Tuin zonder huis

Een tuin dat hebben wij dus niet.
Terwijl de meeste van onze vrienden een huis kopen met een tuin, hebben wij een appartement gehuurd. We vonden ons huis namelijk niet. En dus, na een zoektocht van een paar jaar, belandden we in een boeiend appartement zonder tuin. Met twee jongens. Die op een leeftijd zijn dat ze rondspringen als kangoeroes op springveren en ‘MAAMAAA’ brullen als ik vlak naast hen sta. Qua geluidsoverlast mogen we blij zijn dat er geen leefruimte onder ons ligt…
Onze keuze maakt dat we aangewezen zijn op de groene gebieden in en rond Antwerpen om onze springbonen uit te laten.

Park Spoor Noord (PSN) is niet zo mijn ding. Het lìjkt relax, maar met kleine kinderen is het voor mij vooral stress. Die kinders beginnen daar te rennen en in de drukte ben ik hen onmiddellijk kwijt. Tadeusz vind zijn weg wel al terug, maar Boris moet maar twintig meter rechtdoor lopen en die weet al niet meer waar hij is. Ik voer in PSN altijd maar halve gesprekken, met mijn oog altijd gericht op een rondrennend stukje T-shirt in de verte. In PSN heb ik al twee keer koortsachtig rondgelopen op zoek naar kinderen, overtuigd dat ze gestolen waren, paniek onderdrukkend en mensen aanklampend. En ik heb er ook al eens aan den toog gestaan om er eentje af te laten roepen.
Nee, voor mij dus niet, dat overigens verder prachtige park.

Wij moeten het hebben van grote open ruimtes en kleine wandelingen. Iets waar je in groep vooruit stapt en af en toe stopt in dun bevolkte gebieden. Of duidelijk omheinde plekken. Met maar één ingang. Hopelijk gaat dat binnenkort beter, als Boris zich wat kan oriënteren. En als hij snapt dat als er stoom uit moeders oren komt, dat hij dan misschien eens even moet luisteren.

De Kalmthoutse heide blijft toch echt een hit.
Een beetje tak, een beetje water, zand en bomen om in te klimmen. Niet voor iedere week, maar soms toch heerlijk. Daar hoor ik het gestamp van hun voeten niet. Daar kunnen ze hun klep eens openzetten zonder dat mijn oren eraf vallen. Het kan wel zijn dat er een paar broedvogels vierkante eiers gelegd hebben van het verschieten, maar goed.

We bouwden alleszins een huis, want zo’n tuin zonder huis, dat is het ook niet hé. Een huis dus. Voor de ‘helibeestjes’ (lieveheersbeestjes) en de ‘nonijntjes’ (konijnen). Een huis bouwen is goed. Constructief… De vorige keer hadden we dat ook gedaan. Toen had het een omheinde tuin. Deze keer dus niet…

Mama moet het spoor volgen:

Mama mag niet door! Moet cent betalen!

Mama is stout. Ik ga niet meer stappen.

Oerkreet voor het huis.

En, voor er mensen zijn die het vragen: de medailles die de kinderen dragen… Tadeusz kreeg er eentje omdat ie al een paar dagen geen ‘stoute mama’ meer had gezegd. Ik probeer ‘m dat af te leren aan de hand van beloningen. Het werkt alleszins beter dan straffen. Maar het is toch met wisselend succes. Boris moest er natuurlijk ook eentje hebben. Ook al blijft die van tijd toch gewoon ‘Toute mama’ roepen. *zucht*

Bombastische schilderijtjes

Een mens zou bijna gaan denken dat ik op de school werk, of er toch logeer of zo. Drie postjes over het schoolgebeuren van mijn oudste, het is misschien wat teveel van het goede. Maar niet alleen voor u, ook voor mij is het even veel geweest. De schoolse betrokkenheid zal een tikje minder mogen. Zeker nu het tweede boek in de go-reeks (goLotte, denk ik) van start gegaan is er het vermoedelijk binnen twee maand al af moet zijn (aaargh)… Ik ga serieus in mijn pen zitten, de komende weken.

Maar nog eentje voor het af te leren. Eentje van op het schooltje:
De kostuums waren er (4). En een stoeltje. En of ik geen Rembrandtiaanse of Rubensiaanse portretjes wilde komen schieten. Of toch iets dat er op lijkt. Ik kreeg een uurtje voor de meerdantwintig kleuters. We zochten nog koortsachtig naar hoeden, ceintuurs en veiligheidsspelden. En ik had het warm na afloop.

Ik bokste zelf een ministudiootje ineen. Nog nooit eerder gedaan. Ik heb met kunstlicht gewerkt. Nog nooit eerder gedaan. Toch niet zo. Het moest gelukkig niet allemaal perfect.
maar met die bende kinders ging het eigenlijk bijna vanzelf.

Privacy

Een lastige bijkomstigheid van publiekelijk bloggen is dat ik sommige foto’s niet online kan zetten.
Tussen de duizenden beelden die ik jaarlijks schiet zijn het de foto’s van mijn vrienden, de kinderen van mijn vrienden, kennissen, familie die meestal het interessantst zijn.
Maar dat mag niet. dat doe je niet, het hoort niet; hun gezichten zomaar te grabbel gooien op het internet.
In een tijd waar privacy een kostbaar goed geworden is en waar er geen krantenpagina zonder het woord meer bestaat, moet je twee keer nadenken. Da’s ook goed, vind ik. Het internet is immers te groot en te eeuwig, en het misbruik tiert welig.

Ik heb in het verleden een paar keer fratsen voorgehad van mensen die knorrig waren omdat ik, zonder er echt bij stil te staan, hun beeltenis op mijn blog of facebook had gezet. Of op personeelsfeestjes mensen die nadien kwaad waren omdat ze er lelijk opstonden en omdat de foto’s wel op het werk verspreid waren.
Er zijn mensen die – onder geen enkel beding! – willen dat er iets minimaal herkenbaar op facebook staat. Ze vinden het al lastig dat er een fototoestel is waar zij op staan en waar ze geen controle over hebben. Anderen interesseren zich dan weer niet in kleine publicaties, zolang het zonder naam is. Soms krijg ik vragen om dingen te verwijderen. Ik heb daar respect voor. Veel zelfs. Ik verwijder die foto’s dan vanzelfsprekend. En ik post zo weinig mogelijk herkenbare beelden.

Maar ik vind dat wel heel ambetant. Heel.
Want zo kan ik veel dingen niet tonen. Mensen die ik mooi vind. Beelden waar ik trots op ben. Rimpels die me ontroeren. Zonde dat zo’n beelden dan op een harde schijf verstoffen…
En zo lijkt het of ik maak alleen maar beelden van mijn kinderen. Alsof ik volledig geobsedeerd ben door hen en van niemand anders foto’s wil maken.
Een nieuw gezicht, een andere glimlach, de diepte van iemand anders ziel, die peil ik nochtans graag.

Soms vraag ik mensen of ik foto’s mag posten. Maar meestal vind ik het de moeite niet. Ik laat het dan maar zo. Of ik moet eerst de beelden mailen, en dan geven ze wel toelating voor die, maar niet voor die en die foto. Ondertussen zijn er weer een paar dagen overheen. Het moment is voorbij.

Daarom ga ik weer op zoek naar foto’s van andere dingen. Dieren. Deurbellen. Vage mensen. Botsauto’s. Gelukkig reclameert mijn stoel niet dat ie herkenbaar in beeld kwam. Landschapjes. Ik ben ondertussen bedreven in het kiezen van dat soort beelden bij het bloggen. En ik kan ondertussen ook vrij goed bijna alles schrijven zonder mezelf daarmee in de problemen te brengen.
Maar ik blijf het moeilijk vinden om levenloze dingen te fotograferen. Ik krijg daar moeilijk spanning in. Geef mij maar gezichten.

En dan vervloek ik soms de ‘privacy’…

De zoektocht naar oplossingen is op zich natuurlijk ook wel boeiend… Ik ben in de klas van Tadeusz het Kerstfeestje gaan fotograferen. Eigenlijk is geen enkele foto echt voor publicatie te gebruiken. Tenzij misschien deze… Hopelijk krijg ik hier al geen reclamaties op!

Dieren. Die malen ook niet zo om hun privacy.

Landschapjes. Vaak saai. Ik kan dat niet goed. En hopelijk herkent niemand zich in een schaduw.

Of iemand die hier toch nog een nummerplaat gelezen krijgt:

Dan maar botsauto’s.

En uitzichtjes.

Of de plastieken vrienden van de jongens.

Het schiet allemaal niet echt op.
Dus komen we al snel terug bij de kindjes. Die snappen het concept privacy nog niet. Maar in feite is dat niet fair van mij. ‘t Is niet omdat ze het concept niet snappen dat ik hun gezichtjes maar moet gebruiken om mijn eigen hobby mee te voeden. 
Maar langs de andere kant denk ik ook dat het goed is dat ze met dat soort zaken leren omgaan en de fijne grens tussen ‘blootgeven’ en ‘uitgekleed’ leren kennen. Ik heb in ieder geval nog nooit negatieve ervaringen gehad door het bloggen/blootgeven. Maar ik denk wel altijd heel goed na over wat ik blog. Maar goed. Ondertussen doe ik dus maar voort met kinders en vage beelden…

Zij die dus ooit per ongeluk voor mijn lens lopen en er geen probleem mee hebben, mogen altijd spontaan hun toelating geven!

Het einde van de wereld

Mijn lief zei gisteren in bed, vlak voor het slapengaan, dat ik het had nagelaten om over een aantal zaken te bloggen. Dat ik kansen had laten liggen. Dat hij het wat eenzijdig begon te vinden.

Arrélap. Krijgt dat op uwen boterham vlak voor ge uw ogen sluit. Dat gaat dus niet hé.
‘Hoezo?’ wilde ik weten.
‘Wel ja. Geen foto’s van onze reis naar Spanje bijvoorbeeld.’
Daar lag ik dan. Had ik dat dan moeten doen? En ik had nauwelijks nog tijd gehad om die foto’s te bewerken! En…
Ik wist dat excuses niks zouden veranderen aan de zaak.

Toen ik vanavond de foto’s eens overliep, besefte ik dat ik er eigenlijk nog niks mee had gedaan. Al die herinneringen van die twee weken in oktober lagen daar nog, onaangeroerd. Miskend.
Door alles te bekijken en te bewerken kwam het allemaal weer terug.

Ik herinnerde mij plots weer het kleine huisje in de bergen.
Ik stootte er mijn hoofd tegen een balk.
Het lag vlakbij het einde van de wereld, zo afgelegen.
Ik bleek ook megawagenziek te worden in de bergen. Ook als ik zelf rijd.

Er was ook Boris die zijn angst voor de honden ontdekte. En een klein beetje overwon.

Hij leerde schaken.

Mijn schoonvader die zijn naam achterstevoren in de lucht kan schrijven. Ik was onder de indruk.

De kinderen die genoten van het broederschap, de hangmatten, de bomen, de natuur.

Mooie gesprekken tussen grootvaders en kleinzonen.

Er was dat prachtig, maar gesloten avonturenpark waar Boris een schrikwekkende val deed waarbij zijn tanden door zijn lip gingen. Met veel bloed. En stevige koortsdagen die erop volgden. De val was weliswaar niet van een of andere zotte death ride of zo, maar gewoon op de stenen bij het lopen.

Het vers fruit dat we van de bomen konden plukken. Appels, maar er waren ook perziken. Bijna klotsend van het sap.

Opeens waren daar terug de wandelingen vol schoonheid.

De reis bracht mij ook de ontnuchterende realisatie dat het moederschap een soort intense geprojecteerde hoogtevrees meebrengt voor mij. Niks taaie tante meer. Ik flipte me dood toen ik mijn kinders over de rand zag kijken. Honderden meters diepte. Daar bleken mijn zenuwen precies niet zo goed tegen bestand. Ik werd wat licht in het hoofd van de cocktail van angst en schoonheid (en misschien nog een tikje wagenziekte…).

De zon, het Spaanse licht, het gekabbel van vertrouwde stemmen en kinderen.

Het silhouet van Boris op zijn stoel aan het ontbijt. Gevangen in een zonnestraal.

De mooie stadjes en dorpjes.

De lange ritten in de wagens. De tankstations.

Ik herinnerde me ook het andere huisje (de tweede week). Vochtig en onaangenaam, maar het had een zwembad en mooie kleuren. Tadeusz die welgeteld zes tellen na aankomst zijn kleren al uithad om erin te plonsen. Zowel in het zwembad als in de kleuren.

De zee.
Zo anders dan bij ons.

Opeens herinnerde ik mij weer de kerk. Na die kerk bestaat er geen andere meer. De binnenkant ontnam me de adem. Gaudi. Oh Gaudi.

En het heeft geen zin om me te verzetten tegen de warme schoonheid van Barcelona. Het lijkt cliché, maar het is een stad naar mijn hart.

Het was een reis om niet snel te vergeten. Maar door de verhuis, de ratrace van het leven, de vreemde timing in oktober, was het toch even weggeglipt. Zot.
Ik vind dat mijn lief lief Sventikov in bepaalde zaken wat aan de trage kant is. Maar als hij me niet helpt om soms wat te vertragen, zou ik zoveel armer zijn.
Dankuwel, mijn lief; ik kus u.

Tellen maar

Soms moet een mens zich even tot de dankbaarheid dwingen. Ik toch.
Omdat ik anders afdrijf naar een continu gevloek. En naar zelfmedelijden. Zelfmedelijden is voor pussy’s. Ik geloof er niet in. Het is vergif.
Maar als ik soms niet oplet, dan zwicht ik soms toch een beetje.

Want de verwarming in mijn auto is kapot. Dat maakt mij gelijk tot de meest zielige chauffeur in Antwerpen en omstreken.
Want het snot in mijn hoofd benevelt mij zo en als ik nies dan gaat dat zo diep dat het davert in de hel.
Want mijn kinderen produceren alleen maar decibels om mij op mijn paard te krijgen. En ze hebben alleen snotneuzen op momenten dat ik geen zakdoek kan pakken. En hoe zwaarder de doos in mijn handen, hoe trager zij de trap op gaan.
Want de nachten zijn te kort.
Want mijn linkerschoen laat teveel kou door en ik zal straks ongetwijfeld naar het ziekenhuis moeten om mijn tenen operatief terug warm te krijgen.
Want onze tv heeft geen scartkabeluitgang meer.
Want niemand begrijpt mij
en ga zo maar door.

Zilverblauw heeft een blog met daarin een rubriekje ‘count your blessings.’ Af en toe op een rijtje zetten wat er mooi is, kan louterend werken. Dus, als tegengif voor het zelfmedelijden een klein dankbaarheidslijstje…

Wat mij deze week blij maakte:
- De koude die de wereld mooi maakt op een wandeling in het park.

- Natuurlijk is mijn grootste blessing mijn kroost. Ondanks snot, decibels, brutaliteiten, etensresten overal. Het blijven fantastische jongens. Gezond, creatief, grappig, sterk.

- Ik was ook weer blij met ons appartement deze week. Het is nog een chaos en we zijn bijlange nog niet georganiseerd, maar het is mooi en als al onze noodoplossingen plaats zullen ruimen voor ‘goede oplossingen’ dan zal het geweldig worden. Maar nu nog even het torentje chaos in de badkamer aanvaarden.

- Samenleven met kinderen. Zij maken van ieder hoekje een avontuurlijke plek.

- Een instagramboekje. Wat leven we toch in een speciale tijd. Ik maak een foto, doe een paar klikjes en even later valt het instagramboekje in je brievenbus als je wil. Zo’n gemak.

- En wat ook weer indrukwekkend was, was de kerstboomverbranding. Maar die avond was de koude meedogenloos. Als ijsblokjes gleden we na twintig minuten al weg.
Zoveel moois in mijn leven. Het is in feite hartverwarmend…

De reis

Ik fiets in feite graag. Zij die mij een beetje kennen zullen dat raar vinden, want ik hop nogal vlotjes in mijn wagen voor verplaatsingen. Dat daar enige gemakzucht de oorzaak van is, dat geef ik toe. Mijn geweten is al behoorlijk groot ten aanzien van het milieu, maar in veel gevallen nog bijlange niet groot genoeg. Want ik zit toch nog vaak in de auto.

Maar gaan werken, dat doe ik tegenwoordig met de fiets. En omdat ik voor een stuk in shiften werk, is dat vaak bij aanvang of op het einde van de nacht. In een zweem van duisternis fladder ik dan fietsend naar huis of naar het werk.
En eigenlijk is dat heerlijk. Geen kindersnot, geen koekjesgezeur, geen andere verplichtingen dan de verdere verplaatsing, zoveel te zien en te ruiken, te beluisteren, zoveel meer dan alleen verkeer en rode lichten. En de mogelijkheid tot makkelijk stoppen. Stoppen, snuffelen, rondkijken.
Af en toe maak ik dan een fotootje. Als ik spoken bedenk onder de brug van het station bijvoorbeeld…

De kwaliteit van de foto is ondergeschikt aan de kwaliteit van het moment. Dat moment is van goud.

Stress

De zomer moet zich verslikt hebben bij mijn ziekezomerpost (ervanuitgaande dat seizoenen ook blogs lezen) want opeens was ie daar. In vol ornaat. Glorieus. En samen met de zomerzon kwam bij mij ook allerlei stress. Niet gerelateerd aan die zon, maar gewoon door het leven.

1. De help-ikmoettegenvolgendeweekeenboekafhebbenstress.
Opeens waren de dagen om #goLisa te volbrengen bijna op. Op één hand te tellen. Ondertussen al te benoemen met woorden zoals ‘overmorgen’ en zo. Overmorgen! Dat is een dag waarvan ik al zou kunnen weten wat ik dan ga eten! Dat is zo griezelig dichtbij dat ik mij er ‘iiiiiiih!’ van begin te voelen.
Gelukkig is het af! Zo goed als alle letters staan op hun plaats. De personages hebben hun avonturen beleefd. Ze namen af en toe een loopje met me, zeiden soms dingen waar ik zelf van schrok, maar ik kon ze toch binnen de bladzijdes houden.
Door de aanwezigheid van de kinderen hier in huis was ik wel soms genoodzaakt om op nachtwerk over te stappen. Dat is immers het enige moment dat er geen speelgoed naar mijn kop geslingerd wordt, er geen rijstkoek tussen mijn tenen gestoken wordt, geen kleurrijke pleisters uitgezocht worden om opengereten knieën of minuscule schrammetjes te verhullen. ‘s Nachts weerklinkt er ‘getokkel’. Overdag kan er tussen de vele MAMAAAA!’s al eens een sporadische letter getypt worden. Kinderen en het schrijversschap: een combinatie met vele uitdagingen.

Ik hou er niet zo van om mezelf te tonen op mijn blog. Maar het illustreert mijn nachtwerk wel. Of toch de kleine pauze die ik nam om een foto te maken van mezelf weerspiegeld in het raam aan mijn bureau.

2. De help-wehebbengeenhuisstress.
Een aantal maanden geleden kregen we te horen dat we moeten verhuizen. We kijken daar wel naar uit. Zij die deze blog al een tijdje lezen, herinneren zich misschien dat wij in een huis wonen dat niet zo geschikt is voor onze gezinssituatie. Het heeft namelijk geen deuren. En ook niet echt muren. ‘Ga naar uw kamer!’ is van povere betekenis als die kamer dezelfde is als van waaruit de roep weerklinkt. Kinderen en een loftachtig huis; eveneens een combinatie met vele uitdagingen.
Maar ondertussen tikt de tijd vrolijk weg, en we hebben nog steeds geen alternatief. Op 31 september moeten wij verhuisd zijn. En we weten totaal niet waarheen. Een tuin of een groot terras lijkt ons aangewezen met die twee springbonen in ons kielzog. Ik vind dat we de zonen af en toe moeten kunnen ‘luchten’. Ik weet trouwens niet of toekomstige onderburen echt blij zullen zijn met onze komst. Ze zijn nog klein, die kinders, maar ze hebben de tred van twee olifanten. Elks. Een gelijkvloers zou mooi zijn.
Maar het verhuizen op zich is een goede zaak. Ik wil weer alles weggooien. Mezelf lichter maken. Ontmaterialiseren. Minimizen. Ontstoffen. Nu alleen nog weten naar waar… Als iemand iets weet, stuur maar een mailtje. We willen wel in het Antwerpse blijven. En we willen huren. Niet kopen.

Weet wel wat mijn kinders met een huis kunnen doen:

3. De oei-ikbengeengoeimoederstress.
Om de zoveel tijd krijg ik dat. Ik word dan uiteengerukt door tegenstrijdige gevoelens. Enerzijds wil ik die kleine brulaapjes aan mekaar vastbinden en aan een haakje hangen, en de anderzijds wil ik graag geduldig zijn, liefde uitstralen en met een glimlach de kwelduivels spontaan tot gehoorzaamheid brengen. Ik ga dan van motivatie naar stimulatie naar adaptatie naar dominantie, en uiteindelijk naar apathie of gewoon waanzin. Motivatie en stimulatie is prachtig als het werkt, maar dat doet het niet altijd. Ik herinner me het moment dat ik naar mezelf keek en besefte dat ik in kringetjes liep: ‘als je dit doet, dan krijg je dat…’ of ‘als je nu zus, dan kunnen we straks zo..’ Afschuwelijk. Heelder dagen! Onderhandelen met kinderlogica. Tsss.
Ze moeten tegenwoordig weer gewoon komen eten, gewoon hun kleren aandoen en gewoon opruimen zonder stickers, koekjes of beloningsactiviteiten. Niet dat ze nu beter luisteren, maar ervoor deden ze het ook niet. In feite nog minder. Nu krijgen ze ‘gewoon een kus’ als ik vind dat ze dingen goed gedaan hebben. En ze krijgen toch wel veel kussen.
Maar ik blijf me vaak opboeien. Mateloos. Als ze al eens gewoon zouden stoppen met constant bewegen (echt constant!), dan zou ik gewoon een keigoei moeder zijn…
Kinderen an sich. Ook een combi met vele uitdagingen.

Hier ziet u Boris op een zeer zeldzaam moment dat hij even niet ergens van afspringt, en zich niet als een bliksemflits gedraagt.

4. De aah-wemoetengenietenstress.
Als de zon schijnt dan wil ik daar graag van profiteren. Ik zat al aan de zomerbar (stress alom met die kinderen. Als ik ze niet kwijt was, dan waren ze wel met zand aan het gooien of ergens af aan het vallen..). Ik ben al gaan zwemmen (vijfentwintig keer die euro erin en eruit. Ja, zo’n locker in het zwembad is een heel avontuur voor een vierjarige). En we trokken naar vrienden in Zoersel (eindelijk een dagje vakantie. Op reis in Zoersel.). Daar had ik voor het eerst met de Canon 5D Mark II een gevoel van vriendschap. We hebben elkaar eindelijk gevonden, denk ik. Het is nog een beetje zoeken en aftasten, maar ik was voor het eerst content van de foto’s. Ik vond mijn eigen stem weer wat. Mooie kinderen, dat helpt natuurlijk. Allee, dan zijn ze toch ergens goed voor, die schavuiten. Ik was erg blij met de scherpte van de foto’s. Wimpertjes haarscherp, de zandkorreltjes op de handjes, waterdruppels in de lucht. Het was een mooie dag…

Schilderachtig verleden

Met kleur en licht wordt er geschilderd. Het leven zit vol penseelstreken. Soms staat het leven even stil en is het een schilderij.

Toen ik donderdagavond bij papa op bezoek ging, zat hij op zijn ‘terras’. In de keuken op een kruk. Het raam open. Een half pintje en een asbak op de vensterbank. De wind in zijn wenkbrauwen. Mijn vader, held op leeftijd, is die avond ook begonnen met bloggen. Ik ben daar blij om. Ik verwacht anekdotes en verhalen, muziekjes en flitsen uit het verleden. Ik ben alleszins heel blij met de Mike Zinzen Gazet…

Op de grond stond een schilderijtje. De vrouw van mijn vader schilderde het. Gebaseerd op een foto die ik ooit maakte.
Het schilderij:

De oorspronkelijke foto:

En ik zag nog een schilderij. Een paar dagen later. In Bokrijk. Het mooie Bokrijk. Ik kwam het huisje binnen en zag haar zitten. Ik wist niet goed wat ik zag. Ik twijfelde. Ze keek me aan, maar ze was meer schilderij dan vrouw. Ik bleef lang stil. Ik wou dit beeld niet verstoren. Het was bijna magisch. Het was echt een terugblik in de tijd. Ik vroeg haar of ik de foto mocht maken. De foto is in ieder geval maar een flauw afkooksel van het schilderij dat ik zag…

Ik kon niet kiezen. Welke vinden jullie het mooist?

Instameet

Hoe het precies komt weet ik niet, – ik vermoed dat mijn chaotische geest daar voor iets tussenzit – maar ik ben hier vergeten te melden dat er morgen, 7 juli 2012, een instameet georganiseerd is door een paar vrienden van me en ikzelf. Onder het mom van ‘beter laat dan nooit’ gooi ik het bij deze dan toch bloggewijs de wereld in…

Ik ben al, sinds ik een iPhone heb, helemaal weg van het instagramconcept. Verbondenheid met vreemden door middel van vierkante beeldjes. Hoewel het misschien ‘makkelijke fotootjes’ zijn, vind ik dat er ware instagramkunstenaars zijn die het instagrammen tot een kunst verheven hebben, terwijl anderen met dezelfde middelen er niks van bakken. Omdat instagram me al een paar goede vrienden opleverde, was ik geprikkeld en nieuwsgierig naar nog meer mensen achter de vele vierkantjes. Daarom besloten Donald, Tinka en ik een instapicknick te organiseren in het Antwerpse. We doen niks speciaal, we geven geen feestje, we hebben alleen een plek en een datum geprikt en we hopen zoveel mogelijk leuke instagrammers bijeen te krijgen om zo tot een uitwisseling te komen en de wereld dichterbij te brengen.

We maakten een facebookpagina, een facebookevent. Er kwamen flyers (de hoofdcreatie is van Tinka en ik vind ‘m super) en een website en een interview met Tinka op Noordlink, smosblog schreef.
Instagramt u ook? In de buurt van Park Spoor Noord morgen? Breng uw eigen hapje en drankje mee en wees welkom! U kan er de straffe verhalen horen van Donald, de mooie ogen van Tinka komen bewonderen, de zenuwachtigheid van mijn kroost komen vaststellen of gewoon een berg andere toffe instagrammers ontmoeten!

Ik herinner me nog dat ik niet zo lang geleden met Donald koffie zat te drinken en dat we dit bedachten. Ben eens benieuwd wat het morgen zal worden!

Hieronder nog een paar van mijn instagrammetjes van de laatste tijd…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Biodroom

Zij die in het Antwerpse wonen hebben mogelijks al eens iets horen waaien over de Biodroom. Ik ben zo iemand. Van dat horen waaien. Ik heb mezelf door die wind naar het linkeroever laten voeren vandaag. Vooral omdat het project op z’n minst een aantal intrigerende kernwoorden en omschrijvingen meeblaast: kunst en ecologie, tuin-in-zak, gemeenschapstuin, levend laboratorium. Klinkt allemaal goed, vond ik. En omdat zaterdag de dag is met het meeste kans op ergernissen, mislukkingen en frustratie (voor mij toch), leek het een goed plan om eens te gaan snuffelen, daar waar de Biodroom droomt. Als er iets is dat mijn humeur positief beïnvloedt, dan is het de natuur wel.

En het was er geweldig. Groen, levend, gezellig. Kindjes gelukkig (toch eventjes), inspirerende figuren en bouwsels, natuur in zakjes. En dat alles op een steenworp van de stad. Misschien zal ik ooit de innerlijke rust vinden om het leven in de vorm van zaadjes in de grond te steken, het water te geven, het te zien groeien en het uit de grond te trekken als het af is. Maar momenteel ben ik nog lang geen tuinier. Nu ben ik gewoon een bewonderaar. Een fris blaadje selder of een welig tierende savooikool kan mij al ontroeren. Ik heb niet zoveel nodig. Voor ik kinderen had was ik nochtans een harde tante. Daar schiet nu niet meer zoveel van over…

Ieder uitstapje brengt me naar een oefenterrein om mijn nieuwe camera te temmen. Want momenteel veegt ie nog de vloer aan met mij. Uit veel foto’s komen maar een paar aanvaardbare.

Tuin in zakjes:

Wat ik ook nog gedaan heb vandaag is de artistieke blauwe kin van zoonlief gefotografeerd. Hij liep vrijdagochtend tegen de muur…