Blote voeten op zoete grond

Leven in het huis van een ander. Een ietwat bevreemdende ervaring was het.
Ik leefde in feite eventjes het leven van een ander. Ik kookte in andere potten, roerde erin met m’n andere hand en aan een andere snelheid. Op het toilet las ik over onbekende jarigen op de kalender. Het was een ander ochtendlicht dat door de slaapkamer gleed als ik wakker werd. Ik keerde schors en zand van een terras weg terwijl ik in de tuin keek. Het is waar: boterhammen smaken anders op andere borden.
Waar anderen hun dagelijks leven leiden, daar hadden wij even vakantie. Ik kon even voelen hoe het was om op ‘den buiten’ te wonen.
En ook al waren het niet onze buren, niet onze messen en vorken, toch was het een beetje als een thuis…

Het was een beetje verrassend, dat wildvreemde mensen hun huis aan ons schonken voor drie dagen. Zo in vol vertrouwen en zonder meer.
Maar het was een zoet cadeau. Niet alleen omdat het een heerlijk weekend was, maar vooral omdat het een tegenwicht was voor de cynische bitterheid in de wereld.
Onder de grijze wolken, in een gewelddadige wereld, nemen mensen blijkbaar nog steeds onbaatzuchtige beslissingen en risico’s. Een gift aan een vreemde. Of eenvoudig plezier dat uitgedeeld wordt. Zoals uitgestelde koffie of postcrossing;
En waarschijnlijk kwam het daardoor dat dat weekend de zon begon te schijnen. Tegen alle weersvoorspellingen in. Zo verrassend dat meneer Deboosere waarschijnlijk daardoor even het spoor bijster was en zijn arm brak.

Hoeselt bleek alleszins een ideale uitvalsbasis voor heel wat avonturen voor ons kleine gezinnetje.
De hit van het weekend was ongetwijfeld het blotevoetenpad. Modder tussen onze tenen, samen de kiezelstenen oversteken, in de warme zon met onze voeten in het koude water. Het was reuzeplezant. Een aanrader met kinderen!

Verder zagen we Maastricht, Tongeren, Alden Biesen en zelfs het eurovisiesongfestival! (Wij kabelaansluitinglozen…)
Hier en daar een Sinksenkermis, het vele speelgoed dat aanwezig was in het huis, de trampoline en de fijne tuin maakten dat de kinderen het zich nog lang zullen herinneren, dat weekendje Limburg.

Maar het gekste van al is: we hebben de bewoners van het huis niet gezien. Geen idee of we elkaar echt zouden liggen. Of we vrienden zouden zijn moesten we naast elkaar wonen.
Maar dat is nu net zo leuk. Je hoeft geen vrienden te zijn om elkaar iets te gunnen. Die behoefte om gewoon goed te doen. Ietwat anoniem. De rijkdom die we hebben delen. Een schattige solidariteit. Je koopt er je hemel niet mee, maar dat is ook niet de bedoeling. Misschien is die hemel immers al hier…

Ik vind deze tijden eigenlijk niet zo heel donker of somber. Ik vind het vaak ontroerend en licht, en de grond onder mijn voeten is soms zoeter dan honing.
Dank u wel Veerle voor dit fijne cadeau…

Beetje beeld bij het verhaal:
Stukje binnenkant:

Stukje buitenkant:

Blij kindje:

Kermis in Maastricht:

Picknicken:

Blotevoetenpad:

Een zeldzame foto van mezelf erbij. Ik zeg altijd tegen Sventikov dat hij moet letten op het kader als hij foto’s maakt. Deze keer vielen er een paar tenen af. Da’s al beter dan hele voeten…

De tuin en de trampoline. Altijd leuk voor foto’s, vind ik.

En dan nog wat wandelen, tekenen, eten, praten. Mij hoor je niet klagen. Mijn leven is zo goed dat ik jullie gewoon kan lastigvallen met mijn weekendinvulling. Ik heb geluk…

Fan van het internet

Zij die beweren dat het internet een gevaarlijke kille plek is vol valse contacten en ledigheid, die volg ik niet.
Vorige week kreeg ik een mail van iemand. Zij had op mijn blog gelezen dat wij geen tuin hebben. Ik kende deze vrouw niet.
Zij bood ons haar huis aan voor een lang weekend. Zomaar. Omdat zij en haar gezin toch niet thuis zouden zijn.

We vertrekken subiet dus naar Limburg. Naar een huis van een ander. Omdat ze vond dat haar tuin door deze tuinloze familie eens gebezigd kon worden. Omdat ze het gevoel had mij te kennen door mijn blog. Omdat ze blijkbaar vertrouwen heeft in mensen. En dat van mensen op het internet.

Het internet toont mij toch vooral lieve dingen. In mijn telefoonboek staan heel wat mensen die van vlees en bloed bleken en bovendien supertof. Er zullen er natuurlijk ook zijn die een hoop identiteiten stelen, bedriegers het geld van uw visa weghacken, leugenaars die praatjes verkopen. Maar die heb ik eigenlijk nog nooit ontmoet. Toch niet via het internet.
Het goede overkomt mij meer dan het slechte.
Ik ben fan van het internet…

En omdat ik geen bijpassende foto heb, krijgen jullie een fantasietje van Tadeusz…

‘Kijk mama, hier liggen de geweren en de wapens van de cowboy. Hij heeft ook al een paar indianen gevangen. Hij heeft die dan maar even in de boom gehangen. En nu ligt de cowboy te slapen’ (in een handschoen). En de brommer mag gewoon bij het paard…

Ten strijde

‘t Was daar eigenlijk tof, vond ik, in Brussel in het Legermuseum, begot.
Onverwacht. En nog gratis bovendien!

Bah, het leger… Dat was mijn eerste gedacht. Maar het museum was mooi. Lief. Warm. En ze hebben daar de driewieler van Leopold I staan. En een hondenhok in de driekleur.

Tuin zonder huis

Een tuin dat hebben wij dus niet.
Terwijl de meeste van onze vrienden een huis kopen met een tuin, hebben wij een appartement gehuurd. We vonden ons huis namelijk niet. En dus, na een zoektocht van een paar jaar, belandden we in een boeiend appartement zonder tuin. Met twee jongens. Die op een leeftijd zijn dat ze rondspringen als kangoeroes op springveren en ‘MAAMAAA’ brullen als ik vlak naast hen sta. Qua geluidsoverlast mogen we blij zijn dat er geen leefruimte onder ons ligt…
Onze keuze maakt dat we aangewezen zijn op de groene gebieden in en rond Antwerpen om onze springbonen uit te laten.

Park Spoor Noord (PSN) is niet zo mijn ding. Het lìjkt relax, maar met kleine kinderen is het voor mij vooral stress. Die kinders beginnen daar te rennen en in de drukte ben ik hen onmiddellijk kwijt. Tadeusz vind zijn weg wel al terug, maar Boris moet maar twintig meter rechtdoor lopen en die weet al niet meer waar hij is. Ik voer in PSN altijd maar halve gesprekken, met mijn oog altijd gericht op een rondrennend stukje T-shirt in de verte. In PSN heb ik al twee keer koortsachtig rondgelopen op zoek naar kinderen, overtuigd dat ze gestolen waren, paniek onderdrukkend en mensen aanklampend. En ik heb er ook al eens aan den toog gestaan om er eentje af te laten roepen.
Nee, voor mij dus niet, dat overigens verder prachtige park.

Wij moeten het hebben van grote open ruimtes en kleine wandelingen. Iets waar je in groep vooruit stapt en af en toe stopt in dun bevolkte gebieden. Of duidelijk omheinde plekken. Met maar één ingang. Hopelijk gaat dat binnenkort beter, als Boris zich wat kan oriënteren. En als hij snapt dat als er stoom uit moeders oren komt, dat hij dan misschien eens even moet luisteren.

De Kalmthoutse heide blijft toch echt een hit.
Een beetje tak, een beetje water, zand en bomen om in te klimmen. Niet voor iedere week, maar soms toch heerlijk. Daar hoor ik het gestamp van hun voeten niet. Daar kunnen ze hun klep eens openzetten zonder dat mijn oren eraf vallen. Het kan wel zijn dat er een paar broedvogels vierkante eiers gelegd hebben van het verschieten, maar goed.

We bouwden alleszins een huis, want zo’n tuin zonder huis, dat is het ook niet hé. Een huis dus. Voor de ‘helibeestjes’ (lieveheersbeestjes) en de ‘nonijntjes’ (konijnen). Een huis bouwen is goed. Constructief… De vorige keer hadden we dat ook gedaan. Toen had het een omheinde tuin. Deze keer dus niet…

Mama moet het spoor volgen:

Mama mag niet door! Moet cent betalen!

Mama is stout. Ik ga niet meer stappen.

Oerkreet voor het huis.

En, voor er mensen zijn die het vragen: de medailles die de kinderen dragen… Tadeusz kreeg er eentje omdat ie al een paar dagen geen ‘stoute mama’ meer had gezegd. Ik probeer ‘m dat af te leren aan de hand van beloningen. Het werkt alleszins beter dan straffen. Maar het is toch met wisselend succes. Boris moest er natuurlijk ook eentje hebben. Ook al blijft die van tijd toch gewoon ‘Toute mama’ roepen. *zucht*

Een Heide voor Hulkjes…

‘Boris, we gaan naar de kamtste heide, en daar mag jij spelen, maar je moet nuuu je sokken aandoen.’
Soms neemt Tadeusz de opvoedkundige taken van ons over.
‘We gaan eest naar de bombom plimplammetjes (boterhammetjes) eten. Dan spelen. En als je braaf bent krijg je daarna misschien een pannenkoekje!’
hij geeft Boris een ellenboogstoot en een scheve grijns.
‘Pompom!’ lacht Boris blij…

Ik was al opgelucht dat we een plan hadden voor de zondag, want de laatste dagen loopt het hier in huis weer niet op rolletjes. Veel huilbuien, veel in de hoekstaanderij, veel niet weten wat ze willen. Misschien heeft hun winter wel lang genoeg geduurd. Misschien moet Boris nog wat kiezen krijgen, of moet hij wennen aan de nieuwe inzichten van zijn huidige groeifase. Misschien voelen ze dat mama veel te weinig tijd heeft gehad voor hen de laatste tijd. Maar misschien hebben ze gewoon zin om het uit te hangen. Kan ook. Alle redenen zijn goed voor een potje strijd.

‘Ik wil een blauwe lepel!’
‘Ikke ook!’
‘Er is maar één blauwe, jongens. Misschien moet Boris vandaag de blauwe lepel nemen en Tadeusz morgen. Dan krijgt Tadeusz nu de gele.’
Even word ik dwaas aangestaard en dan…
‘Ikke wil ook gele pepel!’
‘Nee, ikke de gele!’
…

Een uitstapje naar mijn de Bobonne (mijn grootmoeder, die ze dus ook wel eens PomPom noemen) en een wandeling naar de Kalmthoutse Heide was het ideale scenario. De heide slokt de decibels van deze minidinosaurussen immers moeiteloos op. De heide kan dit drieste tweetal wel aan. Daar zijn genoeg stokken. Genoeg zand om in te rollen. Genoeg hompjes dor gras om over te struikelen.

Het gewicht van het ouderschap is gebonden aan plaats en ruimte.
Op de Kalmthoutse Heide vind ik mama zijn niet zo heel moeilijk.
Maar een zondagmiddag, 11u, thuis, met twee minihulkjes zonder oren die van aankomende verveling iets doen dat tussen vechten en met-stiften-kleuren hangt, dan vind ik het soms een tikje zenuwslopender…

Vader en zoon genieten stijlvol van het uitzicht:

De broers tonen hun tijgersprongen:

Schone Heide… Vaak erg steppeachtig. Ik kan me er toch wel wat giraffen of olifanten bij voorstellen. Maar op deze foto is er een beetje te veel water voor giraffen, denk ik.

Hier kan het dan wel weer, lijkt me…

Zot doen hoort erbij zeker?

Op de heide waant papa zich vaak onzichtbaar. (Denk maar aan de vorige keer dat we er waren…) Deze keer werd Sventikov wel opgemerkt. Zien jullie ‘m ook?

Ja, de Z was niet helemaal juist, maar schrijven in het zand is nog iets anders dan op de tafel of de muur hé…

Het einde van de wereld

Mijn lief zei gisteren in bed, vlak voor het slapengaan, dat ik het had nagelaten om over een aantal zaken te bloggen. Dat ik kansen had laten liggen. Dat hij het wat eenzijdig begon te vinden.

Arrélap. Krijgt dat op uwen boterham vlak voor ge uw ogen sluit. Dat gaat dus niet hé.
‘Hoezo?’ wilde ik weten.
‘Wel ja. Geen foto’s van onze reis naar Spanje bijvoorbeeld.’
Daar lag ik dan. Had ik dat dan moeten doen? En ik had nauwelijks nog tijd gehad om die foto’s te bewerken! En…
Ik wist dat excuses niks zouden veranderen aan de zaak.

Toen ik vanavond de foto’s eens overliep, besefte ik dat ik er eigenlijk nog niks mee had gedaan. Al die herinneringen van die twee weken in oktober lagen daar nog, onaangeroerd. Miskend.
Door alles te bekijken en te bewerken kwam het allemaal weer terug.

Ik herinnerde mij plots weer het kleine huisje in de bergen.
Ik stootte er mijn hoofd tegen een balk.
Het lag vlakbij het einde van de wereld, zo afgelegen.
Ik bleek ook megawagenziek te worden in de bergen. Ook als ik zelf rijd.

Er was ook Boris die zijn angst voor de honden ontdekte. En een klein beetje overwon.

Hij leerde schaken.

Mijn schoonvader die zijn naam achterstevoren in de lucht kan schrijven. Ik was onder de indruk.

De kinderen die genoten van het broederschap, de hangmatten, de bomen, de natuur.

Mooie gesprekken tussen grootvaders en kleinzonen.

Er was dat prachtig, maar gesloten avonturenpark waar Boris een schrikwekkende val deed waarbij zijn tanden door zijn lip gingen. Met veel bloed. En stevige koortsdagen die erop volgden. De val was weliswaar niet van een of andere zotte death ride of zo, maar gewoon op de stenen bij het lopen.

Het vers fruit dat we van de bomen konden plukken. Appels, maar er waren ook perziken. Bijna klotsend van het sap.

Opeens waren daar terug de wandelingen vol schoonheid.

De reis bracht mij ook de ontnuchterende realisatie dat het moederschap een soort intense geprojecteerde hoogtevrees meebrengt voor mij. Niks taaie tante meer. Ik flipte me dood toen ik mijn kinders over de rand zag kijken. Honderden meters diepte. Daar bleken mijn zenuwen precies niet zo goed tegen bestand. Ik werd wat licht in het hoofd van de cocktail van angst en schoonheid (en misschien nog een tikje wagenziekte…).

De zon, het Spaanse licht, het gekabbel van vertrouwde stemmen en kinderen.

Het silhouet van Boris op zijn stoel aan het ontbijt. Gevangen in een zonnestraal.

De mooie stadjes en dorpjes.

De lange ritten in de wagens. De tankstations.

Ik herinnerde me ook het andere huisje (de tweede week). Vochtig en onaangenaam, maar het had een zwembad en mooie kleuren. Tadeusz die welgeteld zes tellen na aankomst zijn kleren al uithad om erin te plonsen. Zowel in het zwembad als in de kleuren.

De zee.
Zo anders dan bij ons.

Opeens herinnerde ik mij weer de kerk. Na die kerk bestaat er geen andere meer. De binnenkant ontnam me de adem. Gaudi. Oh Gaudi.

En het heeft geen zin om me te verzetten tegen de warme schoonheid van Barcelona. Het lijkt cliché, maar het is een stad naar mijn hart.

Het was een reis om niet snel te vergeten. Maar door de verhuis, de ratrace van het leven, de vreemde timing in oktober, was het toch even weggeglipt. Zot.
Ik vind dat mijn lief lief Sventikov in bepaalde zaken wat aan de trage kant is. Maar als hij me niet helpt om soms wat te vertragen, zou ik zoveel armer zijn.
Dankuwel, mijn lief; ik kus u.

Boomlief

Ik trok ooit met mijn lief naar Lourdes. Religieuze redenen zaten daar niet achter. Het was gewoon de dichtstbijzijnde plek waar men toen goed weer voorspelde. We hadden eigenlijk gepland om naar de Ardennen te gaan, maar veertien dagen in het slijk kamperen sprak ons niet echt aan. Het werd dus Lourdes. Ook omdat dat toch enigszins tot de verbeelding spreekt.

Toen we daar in die regio toekwamen herinner ik mij het kantelmoment van die vakantie: ik zag plots een palmboom.
Een palmboom!

Natuurlijk ben ik mijn hele leven gevoed met fotootjes van witte stranden met palmbomen. Een palmboom is een beetje een symbool van ‘verre reizen’, ‘zon’ en ‘genieten’. Het is een door de commercie opgedrongen symbool. Een eenvoudig plantje dat als een kapstok volgehangen is met associaties. Ik weet het.
Maar als ik een echte palmboom zie dan weet ik opeens dat het allemaal onzin is. Een palmboom is gewoon an sich voldoende. Daar hoeft geen megakorting op gedrukt, geen wit strand bij. Een echte palmboom, dat is zoveel meer dan een fotootje. Een palmboom is blijdschap.
Ik weet nog goed dat ik daar nabij Lourdes op de rem ging staan, uitstapte en de onverwachte palmboom ben gaan groeten.

Nu, afgelopen maand in oktober, was ik in Spanje. En daar zag ik het weer.
Palmbomen! Blije palmbomen, ruisend in de wind. Parkieten erin.
Ik ben nog nooit in tropische landen geweest, en heb nog nooit een oerwoud gezien, maar als ik zie hoe blij ik kan worden van een eenvoudige palmboom, dan moet dat wel heftig zijn.

Ik hoef ze niet te knuffelen, ik ga er niet over blijven ‘doorbomen’, maar ik wil ze vandaag, op deze kille wolkendag, bij deze toch nog even een dankbaar kushandje toewerpen…

Landing

Eindelijk verhuisd.

En eindelijk is er een wankele internetverbinding. En gelukkig ook een tikje tijd in mijn door chaos overspoelde leven.
Dit was voorzeker de zwaarste maand in jaren. Bloggen zat er echt niet in. Alleen maar kartonnen dozen en stof en twijfels en veel te weinig geduld in apart verpakte zakjes.
Deze verhuis was er eentje om in de annalen opgenomen te worden met veel voetnoten en kanttekeningen. Door de maand die we moesten overbruggen tussen de twee woonsten heb ik me ontheemd en thuisloos gevoeld, verwonderd en blij, beschaamd en ontworteld, wanhopig, boos, soms sterk en moedig.
Als een modern nomadengezin zagen we mooie steden in Spanje, ontmoetten we mooie mensen rondom ons, en sleurden we onszelf een breuk aan heel wat materiële ballast. De kinderen gingen met ons mee. De ene dag wisten ze zich beter aan te passen dan de andere.

Op het einde werd het soms wat pijnlijk: iedere keer als we ergens stopten met de auto, in Spanje of in België, voor een boodschap of bij een of ander logeeradres, vroeg onze tweejarige Boris met piepend stemmetje ‘Thuis?’

Nu zijn we er eindelijk. Het kind is kweeniehoeblij met zijn kamer. En ik kan nu eindelijk zeggen: “Ja schatteke, we zijn thuis…”

Badkameruitzicht in het nieuwe huis.
Ik zal me binnenkort eens bezighouden met de opgebouwde achterstand van de foto’s. En hopelijk ben ik ook weer terug geland in de blogosfeer. Want ik heb het hier ook gemist, deze propere wereld van letters en beeld…

Aaargh…

Een mens zou bijna gaan denken dat ik een luierik ben, gezien de povere postjes alhier. Zowel kwalitatief als kwantitatief. Maar voor u op basis van dergelijke vooronderstellingen onwaarheden zou gaan rondstrooien, wil ik graag iets inbrengen ter mijner verdediging. Behalve de monsterverhuis die wij dit weekend gezinsgewijs hebben verwezenlijkt, en het feit dat we momenteel als een soort nomaden leven – met veel valiezen en een hopeloos versnipperde inboedel – zijn de kinders hier verandert in twee mini-tirannen zonder oren of geweten. Ik denk soms aan woorden als ‘kinderdwangbuis’. Of ‘ingebouwde volumeknop’. Of ‘kopstoot’. Of ‘help’. Ik reutel soms al een beetje…
Maar gelukkig mag ik morgen naar Spanje. Voor twee weken. Met de tirannetjes weliswaar. Maar Spanje is groot hé…

U weet dus waar ik zit als u het hier stil vindt. Misschien blog ik toch. Op een of ander Spaans wifi’tje. In een nazomerzonnetje. Ik kan het gebruiken. Pfieuw.

Ik ben wel blij dat ik weg ben uit het oude huis… Zo ziet het er mooi uit, maar we hadden het wel wat gehad…

Waar we naartoe gaan is nog geheim…

En Tadeusz doet ondertussen dutjes achter de gordel…

Plim plam

Wegens gestoomde hersenen, gespannen zenuwen, zomervakantiekinderen en gebrekkige kwalificaties om chaos te ordenen is de weg des levens de laatste tijd nogal hobbelig ten huize ysabje.
Grootste veranderingen voltrekken zich in deze kolkende poel van gebeurtenissen.
- Een lief dat leert autorijden. In onze spiksplinternieuwe wagen (nauwelijks twee weken oud). Het is een luxe(probleem).
- Een kind dat leert praten. Momenteel overlaadt het kleine Borisje ons met de allerschattigste woordjes en klanken. Woorden als plim plam (boterham) en paploe (paraplu) worden zowel door hem als door ons als ware genoegens ervaren. Weldra staat zijn kwebbel niet meer stil en wil ik dat hij even zwijgt. Maar nu nog niet. Dat ie het nu maar zegt.
- Een nakende verhuis (binnen zes weken), momenteel nog steeds zonder bestemming.
- Een halfslachtig dieet. Boris kwebbelt, maar ik kwabbel. En de slanke deerne in mij voelt zich wat benauwd. Er moet dringend wat minder van mij in het huis zijn.
- Er zou naar het schijnt ook een boek van mij verschijnen, eind september. goLisa ligt nu nog bij de corrector te liggen, voor het in de handel ligt. Wie weet ben ik plotseling wel een tienerhit.
- Schriftelijke uitdagingen die lonken. In kleine boekjes zitten grote plannen verstopt. Nu nog kleine gaatjes in de agenda om al die grootse acties te ondernemen.

De creativiteit word soms wat bedolven onder al deze beslommeringen. Maar op één been hou ik mij staande:
- Het Bollekesfeest dat mij gelokt heeft om er te gaan instagrammen. Zie maar op DNA
- Wat er uit de nieuwe camera rolt heeft vooral te maken met kinderhandjes en zeversmoeltjes. Niet altijd geschikt voor publicatie, maar het is wel boeiend oefenmateriaal, want hier in huis blijft niks stilstaan. Alles rent en springt hier maar in de rondte. Ook de plimplams.
- Oja, ik was toch weer keihard ontroerd door het verhaal van de mus van mijn vader… En allemaal zo echt en techtig gebeurd.

Maar omdat dit een blog is waar maar zeer zelden tekst zonder beeld geleverd wordt, krijgt u van mij nog de instagrammetjes van de week:
Aan de Olmense zoo staat een leeuw die van iets verschiet. Of ‘klegh, ik heb iets in mijn keel!’ (*fenna)

In de geburen van Zoerle Parwijs en Westerlo worden de waren gewoon op de oprit gezet en is het vertrouwen in de mens nog groot:

In Lillo is het gevaarlijk:

Sprookjesbossen zijn schoon:

Maar af en toe moet er gewerkt worden. En dat is dan bij tijd en wijle werken tot het donker is.

De nieuwe auto vierde zijn eerste 100km. Ik vind dat schattig. Alle redenen zijn goed voor een feestje.