Afgelopen (lang) weekend vertoefden wij weer eens op een ander. Ditmaal was Duitsland het land dat ons herbergde. Ik weet niet precies hoe het kwam, maar ik was er in geslaagd om een gastvrij paradijsje aan een zachte prijs te boeken. Zicht op een glinsterend meertje en een groot persoonlijk zonneterras. Het weer was hoogseizoen warm en het rook overal lekker naar boom en mos. In het plaatselijk dierenpark waren we vrijwel de enigen. Behalve dan de beren, de wolven, de pasgeboren geitjes (slechts 1 uurtje geboren!), enz.
Overal bloesem. Wat waren we heerlijk ver weg van de stad…
Naar het schijnt zijn hun hersenen kleiner dan hun oog:
Maar wat een vreemde ‘vettige’ pluimen. Hoe zou zo’n beestje eruit zien nadat ie eens met shampoo wordt ingezeept?
Het leek bij momenten op een ander continent:
En Tadeusz had het weer zo naar z’n zin dat ie plots weer zoveel groter en zoveel ‘meer mens’ is geworden. Meer kunnen, meer zeggen, beter klimmen en beter commanderen. Hij lijkt in ieder geval al op een echt mensje…
Je zou bijna zweren dat ie z’n steentjes echt ver weg kan gooien, maar dat is maar schijn. Tadeusz gooit het zand en de stenen naar overal en vooral naar boven. Hij mag er op foto best stoer uitzien, in werkelijkheid is ie nog een kleine lieve kluns.
