foto’s

Tijdsbeeldje

Soms moet men eens dwalen in de moerassige velden van de herinnering. Er tot aan de enkels in wegzakken.
Een oude klasfoto op facebook zetten opent vergeten deuren van het verleden. Wat oude klasgenootjes zich nog herinneren dat ik vergeten was. Namen komen terug, gezichten en anektodes komen weer tot leven. Een beetje vertoeven in vervlogen dagen is soms erg aangenaam. Er is namelijk geen pijn, de frustraties zijn van hun gewicht ontdaan, en het is mogelijk om terug te kijken met meer kennis van zaken. Dingen waarvan ik toen nog niet besefte hoe cool ze waren. Of stom. Zoals witte sportsokken. Of kuiven.
Alleszins:
- De jaren zeventig en tachtig waren geweldig. Ik hoop dat mijn kinderen hetzelfde gevoel gaan hebben over hun jeugd als ze foto’s terug zien van de jaren tien.

- Roze was zeker geen overheersende kleur in meisjeskleding. Ik herinner me dat ik ooit een fuchsiabroek zag in de winkel en dat ik die graag wilde hebben. Maar niet kreeg.
Ysabel Roos

- Mijn ouders waren de coolste mensen ever. In de foto hieronder bevinden ze zich zelfs in de perfecte compositie/kleurencombinatie/situatie. De vrouw met de salopette, da’s mijn moeder. Ik zit daar nog ergens achter die salopette, ongeboren te zijn. De man met het geweer, da’s mijn vader. In augustus is hij een jaar dood. Op deze foto leeft hij eeuwig. Hij heeft de tijd met zijn geweerschot laten stilstaan op dit perfecte moment.

IMG

Het Noordkasteel, dat was een avonturenparadijs. Antwerpen was in die tijd nog vergeven van groen. Ze zouden Bart eens moeten terug katapulteren naar die tijd. Hij zou evengoed wenen voor al die heerlijkheid die nu verloren is.
Noordkasteel

- Er waren wel de eerste My Little Pony’s toen ik pakweg acht was. Maar die kreeg ik ook niet. Playmobil had ik blijkbaar wel al. En polaroid was top of the bill toen. Ik herinner mij nog glashelder het polaroidgeluidje…
IMG_0001

- Coole auto’s had het latere lief van mijn moeder ook. Ik wil niet weten hoeveel naft die dronk. Ik lig daar by the way op de achterbank te slapen. Op een andere foto sta ik namelijk rechtop met mijn kop door het open dak. :-)
IMG_0005

Ik ben benieuwd hoe het voor mijn kinderen zal zijn om die duizenden foto’s van hun jeugd terug te zien. Ik moet dat nu beseffen: de foto’s die ik vandaag maak, zijn niet louter kiekjes. Het is evenzeer een tijdsbeeld als de foto’s van mijn jeugd dat zijn. Kleding, gebruiksvoorwerpen, relaties, het zit er allemaal in. En wat nog? De liefde van mijn ouders voor hun kind. Hopelijk lezen mijn kinderen dat ook uit de foto’s van hun jeugd…

Net geen #plog

Ploggen. Photo-logging. Een dag in foto’s. Iemand stelde voor dat ik dat eens zou doen. Het leek me leuk. Ik lees het soms graag bij andere mensen.
Ik had vrijdag de 14de een paar dingen gefotografeerd om een plogje te doen. Maar dat lukte dus niet. En toen ik er vanavond aan begon vond ik het toch een tikje vervelend, dat rijtje foto’s. Zo interessant vond ik het allemaal niet. Ik bezorg u dus een kleine selectie en dan ook nog eens twee dagen te laat. Geen #plog1 dus. Eerder #plog1/2:

Het ontwaken en douchen van de kindjes:
foto 2

foto

foto 3

Het lief dat niet op de foto wilde:
foto 8

De eerste liefdesbrief van Tadeusz.
foto 16

De mooie maar wegens stortregen verlaten speelplaats van de kinderen. Ik zal dat missen. Op de school waar ze volgend jaar naartoe gaan is het maar een pover speelplaatsje als je dit gewend bent…

foto 11

Misschien dat ik op termijn nog wel eens plog, en het dan doe zoals het hoort, maar nu dus nog niet…

Instameet

Hoe het precies komt weet ik niet, – ik vermoed dat mijn chaotische geest daar voor iets tussenzit – maar ik ben hier vergeten te melden dat er morgen, 7 juli 2012, een instameet georganiseerd is door een paar vrienden van me en ikzelf. Onder het mom van ‘beter laat dan nooit’ gooi ik het bij deze dan toch bloggewijs de wereld in…

Ik ben al, sinds ik een iPhone heb, helemaal weg van het instagramconcept. Verbondenheid met vreemden door middel van vierkante beeldjes. Hoewel het misschien ‘makkelijke fotootjes’ zijn, vind ik dat er ware instagramkunstenaars zijn die het instagrammen tot een kunst verheven hebben, terwijl anderen met dezelfde middelen er niks van bakken. Omdat instagram me al een paar goede vrienden opleverde, was ik geprikkeld en nieuwsgierig naar nog meer mensen achter de vele vierkantjes. Daarom besloten Donald, Tinka en ik een instapicknick te organiseren in het Antwerpse. We doen niks speciaal, we geven geen feestje, we hebben alleen een plek en een datum geprikt en we hopen zoveel mogelijk leuke instagrammers bijeen te krijgen om zo tot een uitwisseling te komen en de wereld dichterbij te brengen.

We maakten een facebookpagina, een facebookevent. Er kwamen flyers (de hoofdcreatie is van Tinka en ik vind ‘m super) en een website en een interview met Tinka op Noordlink, smosblog schreef.
Instagramt u ook? In de buurt van Park Spoor Noord morgen? Breng uw eigen hapje en drankje mee en wees welkom! U kan er de straffe verhalen horen van Donald, de mooie ogen van Tinka komen bewonderen, de zenuwachtigheid van mijn kroost komen vaststellen of gewoon een berg andere toffe instagrammers ontmoeten!

Ik herinner me nog dat ik niet zo lang geleden met Donald koffie zat te drinken en dat we dit bedachten. Ben eens benieuwd wat het morgen zal worden!

Hieronder nog een paar van mijn instagrammetjes van de laatste tijd…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Papa

Vaders zijn bijzondere figuren. Voor de meeste kinderen zijn vaders helden. Mijn vader, afwezig tijdens mijn hele jeugd, was een man die bestond in de verhalen rondom me en waarvan ik af en toe een glimp opving. En dan was hij telkens niet alleen mijn held, maar ook die van vele anderen. Een levende, bijna mythologische figuur. Een unieke geest die door velen bewonderd werd. Geen mens kan zich meten met Mike. Hij zit in een aparte categorie waar geen evenknieën voor te vinden zijn.

Toen ik hem uiteindelijk leerde kennen, van volwassen mens tot mens, bleek hij alles en meer te zijn wat ik dacht dat hij was. Geen perfecte vader, maar wel een sensatie. Als ik bij mijn papa op bezoek ga, dan dompel ik mij onder in zijn wereld en het is een reis. In zijn kleine huisje, met zijn kleine kamertjes waar nooit iets verandert zijn grote avonturen te beleven. Gewoon aan zijn tafel, met een kop thee, reis ik door zijn prachtige universum.
De meeste mensen die hem ontmoeten weten dat direct. Van een gesprek met Mike word menig mens veranderd. Soms wordt men een beetje een beter mens, maar bijna altijd een verrijkt mens.

Ik mocht hem vorige week foto’s brengen. De portretten die Marc Lagrange van hem gemaakt heeft. Marc wilde dat ik hem die ging geven. Mijn vader was blij. Wat moet dat een mooie dag geweest zijn, die twee helden bij elkaar…

Beetje druk

Sinds ik halftijds werk heb ik het precies nog drukker dan ooit tevoren. Ik ben in de weer met duizend en een projecten en heb het verder ook erg druk met koppijn hebben, antibiotica slikken en kinderen temmen. Of al dat doktersbezoek iets te maken heeft met mijn twee opstandige springboonkinderen weet ik niet, maar hun gekweel om 6u30 zal er geen goed aan doen.

Ik heb de laatste tijd heel wat foto’s gemaakt, maar helaas kan ik die (nog) niet publiceren hier omdat ik geen toelatingen heb van de geportretteerden.

Ik besef dat ik jullie wat in de steek laat, en dat kan natuurlijk ook niet de bedoeling zijn. Jullie sukkelaars. Daarom krijgen jullie nu alvast een soort keek op de week. Een paar elementen uit de dagen dat ik niet aan het bloggen was…

Zoonlief Boris, die steeds maar groter en jongensachtiger wordt. Hij kan nog niet babbelen, dus die moet niet afkomen met portretrechtproblemen of dat ie niet op het internet wil. Hij krijgt al leuke woedeaanvalletjes en wriemelt de dag door als een regenworm in een glas. Anderhalf is dat ventje en je moet soms met zes zijn om zijn schoenen aan te krijgen:

Ik ging ook naar de kinderboerderij met de cliënten, de verslaafde moeders en hun kinders. Ik kwam daar weer eens in contact schapen. Altijd vreemd vind ik. Die dwaze blik, die door me heen lijkt te kijken…

En ik maakte de foto’s voor een dienst voor begeleid zelfstandig wonen (bijzondere jeugdzorg). Ik mocht een aantal jongeren gaan fotograferen. Erg leuk om te doen! Ik hoop daar nog wat meer beelden van te kunnen tonen weldra. Maar deze kon wel, vond ik, omdat ie zo anoniem is…

En uit de iPhone rolden ook nog een paar fotootjes die de week illustreren:
Een stijlpoes voor het raam:

Boven de deur van het fitnesslokaaltje in de Antwerpse hoerenbuurt. Daar gaan we fitnessen met de cliënten:

De parking van op het werk. Toen ik dit weekend moest werken…

Oep raais

Dat ik morgenochtend in de onmenselijke vroegte door mistroostig weder van Antwerpen naar Zaventem zal trekken, is vooral voor plizante redenen. Ik mag namelijk een viertal daagjes naar Oostenrijk. Veurniet! Ik krijg deze dagen cadeau van het vrijgevige Oostenrijk zelve, die daarvoor in ruil vooral wat verslaggeving verwachten op deze blog. Het is misschien wel wat verdoken reclame, maar ach… als ze mij daarvoor vier dagen met de vlieger naar de sneeuw willen sturen, dan mag dat van mij. Zonder man en kinders, met nachten die niet in stukjes gekapt worden door de melkflessen van mijn jongste telg. Geen broekzagers, geen ge-gijeetuwbordnuleeg! Lijkt heerlijk, maar ik vrees wel dat ik ze toch zal missen, die kornuiten. Alledrie.

Ik heb nog nooit geskied, ben nog nooit in Oostenrijk geweest. Wintersport is voor mij een beetje fictie. Ik ga dus vermoedelijk nogal een gemakkelijk ambassadeur zijn van het Oostenrijkse wintergedoe. Als ik niks breek tenminste! Ik heb gelukkig het minst skirijke programma.

Uit lamzakkerij en omdat mijn wekker om 4u30 zal aflopen subiet, geef ik hier nog enkele instagrammen, onder andere van mijn instamannen… (sorry voor de instagrammers die hier ook bloglezen. Jullie krijgen dus weer beelden die je al gezien hebt…)

Sinterklaas bracht ons een huis. Met een dak zelfs. Waar vader met zijn twee zonen nu in woont.

De wereldbol. Ik blijf de foto hilarisch vinden. Wat een vondst. Wereldbol met licht. Dat is eigenlijk een beetje hoe ik mijn lief zie…

De monstervlieg:

Deze meneer kwam met zijn karretje uit de supermarkt en zei: ‘Ik zet de kap open want anders wordt de moteur te heet!’ Ik vond dat schoon.

En dan toch nog een niet-instagram. Omdat het een beetje David Lynch is.

Enfin. Wens me een fijne reis.

Moeders onkunde

‘Ze’ hebben dat nogal goed bedacht, dat concept van kinderen. Kinderen maken rommel, ruzie en lawaai, maar zijn zo schattig en grappig dat je hen de meeste nadelen onmiddellijk vergeeft. Ik heb meerdere momenten op een dag dat ik mij afvraag hoe ik het best allemaal aanpak: bijvoorbeeld als er eentje voor de achtste keer in mijn oor staat te roepen dat hij een àndere boterham wil (eentje met àndere paté!) terwijl de andere een sterfscène ten berde brengt die een oscarnominatie waard is. Ik probeer me dan even af te sluiten voor al die heisa en vraag mezelf af wat ik nu het beste zeg of doe. Ik kom zelden tot mooie opvoedkundige aanpakken of geduldige voorbeeldreacties. Ik mag dan een toile cirée op tafel hebben liggen en tupperwares met zelfgemaakte soep in de diepvriezer hebben, de perfecte moeder ben ik bijlange niet. Maar dat was ondertussen wel al geweten, geloof ik.

Momenteel ligt kleine Boris aan mijn voeten in de maxi-cosy übercute te pitten. De ogen op spleetjes, de tut bengelt in zijn mondje. Een straaltje zever loopt over zijn kin. Er hangt nog wat snot op zijn wang en nog patatten van daarstraks in zijn haar. Zijn tenen wiebelen af en toe. Wat er zo vredig en lieflijk bijligt was net nog een rood aangelopen wervelwind die zwetend en tierend door het huis tolde. Zo kwaad op zijn eigen vermoeidheid. Zijn grote vijand Slaap heeft hem uiteindelijk (gelukkig maar) te grazen genomen. Ik moest de Slaap wel een handje helpen door Borisje in de maxi-cosy vast te ketenen. Boris was vandaag gelukkig te moe om te beseffen dat hij daar uit kan ontsnappen mits wat wriemelen.

Als ik de grootste van de twee monstertjes vraag om nu eindelijk eens twee minuten te zwijgen doet hij uitspraken als: Maar mama, mijn mond wil nog heel veel praten! Gelukkig is de eigenaar van die mond af en toe moe genoeg om ook wat te slapen. In ruil voor een tut wilde hij zijn hangerigheid wel van zich afdutten.
En zo ploeter ik mij dan maar door hun jeugd. Vertederd door hun schoonheid en trots, maar soms ook radeloos en half hysterisch.

Er komt een dag dat ze groot zullen zijn; dat de aandacht waar ze nu zo voor smeken, ervaren zal worden als lastige bemoeienis. In plaats van mij vast te grabbelen zullen ze me wegduwen. In plaats van voortdurend te kwebbelen zal ik moeten raden wat er in hen omgaat. Zo hoort het. Soms kijk ik er al een beetje naar uit. Maar als ik dan die sappige lipjes, die dikke polsjes zie en die hoge kinderstemmetjes hoor, dan bedenk ik mij. Deze fase mag nog heel lang duren…

Ze zullen in ieder geval een gedocumenteerde jeugd hebben, met véél foto’s en het zal eruit zien alsof ze een hele mooie jeugd gehad hebben, want op foto’s zie je moeders onkunde niet zo goed…


Wat losse flodders

Wat ik de laatste dagen zoal zag. Of beter: waar ik eraan dacht mijn fototoestel boven te halen:

De schoonheid van de metalen kinderpret. Speeltuintjespeeltuintje! Zou Tadeusz zeggen…

Bij de foto hieronder zei meneer Tadeusz: Mama! Stop nuuu met foto maken! Wij moeten naar die speeltuintje met die grote schuifaf!:

Het groen van ‘den Of’. Tadeusz wilde in het (opblaasbaar) zwembad. Ik zei dat het te koud was. Tadeusz antwoordde dat we het zwembad dan binnen moesten zetten. Waarom zo’n dingen niet gaan, gaat zijn petje echt te boven. Totaal belachelijke en onzinnige excuses dat die volwassenen gebruiken.

Tadeusz met vriend Ruben. Ruben houdt van treintjes. ‘s Ochtends gaat hij de slakken in de tuin zoeken en dan zet hij ze allemaal achter elkaar. Als een treintje. Hier legt hij uit hoe het moet:

Julius, de zwevende zenmeester van tien jaar oud:

En vandaag een vliegende sigaar van een goed jaar:

(Het valt me trouwens wel op dat ik voornamelijk ‘staande foto’s’ maak. Waarom weet ik niet…)

Spannend weekend

Vanmiddag heb ik mij een uurtje voor de camera van de heer en blogcollega Dipfico laten vangen. Een uurtje met die kerel in een wei staan en ik weet weer heel goed hoe amateuristisch ik mijn foto’s maak. Gênant amateuristisch… Maar enfin, ik loop tenminste weer even in het midden van mijn schoenen. En ik mag dan misschien technisch niet zo sterk zijn, maar ik amuseer me wel. En da’s toch het belangrijkste, niet?

Voor de rest had ik een rustig weekend met spannende intermezzo’s. Heel spannend was mijn poging om stoofvlees te maken (naar recept van Jeroen Meus). De laatste keer (en enige keer) dat ik dat geprobeerd had – tien jaar geleden – leek het veeleer ajuinsoep. En mijn hele huis rook naar ajuinsoep. En ik had zoveel gemaakt dat ik er een week van moest eten. En niemand wilde meeëten.
Nu was het gelukkig wel een succesvolle operatie. Het lastige aan geslaagde maaltijden is dat ik er teveel van eet. En dat vindt mijn dieet niet leuk.

Een andere spannende onderneming was het bouwen van een ladder met de Kaplablokjes. Ik heb eerst een foto gemaakt voor ik verder bouwde. Meestal sneuvelt de constructie voor de foto gemaakt kan worden. Het is een delicate zaak met zoonlief in de buurt. Je ziet het niet, maar er waren al zes sporten aan mijn ladder:

Op de konijnenwei was ik dus het gewillig konijn van Niko Dipfico (hier zijn wapens aan het opstellen):

En toen ben ik nog naar de speeltuin gefietst. Wie opgelet heeft weet dat het heel erg hard waaide. Tadeusz en ik waaiden soms bijna van de fiets. Ik heb een kwartier staan duwen tegen de schommel en meegehuppeld door het zand. Hij wilde dat ik mee in het huisje kwam zitten (het is eentje met een ‘eerste verdieping’). Ik heb gepast.

En op de terugweg zagen we deze onfortuinlijke glasbak met maagbreuk:

We overleefden het weekend. Ondanks alle spanning.

Ontmoeting met een sneeuwvlok

Moderne ouders zijn wij. Of dat willen we toch zijn. In deze samenleving is dat goed te doen. Want kinderen zijn volwaardige consumenten en het aanbod is eindeloos. Al wat er voor de grote mensen is, is er ook voor de kinderen. Champagne, designkleding, hippe interieurs, films, fuiven, toneelstukken. Gelukkig wordt er in de crèche nog gewoon gespeeld en niet aan ‘teambuilding’ gedaan of zo. De mening van kinderen is echter wel erg belangrijk voor de meeste ouders. Als ik kleren ga kopen voor mijn oudste zoontje hoor ik mezelf toch vaak vragen: ‘Vind je deze trui mooi?’ Of als ik bij de beenhouwer sta vraag ik hem of hij kip of biefstuk wil. Hij kan nauwelijks tegoei praten, maar hij beslist wel mee.

Dat modern ouderschap maakte dat ik vrijdag met Tadeusz naar toneel geweest ben. Toneel voor kindjes van 1 tot 3 jaar. Geweldig toch. Dat het bestaat. En het werkt nog ook. ‘Sneeuw’ is een interactief toneelstuk van ‘Sprookjes en zo‘ en hun voorstelling is altijd en overal in een mum van tijd uitverkocht. Ik ken toevallig de acteur en kan daardoor gelukkig zo af en toe een voorstelling meepikken. Nu was het een schoolvoorstelling. Met zeventig (!) andere kindjes heeft Tadeusz zich laten betoveren door de eenvoud van deze fladderende sneeuwvlokvoorstelling. Het is erg ontroerend om die kinderen zo te zien opgaan in het verhaal. Als ik mijn zoon van nog geen drie jaar ‘tomaatjes!’ hoor roepen als ze aan de kindjes vragen wat er in de soep moet, dan word ik helemaal week.
Soms maak ik al geen deel meer uit van zijn leven. Soms leeft hij al helemaal zonder mij. Hij blies toen ze vroegen om te blazen; hij liet zich gewillig een sjaaltje aandoen; hij hing wattensneeuw in de kleine boompjes. Het is een leeftijd die me echt ontroert.

Voor de twee acteurs van het stuk vind ik het toch niet evident, zo’n zeventig minimensjes bij elkaar zetten. Ik voel de hele tijd de spanning van de mogelijkheid dat het met die kinderen helemaal uit de hand kan lopen. Als ze plots niet meer zouden doen wat ze moeten doen. Acteur Peter vroeg twee kindjes uit het publiek; het scheelde niet veel of hij had er veertig bij de hand moeten nemen.

Maar gelukkig zijn de acteurs ervaren genoeg. En bovendien hebben kinderen van die leeftijd een grote neiging tot sociaal aanvaardbaar gedrag en conformisme. Het is een mooi voorbeeld van aanpassing en groepsdynamiek.
Maar stel u voor: als de ene zot doet, doet de ander ook zot. En die driejarigen kunnen serieus zot doen. En wat dan met zeventig zotte losgeslagen driejarigen? Ik wil niet weten hoe fout zo’n voorstelling kan aflopen.
Gebeurt blijkbaar bijna nooit. Zeker niet bij schoolvoorstellingen, zegt Peter. Omdat de juffen en meesters gewend zijn om de hele groep bij te sturen. Ze grijpen snel en kordaat in. Bij familievoorstellingen ligt het moeilijker. Ouders roepen hun kinderen niet altijd op dezelfde manier of op hetzelfde moment tot de orde. En ze zijn bang voor de blikken van andere ouders. Hoewel ieder kind daar dus een individuele begeleider heeft (of twee), loopt het er toch makkelijker een beetje mis.

We mochten na de voorstelling nog langer blijven. En Tadeusz heeft zich toen nog goed geamuseerd met zijn bevoorrechte positie van ‘nablijver’. Hij danste in de spotlights, hij hielp mee opruimen en ging backstage op verkenning. En ik heb mijn kind weer in contact gebracht met cultuur en hopelijk een kleine jeugdherinnering geplant.

De foto’s maken was niet makkelijk. Zeker niet omdat ik niet teveel lawaai wilde maken om de magie van de kinderen niet te doorbreken…

Tadeusz in het licht: