelfmedelijden. Maar gewoon uit moederschap. Met een wakker hart. Zonder narcose.

Smoelentrekkerij om 6u20.

Vertrekken om 6u40

Getagd worden om 7u20

Zo’n ziekenhuis heeft zoveel lading. Dood, leven, gezond, ziek. Mooi, rustgevend en ook hard en lelijk. Heel dubbel. Interessant wel…

Geprepareerd tv kijken om 8u00.
En nog zo klein zijn…

Ondertussen werd mijn moederhart nog maar eens op de proef gesteld met nummer twee die op zijn voorste tanden gevallen is. Hij zal het vermoedelijk een paar jaartjes zonder voortanden moeten stellen. En wat denk je? Als de tanden eruit moeten, dan doen ze dat natuurlijk onder narcose…

Een Heide voor Hulkjes…

‘Boris, we gaan naar de kamtste heide, en daar mag jij spelen, maar je moet nuuu je sokken aandoen.’
Soms neemt Tadeusz de opvoedkundige taken van ons over.
‘We gaan eest naar de bombom plimplammetjes (boterhammetjes) eten. Dan spelen. En als je braaf bent krijg je daarna misschien een pannenkoekje!’
hij geeft Boris een ellenboogstoot en een scheve grijns.
‘Pompom!’ lacht Boris blij…

Ik was al opgelucht dat we een plan hadden voor de zondag, want de laatste dagen loopt het hier in huis weer niet op rolletjes. Veel huilbuien, veel in de hoekstaanderij, veel niet weten wat ze willen. Misschien heeft hun winter wel lang genoeg geduurd. Misschien moet Boris nog wat kiezen krijgen, of moet hij wennen aan de nieuwe inzichten van zijn huidige groeifase. Misschien voelen ze dat mama veel te weinig tijd heeft gehad voor hen de laatste tijd. Maar misschien hebben ze gewoon zin om het uit te hangen. Kan ook. Alle redenen zijn goed voor een potje strijd.

‘Ik wil een blauwe lepel!’
‘Ikke ook!’
‘Er is maar één blauwe, jongens. Misschien moet Boris vandaag de blauwe lepel nemen en Tadeusz morgen. Dan krijgt Tadeusz nu de gele.’
Even word ik dwaas aangestaard en dan…
‘Ikke wil ook gele pepel!’
‘Nee, ikke de gele!’
…

Een uitstapje naar mijn de Bobonne (mijn grootmoeder, die ze dus ook wel eens PomPom noemen) en een wandeling naar de Kalmthoutse Heide was het ideale scenario. De heide slokt de decibels van deze minidinosaurussen immers moeiteloos op. De heide kan dit drieste tweetal wel aan. Daar zijn genoeg stokken. Genoeg zand om in te rollen. Genoeg hompjes dor gras om over te struikelen.

Het gewicht van het ouderschap is gebonden aan plaats en ruimte.
Op de Kalmthoutse Heide vind ik mama zijn niet zo heel moeilijk.
Maar een zondagmiddag, 11u, thuis, met twee minihulkjes zonder oren die van aankomende verveling iets doen dat tussen vechten en met-stiften-kleuren hangt, dan vind ik het soms een tikje zenuwslopender…

Vader en zoon genieten stijlvol van het uitzicht:

De broers tonen hun tijgersprongen:

Schone Heide… Vaak erg steppeachtig. Ik kan me er toch wel wat giraffen of olifanten bij voorstellen. Maar op deze foto is er een beetje te veel water voor giraffen, denk ik.

Hier kan het dan wel weer, lijkt me…

Zot doen hoort erbij zeker?

Op de heide waant papa zich vaak onzichtbaar. (Denk maar aan de vorige keer dat we er waren…) Deze keer werd Sventikov wel opgemerkt. Zien jullie ‘m ook?

Ja, de Z was niet helemaal juist, maar schrijven in het zand is nog iets anders dan op de tafel of de muur hé…

Potpourri van blessings

Morgenvroeg om 5u30 loopt mijn wekker af. De vroege shift. Mijn oogjes zullen wat pikken.
Omdat ik uiteengerukt word door verschillende loyaliteiten (werk, bloggen, vriendendiensten…) werp ik jullie gewoon wat potpourri toe uit mijn hoofd. Onsamenhangend gebrabbel. Gewoon geen tijd om te ordenen of structureren…

- Vaak heb ik in de loop van de dag goeie gedachten. Maar het blijken maar nevels. Tegen de avond zijn ze opgelost. Ik hoop ooit een boek met die nevels te kunnen vullen. De geur hangt er al. En als ik mijn ogen sluit is het er al. Nu alleen nog de tijd vinden om het boek te bakken. Wat heerlijk om te weten dat dat kan…

- Boris heeft blijkbaar leren vloeken van mij. Hij zegt nu soms ‘hooo. Tomme pelletje! Domme!’ (Hoo, stom spelletje! Verdomme!)

- Boris heeft één echte vriend. Dat is V.

De vriendschap wordt weliswaar gefaciliteerd doordat wij zo bevriend zijn met zijn ouders. Het gebeurt niet veel dat je op ‘latere’ leeftijd nog vrienden maakt. Maar als het lukt is het wel erg prettig. Zeker als ze bij het spelen met de kinderen ook nog eens interessante houdingen aannemen…

- De zon in onze badkamer krijgt eerst een bad in de kerk, voor het licht in onze badkamer stroomt. God loert binnen in onze badkamer. Hopelijk hoort ie Boris niet vloeken!

En waar ik ook van kan genieten zijn de bomen die Tadeusz tekent. Hij tekent de mooiste bomen in de hele wereld. Ik ga binnenkort zijn bomen eens verzamelen en er een serietje bos van maken denk ik…

Oja, ook nog een paar leuke/bizarre zoektermen waarmee sommigen op mijn blog terecht komen:
- kindje dat op bedrand knabbelt
- schapen in blik
- peeën (?)
- foto, bescheten broek
- hoe schmink je een lelijke vrouw (allé merci)
- zwangerschap en plamuren
- neusamputatie bij kat (pardon?)
- ik moet mijn mails gaan lezen (misschien beter doen ipv op het internet te surfen?)
Ik vrees dat ze geen antwoorden gevonden zullen hebben…

Het einde van de wereld

Mijn lief zei gisteren in bed, vlak voor het slapengaan, dat ik het had nagelaten om over een aantal zaken te bloggen. Dat ik kansen had laten liggen. Dat hij het wat eenzijdig begon te vinden.

Arrélap. Krijgt dat op uwen boterham vlak voor ge uw ogen sluit. Dat gaat dus niet hé.
‘Hoezo?’ wilde ik weten.
‘Wel ja. Geen foto’s van onze reis naar Spanje bijvoorbeeld.’
Daar lag ik dan. Had ik dat dan moeten doen? En ik had nauwelijks nog tijd gehad om die foto’s te bewerken! En…
Ik wist dat excuses niks zouden veranderen aan de zaak.

Toen ik vanavond de foto’s eens overliep, besefte ik dat ik er eigenlijk nog niks mee had gedaan. Al die herinneringen van die twee weken in oktober lagen daar nog, onaangeroerd. Miskend.
Door alles te bekijken en te bewerken kwam het allemaal weer terug.

Ik herinnerde mij plots weer het kleine huisje in de bergen.
Ik stootte er mijn hoofd tegen een balk.
Het lag vlakbij het einde van de wereld, zo afgelegen.
Ik bleek ook megawagenziek te worden in de bergen. Ook als ik zelf rijd.

Er was ook Boris die zijn angst voor de honden ontdekte. En een klein beetje overwon.

Hij leerde schaken.

Mijn schoonvader die zijn naam achterstevoren in de lucht kan schrijven. Ik was onder de indruk.

De kinderen die genoten van het broederschap, de hangmatten, de bomen, de natuur.

Mooie gesprekken tussen grootvaders en kleinzonen.

Er was dat prachtig, maar gesloten avonturenpark waar Boris een schrikwekkende val deed waarbij zijn tanden door zijn lip gingen. Met veel bloed. En stevige koortsdagen die erop volgden. De val was weliswaar niet van een of andere zotte death ride of zo, maar gewoon op de stenen bij het lopen.

Het vers fruit dat we van de bomen konden plukken. Appels, maar er waren ook perziken. Bijna klotsend van het sap.

Opeens waren daar terug de wandelingen vol schoonheid.

De reis bracht mij ook de ontnuchterende realisatie dat het moederschap een soort intense geprojecteerde hoogtevrees meebrengt voor mij. Niks taaie tante meer. Ik flipte me dood toen ik mijn kinders over de rand zag kijken. Honderden meters diepte. Daar bleken mijn zenuwen precies niet zo goed tegen bestand. Ik werd wat licht in het hoofd van de cocktail van angst en schoonheid (en misschien nog een tikje wagenziekte…).

De zon, het Spaanse licht, het gekabbel van vertrouwde stemmen en kinderen.

Het silhouet van Boris op zijn stoel aan het ontbijt. Gevangen in een zonnestraal.

De mooie stadjes en dorpjes.

De lange ritten in de wagens. De tankstations.

Ik herinnerde me ook het andere huisje (de tweede week). Vochtig en onaangenaam, maar het had een zwembad en mooie kleuren. Tadeusz die welgeteld zes tellen na aankomst zijn kleren al uithad om erin te plonsen. Zowel in het zwembad als in de kleuren.

De zee.
Zo anders dan bij ons.

Opeens herinnerde ik mij weer de kerk. Na die kerk bestaat er geen andere meer. De binnenkant ontnam me de adem. Gaudi. Oh Gaudi.

En het heeft geen zin om me te verzetten tegen de warme schoonheid van Barcelona. Het lijkt cliché, maar het is een stad naar mijn hart.

Het was een reis om niet snel te vergeten. Maar door de verhuis, de ratrace van het leven, de vreemde timing in oktober, was het toch even weggeglipt. Zot.
Ik vind dat mijn lief lief Sventikov in bepaalde zaken wat aan de trage kant is. Maar als hij me niet helpt om soms wat te vertragen, zou ik zoveel armer zijn.
Dankuwel, mijn lief; ik kus u.

Tellen maar

Soms moet een mens zich even tot de dankbaarheid dwingen. Ik toch.
Omdat ik anders afdrijf naar een continu gevloek. En naar zelfmedelijden. Zelfmedelijden is voor pussy’s. Ik geloof er niet in. Het is vergif.
Maar als ik soms niet oplet, dan zwicht ik soms toch een beetje.

Want de verwarming in mijn auto is kapot. Dat maakt mij gelijk tot de meest zielige chauffeur in Antwerpen en omstreken.
Want het snot in mijn hoofd benevelt mij zo en als ik nies dan gaat dat zo diep dat het davert in de hel.
Want mijn kinderen produceren alleen maar decibels om mij op mijn paard te krijgen. En ze hebben alleen snotneuzen op momenten dat ik geen zakdoek kan pakken. En hoe zwaarder de doos in mijn handen, hoe trager zij de trap op gaan.
Want de nachten zijn te kort.
Want mijn linkerschoen laat teveel kou door en ik zal straks ongetwijfeld naar het ziekenhuis moeten om mijn tenen operatief terug warm te krijgen.
Want onze tv heeft geen scartkabeluitgang meer.
Want niemand begrijpt mij
en ga zo maar door.

Zilverblauw heeft een blog met daarin een rubriekje ‘count your blessings.’ Af en toe op een rijtje zetten wat er mooi is, kan louterend werken. Dus, als tegengif voor het zelfmedelijden een klein dankbaarheidslijstje…

Wat mij deze week blij maakte:
- De koude die de wereld mooi maakt op een wandeling in het park.

- Natuurlijk is mijn grootste blessing mijn kroost. Ondanks snot, decibels, brutaliteiten, etensresten overal. Het blijven fantastische jongens. Gezond, creatief, grappig, sterk.

- Ik was ook weer blij met ons appartement deze week. Het is nog een chaos en we zijn bijlange nog niet georganiseerd, maar het is mooi en als al onze noodoplossingen plaats zullen ruimen voor ‘goede oplossingen’ dan zal het geweldig worden. Maar nu nog even het torentje chaos in de badkamer aanvaarden.

- Samenleven met kinderen. Zij maken van ieder hoekje een avontuurlijke plek.

- Een instagramboekje. Wat leven we toch in een speciale tijd. Ik maak een foto, doe een paar klikjes en even later valt het instagramboekje in je brievenbus als je wil. Zo’n gemak.

- En wat ook weer indrukwekkend was, was de kerstboomverbranding. Maar die avond was de koude meedogenloos. Als ijsblokjes gleden we na twintig minuten al weg.
Zoveel moois in mijn leven. Het is in feite hartverwarmend…

Kerstgeklieder

Geen naalden dit jaar voor ons. Wel snippers. Ik dacht slim te zijn.

Omdat zo’n stervende boom in mijn huis aan mijn geweten knaagt en ik me dan bovendien nog stoor aan zijn sterven door de naalden die hij verliest, wilde ik er dit jaar geen. Maar de beteuterde gezichtjes kon ik ook niet goed verdragen. Dus maakte ik er snel eentje van washi-tape en stelde aan de zoontjes voor om onze tweedimensionale boom te versieren. Ze namen die taak redelijk serieus: de afgelopen weken lag het huis regelmatig vol met snippers en stond er meer dan me lief was stift op tafel en vloeren. De boom kreeg heel wat aankleding en de kinderen spreken toch echt van ‘onze kerstboom’, dus het trauma zal nog redelijk meevallen, denk ik.

Ik mag dan wel een tikje creativiteit in me hebben, een knutselwonder ben ik bijlange na niet. Ik ben slordig en wat gemakzuchtig. Ik moet me daarbij neerleggen dat ik geen strakke knutsels ineen kan krijgen. Maar de vrijheid van de kinderen bij het knippen en tekenen maakt me wel vaak blij. En omdat de indeling van ons nieuwe huis mij noopt tot meer betrokkenheid bij het gezin en minder bij de computer, knutsel ik dus regelmatig met hen mee. Met dezelfde klungelachtigheid.

En zo maakten wij ook een paar cadeautjes voor deze kerstperiode…

Ik wens jullie allemaal hele fijne feesten en een 2013 met veel innerlijke rust. Ik wens mezelf dat ook. Want soms word ik toch wel wat zenuwachtig van knutselen met kinderen…

Boris en de bijna geschrapte verjaardag

Ergens in de stofwolk van onze historische verhuis was Boris jarig. Het arme kind werd twee in de plooien van de chaos. Hij heeft geluk gehad dat zijn bomma eiste dat hij volwaardig twee mocht worden, want anders zou zijn verjaardag geruisloos gepasseerd zijn. De omstandigheden van oktober hadden ons eigenlijk laten besluiten dat het ‘niet de moment was om te verjaren’. We gingen het nadien wel vieren, hij wist toch niet welke datum het was.
Maar gelukkig stak de bomma daar dus een stokje tussen. Verjaren, dat kan alleen maar op uwe verjaardag… En zo dus geschiedde. Niet dat het nu met veel trompetgeschal en voorbereiding was, maar er was wel een taartje en er werd gezongen. We waren allemaal blij en Boris werd een beetje indiaan met strepen op zijn gezichtje.

Er werd die dag ternauwernood voorkomen dat het kind een trauma opliep en zich voor de rest van zijn leven vergeten of miskend moest voelen. En dat ik de rest van mijn leven met een schuldgevoel moest rondlopen. (Ik heb er trouwens al een. Ik miste het eerste schooltoneeloptreden van Tadeusz toen hij net drie was. Hij was daar helemaal alleen. Aargh.)

Een mens – ik dus – kan zich soms de vraag stellen hoeveel schade kinderen oplopen doordat ze in het kielzog van hun ouders hun jeugd moeten beleven. Het kan immers altijd beter. Maar langs de andere kant, als ik hen hoor schateren, de guitige blikken zie, de slimme grapjes hoor die ze bedenken, dan besef ik dat het er allemaal niet zo toe doet. Een mens wordt ook groot met niet-perfecte ouders. En kan ook gelukkig worden, ondanks een moeder met een hoek af.

Misschien moet ik mij eerder afvragen hoeveel schade ik lijd door mijn kinderen! Zonder ze verantwoordelijk te achten voor al die schade, moet ik wel zeggen dat mijn zenuwen het soms begeven, mijn haar er grijs van wordt, mijn oren vaak fluiten en de vijzen in mijn hoofd er serieus los van gaan staan.

Gelukkig is het een makkie om ze dolgraag te zien. Hoewel ook zij hun tekortkomingen hebben…

Aaargh…

Een mens zou bijna gaan denken dat ik een luierik ben, gezien de povere postjes alhier. Zowel kwalitatief als kwantitatief. Maar voor u op basis van dergelijke vooronderstellingen onwaarheden zou gaan rondstrooien, wil ik graag iets inbrengen ter mijner verdediging. Behalve de monsterverhuis die wij dit weekend gezinsgewijs hebben verwezenlijkt, en het feit dat we momenteel als een soort nomaden leven – met veel valiezen en een hopeloos versnipperde inboedel – zijn de kinders hier verandert in twee mini-tirannen zonder oren of geweten. Ik denk soms aan woorden als ‘kinderdwangbuis’. Of ‘ingebouwde volumeknop’. Of ‘kopstoot’. Of ‘help’. Ik reutel soms al een beetje…
Maar gelukkig mag ik morgen naar Spanje. Voor twee weken. Met de tirannetjes weliswaar. Maar Spanje is groot hé…

U weet dus waar ik zit als u het hier stil vindt. Misschien blog ik toch. Op een of ander Spaans wifi’tje. In een nazomerzonnetje. Ik kan het gebruiken. Pfieuw.

Ik ben wel blij dat ik weg ben uit het oude huis… Zo ziet het er mooi uit, maar we hadden het wel wat gehad…

Waar we naartoe gaan is nog geheim…

En Tadeusz doet ondertussen dutjes achter de gordel…

Magische papa

Kinderen hebben een onbegrensd voorstellingsvermogen. Dat het in de loop der tijd afgebakend wordt door realiteitsbesef en inzicht in natuurwetten kan handig zijn bij het opgroeien, maar vaak is het ook een verlies. Een groot verlies. Want de wereld wordt er minder magisch door.

Als je doorhebt dat die krokodil slechts in zeer onwaarschijnlijke omstandigheden onder je bed terecht kan komen, spring je van minder ver en minder hoog in bed.
Ik herinner mij nog heel helder de dag dat de maan tegen ons sprak. We stonden met ons drietjes – vriendinnen van een jaar of vijf – naar de maan te kijken, toen die – overduidelijk – naar ons riep. Heejoo.
We hebben het gehoord. Echt. En we hebben het jarenlang verdedigd tegen onze ouders. Want we hadden het gehoord. Maar het waren niet de ouders die ons ervan overtuigden dat het een kreet van een buurtbewoner geweest moest zijn. Nee, het was ons eigen realisme dat ons dat magisch moment ontnam.

Afgelopen weekend waren we gezinsgewijs naar de Kalmthoutse heide afgezakt. Beetje bomenklimmen, verstoppertje spelen, dennenappels sprokkelen. Sventikov is een leuke verstoppapa. Hij gaat ervoor. Op een gegeven moment ging hij er weer vandoor en verstopte zich. Ik zocht mee. Ik maar rondkijken. Waar is papa toch? En de kinderen achter iedere steen gaan zoeken.
Sventikov, het superlief en toppapa, had zich in zo’n onooglijk onnozel boompje verstopt, en zo dichtbij dat niemand dit verwacht had. Ik spotte hem vrij snel, maar deed alsof mijn neus bloedde. En toen fluisterde Sven:
Booooris. Heel zachtjes.
Boris hoorde papa wel, maar zag hem niet… Tadeusz kwam erbij.
Boooooris….
Zacht gefluister.
Tadeeeeejuuuusz…
De kinderen zagen ze vliegen. Ze dachten dat het geluid uit het zand kwam. Ze bleven maar naar beneden kijken. Het scheelde niet veel of ze waren gaan graven. Boris stak zijn vingertje op iedere keer als hij zijn naam hoorde en dan pierde hij in het zand.
Het duurde makkelijk vijf volle minuten dat de schavuiten daar in het zand stonden te staren, luisterend naar de stem van hun vader die blijkbaar als bij wonder opgeslokt was door de aarde, of zich in zandkorrels veranderd had.
En toen ze hem uiteindelijk ontdekten werd de magie nog niet verbroken. Want ze waren zo verrast. Papa was eigenlijk op een manier onzichtbaar geweest. Ik heb een toplief dat ook een toverpapa blijkt te zijn.

Op de foto wisten de jongens écht nog van niks.

En een huis, dat hebben we nog niet gevonden. ‘t Is daarom dat we er dan maar eentje hebben gebouwd:

Maar misschien heeft Tadeusz ons probleem opgelost. Hij wilde wel in een boom gaan wonen. Handig eigenlijk. Kinderen die kunnen toveren in een wereld waar alles nog kan…

Tuttifrutti

Hoe heet dat ook weer? Mikmak. Of ratjetoe? Ravioli? Potpourri. Tuttifrutti.
Omdat de 1ste augustus nog steeds als een flikkerend neonlicht boven mijn hoofd hangt, krijg ik maar weinig zaken op propere rijtjes. GoLisa, blijft de sfeer hier wel wat beheersen. Gelukkig galoppeer ik op een schattig paardje naar de eindmeet. Het boek is bijna af! Maar als ik thuis ben word ik wel voornamelijk opgeslokt door denkbeelden van dertienjarige meisjes. Want een jeugdboek schrijven vraagt toch wel enige inleving in de leefwereld. De dertienjarige heeft nog een onbevangen gevoel voor drama en is nog niet in staat om clichés als dusdanig te herkennen. Een dertienjarige vindt het warm water iedere dag opnieuw uit. Wat een leven. Ik vind ze heerlijk, die pubers… Maar ondertussen is het in mijn hoofd bij stond en wijle een lekker stoofpotje. Of is het een tagine?

En daar deze blog meestal een soort vage neerslag is van wat er aan mijn binnenkant gebeurt, is het hier dus ook een beetje een potpourri. Alhoewel dat ik ‘ravioli’ ook niet slecht vind klinken. Omdat u mijn chaos niet verdient zal ik vandaag eens nummertjes gebruiken. Dat lijkt tenminste toch al georganiseerd en netjes…

1. Instameet
Vorige zaterdag was er een instameet. Het was een succes als je het mij vraagt. Veel volk, plezante mensen, en goei weer. Wat wenst een instagrammer nog meer?!
Ik stond het grootste deel van de tijd wel in de krioelende massa parkbezoekers te turen omdat ik mijn kinders niet kwijt wilde spelen. Ik was dus redelijk gespleten in het doneren van aandacht aan mijn medeinstagrammers. Ik hoop dat het hen niet al te erg geïrriteerd heeft. En dat ik op het einde alsnog een kind ‘voor echt’ kwijt was, bracht nog een beetje extra spanning in de dag. Ikzelf met bonkend hart het hele terrein platgelegd; Tadeusz in alle rust, bij een aantal flikken, al met de micro in de hand…

Hier ziet u medeinstagramster Tinka, met haar gele ogen. Echt ongelofelijk die ogen…

De overheerlijke taart van Caroline… Ja. Niet voor niks is zij de advocado van de duivel…

Nog een instagrammer Kristoff, die de dood – zonder zwans – twee keer in de ogen heeft gezien om toch maar op de instameet te geraken…

En blondie (Boris) vond het ook super. Het water toch. (Ziet die lekkere billekes…)

2. Boris
Boris is de laatste weken nog meer mens geworden dan hij al was. Hij heeft de taal (eindelijk) ontdekt. Hij brabbelt nu nog evenveel als vroeger, alleen zitten er nu wat meer concrete en begrijpelijke bevelen in. Hij commandeert ‘wuf!’ als hij een druif wil. Hij gilt ‘pij!’ als hij doet alsof hij pijn heeft. Hij komt toekijken of ik wel goed afwas en dan zegt hij ‘daa’ als ik ergens een stukje vergeet. Hij wijst de dieren aan en wij moeten zeggen hoe ze heten. Af en toe zegt hij het voor.
Boris is hier de gangmaker, de toneelspeler, de fruitman en de brulaap. Zo content dat ik ben met dat kind. Maar ook zo moe dat ik er soms van word. Maar had ik dat hier al niet eens gezegd?

3. Koffie
Zonder koffie ben ik maar een kwartje mens. Bij Douwe Egberts hebben ze dat precies begrepen want ze stuurden mij een pakketje van hun nieuwe aroma1753reeks. Nu zijn wij een koffiebonengezin. We malen onze bonen zelf en we stellen hoge eisen aan onze koffie. We drinken hem niet zoals de barista’s het voorschrijven, maar wel zoals wij hem graag hebben. Toen het pakketje aroma-dinges aankwam waren we dus erg sceptisch. Want koffie ‘uit pakskes’ dat kan al bijna niet goed zijn… Maar, na wat kritisch geslurp op de meest lodderige ochtenden, blijkt dat het pakje ‘black’ toch wel ernstig in de buurt te komen van ons hoog kwalitatief koffieboontje zeker?! De andere drie versies zijn een tikje te zacht voor mij. Maar dat zwarte pakje, daar wil ik nog wel wat ochtendlijke tuttifrutti’s mee op een rijtje zetten…

4. Vergeetachtigheid
Nummer vier is een beetje onduidelijk. Misschien komt dat omdat ik zonet over een kinderfiets gevallen ben. Die voor de trap lag. Maar ja, wat wil je. Als je de coolness zelve bent, dan ga je je niet bezighouden met het deftig parkeren van je voertuig. Daar heb je dan personeel voor…