Fan van het internet

Zij die beweren dat het internet een gevaarlijke kille plek is vol valse contacten en ledigheid, die volg ik niet.
Vorige week kreeg ik een mail van iemand. Zij had op mijn blog gelezen dat wij geen tuin hebben. Ik kende deze vrouw niet.
Zij bood ons haar huis aan voor een lang weekend. Zomaar. Omdat zij en haar gezin toch niet thuis zouden zijn.

We vertrekken subiet dus naar Limburg. Naar een huis van een ander. Omdat ze vond dat haar tuin door deze tuinloze familie eens gebezigd kon worden. Omdat ze het gevoel had mij te kennen door mijn blog. Omdat ze blijkbaar vertrouwen heeft in mensen. En dat van mensen op het internet.

Het internet toont mij toch vooral lieve dingen. In mijn telefoonboek staan heel wat mensen die van vlees en bloed bleken en bovendien supertof. Er zullen er natuurlijk ook zijn die een hoop identiteiten stelen, bedriegers het geld van uw visa weghacken, leugenaars die praatjes verkopen. Maar die heb ik eigenlijk nog nooit ontmoet. Toch niet via het internet.
Het goede overkomt mij meer dan het slechte.
Ik ben fan van het internet…

En omdat ik geen bijpassende foto heb, krijgen jullie een fantasietje van Tadeusz…

‘Kijk mama, hier liggen de geweren en de wapens van de cowboy. Hij heeft ook al een paar indianen gevangen. Hij heeft die dan maar even in de boom gehangen. En nu ligt de cowboy te slapen’ (in een handschoen). En de brommer mag gewoon bij het paard…

Fenna

Al een tijdje ben ik jaloers op Fenna. Zij maakt tekeningen met kleuren die vonken van vrolijkheid in je gezicht laten spatten.
Ik ben jaloers op haar techniek en ervaring, zwierige lijnen, en pure kleurtjes. Ze heeft gelukkig ook een blog waar ik regelmatig wat zonnigheid ga tanken.

Ze stuurt haar tekeningen op naar ieder die het fijn vindt om post te krijgen. Zo’n heerlijk idee. Die mailart en dat postcrossing.

Ik ben ook jaloers op de tijd die ze vindt/maakt om te tekenen. Ik herinner mij van de tijd dat ik nog beeldende kunst studeerde, dat de daad van het tekenen voor mij een soort meditatief proces was. Toen ik vorige week bij haar was, mocht ik eventjes spelen in haar miniatelier. Oostindische inkt. Ecoline. In een fractie van een seconde reisde is door de tijd, naar ergens in 1996 of zo. Het krassen van het pennetje op het papier is een geluid van innerlijke kalmte.

Ik kocht mij diezelfde dag nog een stevige portie ecoline en wat oostindische inkt. Mijn eerste tekeningetjes waren 1,5cm op 3cm. Miniatuurtjes dus. Dat vond ik vroeger ook altijd zo leuk…

Nog een hobby bij, dat kon ik eigenlijk wel missen, maar ja…
Merci ze Fenna!

Bombastische schilderijtjes

Een mens zou bijna gaan denken dat ik op de school werk, of er toch logeer of zo. Drie postjes over het schoolgebeuren van mijn oudste, het is misschien wat teveel van het goede. Maar niet alleen voor u, ook voor mij is het even veel geweest. De schoolse betrokkenheid zal een tikje minder mogen. Zeker nu het tweede boek in de go-reeks (goLotte, denk ik) van start gegaan is er het vermoedelijk binnen twee maand al af moet zijn (aaargh)… Ik ga serieus in mijn pen zitten, de komende weken.

Maar nog eentje voor het af te leren. Eentje van op het schooltje:
De kostuums waren er (4). En een stoeltje. En of ik geen Rembrandtiaanse of Rubensiaanse portretjes wilde komen schieten. Of toch iets dat er op lijkt. Ik kreeg een uurtje voor de meerdantwintig kleuters. We zochten nog koortsachtig naar hoeden, ceintuurs en veiligheidsspelden. En ik had het warm na afloop.

Ik bokste zelf een ministudiootje ineen. Nog nooit eerder gedaan. Ik heb met kunstlicht gewerkt. Nog nooit eerder gedaan. Toch niet zo. Het moest gelukkig niet allemaal perfect.
maar met die bende kinders ging het eigenlijk bijna vanzelf.

Een dwaalrups in een Zilverlinde

Vierentwintig kleuters.
Een wandeling van een kilometer of zo.

Of ik de klas mee wilde begeleiden naar het atelier van Zilverlinde.
De mama van M. heeft , achter onze hoek, een hoogstcharmant winkeltje waar ze haar zilvermaaksels ontwerpt, produceert en verkoopt. Iets met zilver en iets met hout. Voor de kunstweek op school was het een kans om eens naar het atelier te hobbelen. Ikke dus mee.

Man man man. Zo’n bende kleuters dat is toch iets aparts. Handjes geven en in de rij. Kan niet misgaan, denk je. Maar tweedekleuterklassers zijn geen derdekleuterklassers, dat is duidelijk. Het was een soort dronken dwaalrups…
Van zodra die een hand geven volgen ze de hand. Als het de hand van een andere kleuter is, dan gaan die dus alle kanten op. Ik zag er eentje tegen een paal lopen, en eentje tegen een vuilbak. Twee dwaalden steeds af naar de straat. Er was er altijd wel eentje die ‘kijk kaka!’ riep, wat dan resulteerde in een opstopping en uit de hand gelopen hilariteit. Met zo’n klasje wordt een doodgewone stoep even avontuurlijk als een bergpad in Tibet.

Bij het atelier van Caroline stonden ze in het gangetje, met hun fluohesjes, te drummen. Ze wilden het allemaal gezien hebben. Ik hoorde hun hoofdjes kraken toen er verteld werd dat zilver – een metaal – gesmolten zou worden. Want ijzer in vuur wordt toch zwart? En of die zilverkleurige bolletjes om op te eten waren?
Terwijl Caroline haar best deed om het juweelmaakproces zo duidelijk mogelijk uit te leggen aan die bende vier- à vijfjarigen kreeg ze vragen als: ‘Waar staat jullie tv?’ en ‘Waarom staat dat stoeltje daar?’ ‘Is dat moeilijk?’
‘s Avonds vertelde een kindje tegen zijn ouders dat de mama van M. ‘blauw vuur in een doosje’ had gedaan. Het was pas toen ze de foto’s zagen dat ze doorhadden wat het kind had meegemaakt op school…

En Caroline, die maakt behalve prachtige juweeltjes en kleertjes ook nog eens een toffe blog!

Nog eens op een rijtje:
http://www.zilver-linde.be

https://www.facebook.com/zilver.linde.9

http://cinnamon-cinnamonjewels.blogspot.be/

En het schoolgedoe is nog niet voorbij… Donderdag ga ik ook nog foto’s van de kindjes maken op school!

Poppenspel

‘Waar? Ik zie geen krokodil?!’ roept de poppenkastpop.
Terwijl kruipt er aan de buitenkant van de poppenkast een groen beest rond.
De zaal wordt uitzinnig. Er wordt gegild en geroepen, ‘DAAAAAAAAR!’
‘Waar?! Ik zie niks hoor!’
‘DAAAAAAAAAAAR!’

Het was laatavondpoppenkast op school. Alleeja, zeven uur is nu niet per se laat op de avond, maar voor die kinderen is het al nacht als het een beetje donker wordt.
Ik begeef mij met wankele voetjes in het ouderraad-gedoe en organiseer hier en daar al eens een kleinigheid mee. Ik stond daar vrijdag dus voor chipjes in kommetjes te doen en maakte een paar foto’s tijdens de poppenkast terwijl de andere ouders stonden te ‘socializen’…
Mijn introspectieve vaststelling?
Ik ben een watje. Maar echt een watje.
Ik ben al ontroerd als die kinderen beginnen roepen dat ze de krokodil zien. Ik ben ontroerd als ze applaudiseren op het einde. En ik ben ontroerd als ik de meester zie die hen massaal in beweging krijgt met een simpele ‘hooooooooofd….’
Die hoofden, schouders, knieën en tenen werken altijd. Maar toch vind ik dat schoon.
En de meester, die in zijn niet-school-tijd dj is, die doet eigenlijk overal hetzelfde: mensen entertainen, de massa opzwepen, en enthousiasme aanwakkeren. En dat ontroert mij ook.

Je ziet dat hij het gewend is he…

Stuwkracht

Het is voor mij een hele klus om mij staande te houden in een wereld vol schijnbaar perfecte ouders. Misschien ben ik snel onder de indruk. Misschien zou ik dat ook zijn als ik van op een afstandje zou kijken naar mezelf, maar de glimlach waarmee andere moeders hun kroost op school afzetten lijkt me minder krampachtig dan de mijne. De gewone dagdagelijkse gang van zaken is voor mij soms al een overwinning. En er dan nog minzaam bij glimlachen is soms een aspect van de uitvoering van het ouderschap waar ik niet altijd in slaag. Ik ben al trots op mezelf bij de gewone dingen als brooddozen, (min of meer) propere kleren en op tijd op school.

Speciale dagen als Sinterklaas, verjaardagen en carnaval vragen dan ook een hoger toerental van mij. Soms faal ik.
Maar soms weet ik mezelf ook tot een hoger niveau te tillen.
Dit jaar is dat dankzij de stuwraketten…

Niet alles wat er op het internet staat qua knutselarijen is onmogelijk voor mij. Wel veel. Bijna alles. Maar af en toe is er een knutselconceptje dat ik aandurf. En deze keer zijn dat de stuwraketten van Tadeusz.
Pinterest kan soms ontmoedigen, maar soms werkt het ook inspirerend…

Het was misschien niet echt een heel duidelijk kostuum, maar een ninja met stuwraketten moest wel cool genoeg zijn voor de superheld die er in mijn zoon woont.
Het zag er niet alleen tof uit, het was ook nog eens op tijd klaar!
Alleen de foto’s bleken wat lastiger. Vanaf dat iemand de raketten aanheeft vliegt ie natuurlijk rond. En op school bleek de chaos helemaal te groot om deftig materiaal te schieten. Teveel smurfen, cowboy’s, draken op een kluitje. En ik vrees dat zo’n stuwraket niet bestand is tegen een halve dag rollenspel dus hier zullen we het mee moeten doen, vrees ik…

Moderne technologie

Mijn verleden kende vele vreemde kronkels, langs duistere paden en klammige sferen. Op mijn weg bleven er soms dingen aan mij kleven. Slechte gewoontes, rijke gedachten en kleurrijke herinneringen. Soms ook veel viezigheid. Maar vaak ook veel schoonheid. Niet zelden in de vorm van voorwerpen die in hun jasje van ouderdom bulken van charme, maar wegen als lood.

Door hier op te ruimen vind ik dingen terug. In de hoeken van het huis zaten oude vriendjes samen te weven aan een stofdeken. Toen ik die wegblies heeft mijn superlief Sventikov een halve dag lopen niezen. En dan ‘s avonds hebben we getracht om het leven in de voorwerpen weer op te wekken. Met ongeduldige kinderen en behoorlijk wat gevloek. Het was Charlie Chaplin die gisteren uiteindelijk over onze muur liep…
Het is leuk dat er nog leven in zit, maar verhuizen zien we eigenlijk niet meer zo zitten. Op de vuilbak gooien kan ik niet. Dan zou ik de kronkels van mijn verleden verloochenen. Weggeven is een optie. Maar het gewicht van deze voorwerpen noopt me tot twijfel en melancholie. Verkopen voelt een beetje aan als verraad. Tenzij op een rommelmarkt. Maar daar heb ik geen tijd meer voor. Ruilen is leuk. Mag altijd. Als er maar liefde is. In mijn hart is er veel plek voor dit soort pareltjes, maar in mijn toekomstige woonst helaas niet… Wie zich geroepen voelt mag iets voorstellen. Het is toch immers hoogstaande moderne technologie. Dat kan je toch niet laten liggen!
Ik zoek nog leuke kinderstoeltjes bijvoorbeeld.

(Er staat een logo op met daarbij het woord eumig, en dan een p met een 8 erin)

(volgens mij werkt ie nog…)

Plim plam

Wegens gestoomde hersenen, gespannen zenuwen, zomervakantiekinderen en gebrekkige kwalificaties om chaos te ordenen is de weg des levens de laatste tijd nogal hobbelig ten huize ysabje.
Grootste veranderingen voltrekken zich in deze kolkende poel van gebeurtenissen.
- Een lief dat leert autorijden. In onze spiksplinternieuwe wagen (nauwelijks twee weken oud). Het is een luxe(probleem).
- Een kind dat leert praten. Momenteel overlaadt het kleine Borisje ons met de allerschattigste woordjes en klanken. Woorden als plim plam (boterham) en paploe (paraplu) worden zowel door hem als door ons als ware genoegens ervaren. Weldra staat zijn kwebbel niet meer stil en wil ik dat hij even zwijgt. Maar nu nog niet. Dat ie het nu maar zegt.
- Een nakende verhuis (binnen zes weken), momenteel nog steeds zonder bestemming.
- Een halfslachtig dieet. Boris kwebbelt, maar ik kwabbel. En de slanke deerne in mij voelt zich wat benauwd. Er moet dringend wat minder van mij in het huis zijn.
- Er zou naar het schijnt ook een boek van mij verschijnen, eind september. goLisa ligt nu nog bij de corrector te liggen, voor het in de handel ligt. Wie weet ben ik plotseling wel een tienerhit.
- Schriftelijke uitdagingen die lonken. In kleine boekjes zitten grote plannen verstopt. Nu nog kleine gaatjes in de agenda om al die grootse acties te ondernemen.

De creativiteit word soms wat bedolven onder al deze beslommeringen. Maar op één been hou ik mij staande:
- Het Bollekesfeest dat mij gelokt heeft om er te gaan instagrammen. Zie maar op DNA
- Wat er uit de nieuwe camera rolt heeft vooral te maken met kinderhandjes en zeversmoeltjes. Niet altijd geschikt voor publicatie, maar het is wel boeiend oefenmateriaal, want hier in huis blijft niks stilstaan. Alles rent en springt hier maar in de rondte. Ook de plimplams.
- Oja, ik was toch weer keihard ontroerd door het verhaal van de mus van mijn vader… En allemaal zo echt en techtig gebeurd.

Maar omdat dit een blog is waar maar zeer zelden tekst zonder beeld geleverd wordt, krijgt u van mij nog de instagrammetjes van de week:
Aan de Olmense zoo staat een leeuw die van iets verschiet. Of ‘klegh, ik heb iets in mijn keel!’ (*fenna)

In de geburen van Zoerle Parwijs en Westerlo worden de waren gewoon op de oprit gezet en is het vertrouwen in de mens nog groot:

In Lillo is het gevaarlijk:

Sprookjesbossen zijn schoon:

Maar af en toe moet er gewerkt worden. En dat is dan bij tijd en wijle werken tot het donker is.

De nieuwe auto vierde zijn eerste 100km. Ik vind dat schattig. Alle redenen zijn goed voor een feestje.

Schilderachtig verleden

Met kleur en licht wordt er geschilderd. Het leven zit vol penseelstreken. Soms staat het leven even stil en is het een schilderij.

Toen ik donderdagavond bij papa op bezoek ging, zat hij op zijn ‘terras’. In de keuken op een kruk. Het raam open. Een half pintje en een asbak op de vensterbank. De wind in zijn wenkbrauwen. Mijn vader, held op leeftijd, is die avond ook begonnen met bloggen. Ik ben daar blij om. Ik verwacht anekdotes en verhalen, muziekjes en flitsen uit het verleden. Ik ben alleszins heel blij met de Mike Zinzen Gazet…

Op de grond stond een schilderijtje. De vrouw van mijn vader schilderde het. Gebaseerd op een foto die ik ooit maakte.
Het schilderij:

De oorspronkelijke foto:

En ik zag nog een schilderij. Een paar dagen later. In Bokrijk. Het mooie Bokrijk. Ik kwam het huisje binnen en zag haar zitten. Ik wist niet goed wat ik zag. Ik twijfelde. Ze keek me aan, maar ze was meer schilderij dan vrouw. Ik bleef lang stil. Ik wou dit beeld niet verstoren. Het was bijna magisch. Het was echt een terugblik in de tijd. Ik vroeg haar of ik de foto mocht maken. De foto is in ieder geval maar een flauw afkooksel van het schilderij dat ik zag…

Ik kon niet kiezen. Welke vinden jullie het mooist?

Biodroom

Zij die in het Antwerpse wonen hebben mogelijks al eens iets horen waaien over de Biodroom. Ik ben zo iemand. Van dat horen waaien. Ik heb mezelf door die wind naar het linkeroever laten voeren vandaag. Vooral omdat het project op z’n minst een aantal intrigerende kernwoorden en omschrijvingen meeblaast: kunst en ecologie, tuin-in-zak, gemeenschapstuin, levend laboratorium. Klinkt allemaal goed, vond ik. En omdat zaterdag de dag is met het meeste kans op ergernissen, mislukkingen en frustratie (voor mij toch), leek het een goed plan om eens te gaan snuffelen, daar waar de Biodroom droomt. Als er iets is dat mijn humeur positief beïnvloedt, dan is het de natuur wel.

En het was er geweldig. Groen, levend, gezellig. Kindjes gelukkig (toch eventjes), inspirerende figuren en bouwsels, natuur in zakjes. En dat alles op een steenworp van de stad. Misschien zal ik ooit de innerlijke rust vinden om het leven in de vorm van zaadjes in de grond te steken, het water te geven, het te zien groeien en het uit de grond te trekken als het af is. Maar momenteel ben ik nog lang geen tuinier. Nu ben ik gewoon een bewonderaar. Een fris blaadje selder of een welig tierende savooikool kan mij al ontroeren. Ik heb niet zoveel nodig. Voor ik kinderen had was ik nochtans een harde tante. Daar schiet nu niet meer zoveel van over…

Ieder uitstapje brengt me naar een oefenterrein om mijn nieuwe camera te temmen. Want momenteel veegt ie nog de vloer aan met mij. Uit veel foto’s komen maar een paar aanvaardbare.

Tuin in zakjes:

Wat ik ook nog gedaan heb vandaag is de artistieke blauwe kin van zoonlief gefotografeerd. Hij liep vrijdagochtend tegen de muur…