Vaders zijn bijzondere figuren. Voor de meeste kinderen zijn vaders helden. Mijn vader, afwezig tijdens mijn hele jeugd, was een man die bestond in de verhalen rondom me en waarvan ik af en toe een glimp opving. En dan was hij telkens niet alleen mijn held, maar ook die van vele anderen. Een levende, bijna mythologische figuur. Een unieke geest die door velen bewonderd werd. Geen mens kan zich meten met Mike. Hij zit in een aparte categorie waar geen evenknieën voor te vinden zijn.
Toen ik hem uiteindelijk leerde kennen, van volwassen mens tot mens, bleek hij alles en meer te zijn wat ik dacht dat hij was. Geen perfecte vader, maar wel een sensatie. Als ik bij mijn papa op bezoek ga, dan dompel ik mij onder in zijn wereld en het is een reis. In zijn kleine huisje, met zijn kleine kamertjes waar nooit iets verandert zijn grote avonturen te beleven. Gewoon aan zijn tafel, met een kop thee, reis ik door zijn prachtige universum.
De meeste mensen die hem ontmoeten weten dat direct. Van een gesprek met Mike word menig mens veranderd. Soms wordt men een beetje een beter mens, maar bijna altijd een verrijkt mens.
Ik mocht hem vorige week foto’s brengen. De portretten die Marc Lagrange van hem gemaakt heeft. Marc wilde dat ik hem die ging geven. Mijn vader was blij. Wat moet dat een mooie dag geweest zijn, die twee helden bij elkaar…
