We instagrammen zelf dat we op een (t)wunch zitten en twitteren en facebooken dat het een lieve lust is. We tracken onszelf met foursquare. We bloggen de details van onze wat saaie avonturen met veel verve. We geraken zo gewend aan een ‘publiek’.
Dat publiek was er vroeger niet. Toen aten we gewoon spaghetti en onze vrienden wisten dat niet. Nu weet iedereen het. Je zegt het op facebook, toont het op instagram, meldt op foursquare waar je het eet en je twittert er korte onliner over. En dan schrikken we dat we morgen een vage kennis tegenkomen in de supermarkt die ons vraagt of het lekkere spaghetti was.
Publiek is een van de redenen dat ik blog. Ik functioneer beter met publiek. Ik denk beter na, schrijf beter, maak leukere foto’s. Als er mensen zijn die zien wat ik doe til ik mezelf op. Het daagt me uit. Als ik beter presteer ben ik contenter van mezelf. Ah, ik mag er zijn, ik ben oké, ik voel me niet afgewezen, maar aanvaard. Allemaal heel ‘oergevoelig’, en onschuldig in feite.
Maar als die informatie door anderen wordt misbruikt, oeioeioei, dan raakt men aan onze privacy…

In veel opzichten gedragen we ons nog als kleuters als het over het digitale tijdperk gaat. En dat is logisch, want digitaliteiten, dat bestaat nog maar net. We zijn dus effectief nog een beetje kleuters. We doen maar op, zonder echt stil te staan bij de consequenties, we spelen graag en gaan met iedereen mee die ons iets lekkers aanbiedt. We worden al een beetje voorzichtiger, maar nog altijd trappen er veel mensen in grote vallen: sekstapes op youtube, viezeriken op chatforums, blonde russische schonen die harten en geld stelen. Werkgevers die zatte foto’s gaan spotten op facebookaccounts. En dan zijn we kleuters met grote problemen.

Ik peins daar soms wel over. Wat gooi ik de wereld in en wat niet. De virtuele zee slokt verhalen immers op als ware het kleine weerloze schipbreukelingen. Ik beschouw mijn openbaringen als flessen met boodschapjes die ik te water laat. Ze kunnen domweg zinken, naar een ander continent drijven en harten stelen, ze kunnen opgepikt worden door een grote boot en gebruikt worden voor boosaardige doeleinden. Er kan mee gelachen worden, misschien worden de verhalen herkend en begrepen. Maar waarschijnlijk laten mijn boodschapjes de wereldzee geheel diepzeekoud.

De informatie die ik de wereld inwerp wordt gefilterd, genuanceerd, soms een tikje gefictionaliseerd, maar meestal niet. Maar u krijgt niet alles direct of onversneden te lezen. Ik voel mij klote vandaag, slecht in mijn vel, somber en mislukt. Maar dat vertel ik niet. Ik zal daar niet over reppen. Ik maak ruzie met mijn lief. Dat hoeft u niet te weten. U mag weten dat ik soms ruzie maak, maar niet àls ik ruzie maak. Wat ik prijsgeef is berekend. U mag weten dat ik mijn kinderen soms liefst met een raket naar de maan stuur, maar ik zal u dat niet vertellen als ik echt op het punt sta om dat te doen (maar soms wél de volgende dag). Op mijn blog ben ik een soort moederkoningin met een kleurrijk leven en overzichtelijke problemen. Maar in feite ben ik dus een kleuter met saaie problemen, dobberend op een zee vol gekke broertjes. Of het haaien zijn, dat weet ik niet. Ze hebben wel scherpe tandjes. Maar ik soms ook. En momenteel knaagt er niks aan mijn tenen…

U krijgt bij wijze van niet bijpassende illustratie een greep uit de beelden van de week die ik uit de stad wegkaapte met instagram:

Over het thema in het nieuws: hier. Maar het artikel dat ik gelezen heb, vind ik niet terug…

En deze avond ontmoette ik de zon alweer. Weer uitgestapt. Ik zag dat de zon tussen de lijntjes kan kleuren…

Vandaag zag ik daar weer een voorbeeldje van. U ziet de door papa gebouwde toren. Minutieus afgewerkt, in verschillende kleuren en materialen, duizelingwekkend hoog, en door de kleine Boris met de vinger ‘bewijsd’.
Op het volgende beeld ziet u de activiteiten van Boris. We hadden sloopwerken verwacht, maar het werden verfijningswerken, zeg maar.
Op de laatste foto ziet u hoe de fundering van de toren gehalveerd is. Maar de toren viel niet.
Boris was niet voorzichtig. Hij was niet traag of wijfelend. Nee, hij kroop er gewoon wat tussendoor, en tikte twee blokken uit de basis weg. De toren stond. Zonder vallen…

Ik ging vandaag naar een #wunch. Een wijvenlunch. Een soort van samentroeping van Vlaamse blogsters/instagrammers/twitteraars. Op beperkte schaal (met 5) en culinair verantwoord (want het was een lekkere lunch).
Dat wij elkaar in een internetloze wereld vermoedelijk nooit ontmoet zouden hebben lijkt me evident. Dat deze nieuwe tijden een jargon voortbrachten dat voor mijn voorouders complete wartaal is valt mij nauwelijks nog op. Ik gebruikte vandaag het woord ‘twunch’ en daar keek niemand van op. Het gezelschap was nochtans helemaal niet geeky of ‘erover’. Ze hadden wel al eens iemand ontmoet die een t-shirt had waar de tekening van een draadloos netwerk opstond en als die in de buurt van een draadloos netwerk kwam dan begonnen daar lichtjes in te branden, maar dat zij deze persoon ontmoet hebben hoeft niet te betekenen dat ze zelf ook zo’n t-shirt hebben. Wel allemaal een slimme telefoon…

Sunnymoon (nét gestart met een 365 blogproject), Lilith (al op dag 153 met haar 365-project), Lienweb, Kerygma en ikzelf. Wunchend.
En Kerygma stond op een stoel.

Dot dot dot patat.

- Ik kreeg bijvoorbeeld ooit al eens een supertoffe toile cirée bavet van de hier ondertussen geridderde Oontje.
- Ik testte de nieuwe prettige Quinny Yezz.
- Ik kreeg een USB Duracell oplader met redelijk lelijk duracell konijn.
- Ik mocht naar Oostenreich.
- Hele leuke schapenkaartjes van Intertwine waaiden onlangs naar ons huis.
- Ooit ook nog eens toffe kaartjes, ik meen mij te herinneren dat die van Elza kwamen…
- Ik testte een Rosabag, die ik nadien dolenthousiast kocht en waar ik nog iedere dag van geniet…
- Dipfico maakte geweldige foto’s van mij.
- Ik won een fototoestel.

En nu zijn daar weer twee topstukken bijgekomen! Op één week tijd. Onze postbode heeft gewoon meer werk door al die bloggerij!
Ik kreeg van Alejosa een prachtig hemdje. Ik had het gezien op haar blog en ik had er van zitten genieten. Zij heeft dat onthouden en nu het te klein is voor de haren, krijgen de mijnen het! Zo content dat ik ben…

En dan last but not least: Ik had mij bij Vierenveertig opgegeven voor haar Craft It Forward. Eng vond ik dat. En nu hang ik eraan.
Ik kreeg van haar de leuke scrabblelettertjes om van te genieten! Dankjewel! Ze passen helemaal bij mijn ijskast. (En die Y die telt zowaar voor 8 punten!)

En nu is het aan mij. Ik ben geen knutselvrouw en kan eigenlijk maar weinig, maar ik ben bereid om mij tot bovennatuurlijke inspanningen te verheffen om drie mensen te verblijden met een eigen creatie. Wat dat in hemelsnaam ook moge worden. Ik waarschuw jullie: mijn creaties zijn vaak van bedroevende kwaliteit, maar als er bij zijn die mee willen doen: laat maar horen. De eerste drie krijgen iets. Als ze geduldig zijn. En ze moeten nadien wel hetzelfde willen doen voor weer een aantal anderen…

Het wordt gewoon een tijd dat ik iets ga terugdoen. Want alleen maar krijgen, dat klopt ook weer niet, hé. Op den duur wordt dat gênant.

Dus… Zondag of niet… Het vuur moet branden!

Gisteren, 14 januari, werd naar oude gewoonte de kerstboomverbranding georganiseerd op het linkeroever. Ik had dat nog nooit gezien en het leek me een goed excuus om een pak friet te eten. We waren vroeg en mijn humeur bleek maar matig bestand te zijn tegen buggy’s in drassig gras en lange rijen voor zompige hotdogs. Ik heb staan vloeken met koude tenen en wriemelende kinderen terwijl we naast de berg dode bomen stonden te wachten op het vallen van de nacht. Die nacht viel gelukkig al om half zeven…

Toen de vuren (eindelijk) ontstoken werden – opgesmukt met dansende middeleeuwers en met fakkels jonglerende jongelingen – gingen al mijn besognes onmiddellijk in rook op. Een simpel vuurtje, maar zo plezant! Wat moet de oermens onder de indruk geweest zijn toen hij het vuur voor het eerst ontmoette in al zijn glorie. Zeker als dat een dennenbosje geweest is dat in de fik stond. Voor mij was het gisteren in ieder geval impressionant. En voor de kinders ook. Al mijn klagerijen van voordien waren zo banaal in vergelijking met dit machtige vuur. Voor een vuurgod zou ik makkelijk knielen…

Een middeleeuwer die ons moest beletten om onszelf in de vlammenzee te werpen:

Een hemel vol sintels:

Een Boris, zo gehypnotiseerd door het spektakel dat de kwijl hem uit de mond ontsnapte en zijn velletje begon te gloeien:

En de geniepige dagen zijn weer even uitgerookt. Ik schrijf morgenochtend al direct een postje voor overmorgen. Ik zal trachten de waakvlam niet te laten doven…

Tadeusz wilde niet eten. Normaal gezien eet hij stukken uit de tafel als hij niks krijgt. Hij wilde steeds maar slapen. Normaal gezien loopt hij tot midden in de nacht door het huis te marcheren of stiekem de dekseltjes van de tandpasta open te draaien. Hij wilde niet spelen. Normaal gezien draait hij ieder doosje speelgoed zesentwintig keer om op een dag.

Tadeusz was nog nooit eerder zo ziek. Het is maar een buikgriepje, maar het kind ziet er van af. Enkele dagen terug zat hij om vier uur ‘s nachts in de badkamer met zijn handjes op zijn buik. De tranen liepen hem over de wangen en hij riep ‘mijn buikgriep, mijn buikgriep!’ (Hij heeft ons het woord horen gebruiken dus doet hij dat nu ook…). Het gloeiende lijfje was concurrentie voor de chauffage en zijn scheetjes waren bedwelmende stinkbommen. Hij kon dus onmogelijk naar school. Hij zou er de hele klas vergast hebben. We zitten dus al een paar dagen aan zijn zijde, te proberen er lepeltjes soep in te krijgen of druifjes. Maar het is pas van vanmiddag dat er een tikje beterschap leek in te zitten.

Ik maakte met hem een kleine fietstocht. Dat deed hem veel goed. We reden door de voetgangerstunnel, want hij houdt van lange tunnels. En deze had hij nog niet gezien. Halverwege vond hij het wel welletjes. Maar ja…

Ik deed dus iets wat al duizend mensen voor mij hebben gedaan en ze hebben dat natuurlijk ook al duizend keer veel beter gedaan, maar het is bijna onmogelijk om het niet te doen: foto’s maken in de voetgangerstunnel. Ik maakte dus fotootjes van dingen die ze maken als de fotoclub op uitstap gaat…
Tadeusz wilde geen foto’s. En hij wilde dat ik voortmaakte. Ongedurigheid. Maar hij was erg blij in de lift en op de roltrappen. Hij schommelde een vijftal minuten in de speeltuin aan de boeienweide op het linkeroever. We keken naar de houten reus die daar staat. Tadeusz beargumenteerde dat we op een boot moesten.
En toen we weer in ‘t stad waren kon hij alleen nog maar over eten babbelen. Hij wilde stomp met worst. Dat werd het dan ook. En morgen is ie vermoedelijk al weer veel beter.

Geen foto mamamaaaaa!:

Mama, sta daar niet! Kom nu!:

Nee mama, ik wil niet voor die muur staan!:

Komt de lift al?:

En op terug op de rechteroever aan de kaai: Mama, ik heb hoooonger! Kom nu mee patatjes kopen!:

Het midden in de nacht effect vanmorgen om 7u45:

Ik kocht een nieuw fietsslot vorige week. Zo’n doodgewoon krulding. Er hing een – op het eerste zicht – heel gewoon kaartje aan. Maar bij nader inzien bleek dat toch niet zo gewoon. Geen idee wat ze met die tekeningetjes bedoelen. Jullie wel? Ik hoorde al leuke interpretaties op instagram (voor tekening 1: touwtrekploegbestendig en voor tekening 3: hier knippen). Maar nog lang niet al mijn vragen zijn beantwoord.

Ik ging gisteren naar het tehuis van mijn grootmoeder. Ze woont in een serviceflat. Ze gaan er daar precies wel van uit dat de bewoners heeeeel slechtziend zijn!

En de eerste foto van het jaar was een instagram. Blootvoetse Boris die op 1 januari het terras bij mijn schoonouders inspecteert. Ge ziet wat voor onverantwoordelijke ouders wij zijn:

En soms heeft koffie plezante verschijningsvormen:

En het mag eigenlijk wel, want ik beet vandaag mijn tong bijna in twee (bloeien!) en verbrandde mijn hand ernstig. Precies niet echt ‘mijnen dag’…

Zaterdag aan zee mocht hij nog eens ‘gaan’. En hij ging. Van het strand naar ‘den dijk’ en terug. Trapjes op en af. Hier en daar eens gaan zitten of hangen.
Het koppel broers zag er behoorlijk groezelig en slonzig uit, maar dat moet mij maar vergeven worden. De onduidelijkheid van de weersomstandigheden maakt de garderobe van mijn jongens soms wat losbandig en verwaarloosd.
Ik huppelde wat achter hen aan met ‘mijnen appareil’ en schoot nog eens wat kiekjes van de heren. ‘t Zal daardoor zijn dat ik nu zo ongelofelijk moe ben, denk ik.

En ik gooi fluks nog wat leuke uitspraken van meneer Tadeusz bij! Laat dat ineens reclame zijn voor de kinderpraatpagina van deze blog:

“Bompa. Jullie moeten terug naar Arrrwerpe verhuizen. En de zee meenemen.”

“Papa! Ga jij leren rijden en uw eigenwijs halen? (rijbewijs)”

“Alle dieven eten choco.”

Die sneeuwzee maakte de verkeerssituatie er minder hemels op. We gingen sneeuwschoenwandelen op grote hoogte en halverwege de berg moesten we onze camionette inruilen voor een taxi. Het was een onmogelijke rit naar boven. Of een taxi nu zoveel beter was dan onze bus? Het zal wel, – die Oostenrijkers zullen dat wel gewend zijn – maar ik was er toch niet gerust op. Ze rijden daar heel rap de gladde bergen op (anders geraken ze er niet), langs de ravijnen, met slippende autokonten en vrolijk met de gsm in de hand. Een van de drie taxichauffeurs van die dag gniffelde vrolijk dat ‘sneeuwkettingen voor losers zijn’ terwijl hij een nummer intikte op zijn gsm, met de gids praatte en ons aan 80km/h de berg op slipte…

Maar sneeuwschoenwandelen is wel een echte aanrader. Rustig, makkelijk, contemplatief, en toegankelijk. En Heel leuk als de sneeuw meer dan een meter hoog staat.
Kniepdiep in de sneeuw:

De sneeuw werd bij ons restaurant van de veranda geschept. Deze hond vond het heerlijk:

‘s Avonds gingen we naar een Kersttentoonstelling in hét museum van Oetz, het Turmmuseum. Klinkt serieus, maar eigenlijk was het gewoon schattig. Het grootste huis van het dorp is het museum en alles wat enigszins een beetje met kunst te maken heeft, komt daar terecht. De ‘echte’ schilderijen hangen daar gewoon naast de schilderingetjes van Franz en Peter, die ook een beetje konden schilderen en die de naburige gletsjer of berg ooit op doek vereeuwigd hebben. Een allegaartje. Mooi verzorgd, maar de gekste dingen bijeen.
En overal waren ze natuurlijk weer even trots en enthousiast.

Turmmuseum in Oetz:
Let op de afschuwelijke kader!

Ook dit soort rariteiten waren er te bewonderen:

Detail:

Wel een prachtig gebouw. Kan iemand mij vertellen wat er het eerst was: de welving in de muur en hebben ze het hout er dan naar gemaakt, of was er eerst het hout en hebben ze de muur dan gelijkaardig bezet?

Na die prettige nacht hadden we de laatste en de vierde dag. En daaar hadden er er een skipiste bijgepland.
Ik heb nooit eerder echt geskied, dus vergelijken kan ik niet, maar het sprak me er wel aan. Niet te druk, ruim en niet te sk-elitair. En weer zo kindgericht… Er is een grote aangename crèche voor de allerkleinsten (nog betaalbaar ook), verschillende skischooltjes, veel ruimte en kindertreintjes. Ik zie mezelf dat ooit nog doen met mijn jongens. Maar dan wel buiten het hoogseizoen, want de rust die er daar heerste was wel heel erg prettig. Ik denk dat er nu – in de kerstvakantie – wel meer volk rond uw oren zal suizen.
Alles was er weer modern en vernieuwd. Nieuwe lift, nieuwe pistes. We reden er rond op een sneeuwruimer om alle pistes te zien.
Je kan er ook slapen in een iglo. Naar het schijnt is het een speciale ervaring, maar toch niet echt heel aangenaam. Toen wij er waren, was het bouwen nog in volle gang…

Op de skipiste beschermen ze de palen tegen de skiërs die er mogelijks tegen zouden kunnen botsen:

Kinderpretmogelijkheden:

Maar de schommel was toch een beetje moeilijk toegankelijk:

Maar wat een plaatje:

Na het skieën ging het weer huiswaarts. Ik heb mijn mannen gemist op die vier dagen dus is was blij om terug te zijn….