Schilderachtig verleden

Met kleur en licht wordt er geschilderd. Het leven zit vol penseelstreken. Soms staat het leven even stil en is het een schilderij.

Toen ik donderdagavond bij papa op bezoek ging, zat hij op zijn ‘terras’. In de keuken op een kruk. Het raam open. Een half pintje en een asbak op de vensterbank. De wind in zijn wenkbrauwen. Mijn vader, held op leeftijd, is die avond ook begonnen met bloggen. Ik ben daar blij om. Ik verwacht anekdotes en verhalen, muziekjes en flitsen uit het verleden. Ik ben alleszins heel blij met de Mike Zinzen Gazet…

Op de grond stond een schilderijtje. De vrouw van mijn vader schilderde het. Gebaseerd op een foto die ik ooit maakte.
Het schilderij:

De oorspronkelijke foto:

En ik zag nog een schilderij. Een paar dagen later. In Bokrijk. Het mooie Bokrijk. Ik kwam het huisje binnen en zag haar zitten. Ik wist niet goed wat ik zag. Ik twijfelde. Ze keek me aan, maar ze was meer schilderij dan vrouw. Ik bleef lang stil. Ik wou dit beeld niet verstoren. Het was bijna magisch. Het was echt een terugblik in de tijd. Ik vroeg haar of ik de foto mocht maken. De foto is in ieder geval maar een flauw afkooksel van het schilderij dat ik zag…

Ik kon niet kiezen. Welke vinden jullie het mooist?

Papa

Vaders zijn bijzondere figuren. Voor de meeste kinderen zijn vaders helden. Mijn vader, afwezig tijdens mijn hele jeugd, was een man die bestond in de verhalen rondom me en waarvan ik af en toe een glimp opving. En dan was hij telkens niet alleen mijn held, maar ook die van vele anderen. Een levende, bijna mythologische figuur. Een unieke geest die door velen bewonderd werd. Geen mens kan zich meten met Mike. Hij zit in een aparte categorie waar geen evenknieën voor te vinden zijn.

Toen ik hem uiteindelijk leerde kennen, van volwassen mens tot mens, bleek hij alles en meer te zijn wat ik dacht dat hij was. Geen perfecte vader, maar wel een sensatie. Als ik bij mijn papa op bezoek ga, dan dompel ik mij onder in zijn wereld en het is een reis. In zijn kleine huisje, met zijn kleine kamertjes waar nooit iets verandert zijn grote avonturen te beleven. Gewoon aan zijn tafel, met een kop thee, reis ik door zijn prachtige universum.
De meeste mensen die hem ontmoeten weten dat direct. Van een gesprek met Mike word menig mens veranderd. Soms wordt men een beetje een beter mens, maar bijna altijd een verrijkt mens.

Ik mocht hem vorige week foto’s brengen. De portretten die Marc Lagrange van hem gemaakt heeft. Marc wilde dat ik hem die ging geven. Mijn vader was blij. Wat moet dat een mooie dag geweest zijn, die twee helden bij elkaar…

The Wave

Kinderen zijn eigenlijk verrassingspakketjes. Je weet nooit wat erin zit. En wat eruit zal komen.
Het werd al vrij snel duidelijk dat onze oudste spruit, Tadeusz, maar weinig muzikale noten kon kraken. Hij danst als een onbeholpen hark, kent geen enkel kinderliedje (enkel wat vage flarden) en zegt in de auto meestal ‘mama, ik wil geen muziek horen’ als de radio opstaat.
Hoewel het uiterlijk lijkt dat we met de tweede spruit fysiek een kopietje hebben getrokken van de eerste spruit, blijken er toch allerlei andere ingrediënten in te zitten. Boris heeft onder andere wél een hoofd voor muziek. Of toch al meer dan Tadeusz.
Hij erfde de liefde voor muziek van zijn vader, maar danst die nu al vlotjes van de dansvloer (of dansstoel…). Bij het minste deuntje staat hij met zijn kont te schudden.

En hij heeft geen slechte smaak. Hij is bijvoorbeeld ook zot van jazz. Misschien heeft ie dat van zijn grootvader, Mike Zinzen. Misschien wordt ie wel een even boeiende verhalenverteller ook…

Nog enkele overeenkomsten tussen de broers:
- Ze eten allebei als paarden. Dat belooft voor hun puberteit. Ik overweeg nu al een Amerikaanse ijskast. Of twee.
- Als je aan de toekomst van deze jongens denkt, komt er bij de meeste mensen ‘stuntman’ als mogelijke beroepskeuze in de gedachten.
- Er zitten springbonen in beide kinders. Da’s een stuk van het geheim recept.
- Ze beginnen vroeg met stappen en een tikje laat met babbelen.

Nog enkele verschillen met zijn broer:
- Boris steekt zijn vingers altijd tussen de schuiven die hij open en dicht doet. Tadeusz had direct door dat er daar een truc voor was. Boris staat vaak te wenen met een handje vast in een schuifje.
- Boris heeft alles gezien en kan goed zoeken. Tadeusz ziet nog geen olifant als die naast hem staat.
- Tadeusz kan de meest halsbrekende toeren uithalen zonder vallen, maar als hij gewoon naast je staat valt hij op zijn gezicht. Dat heeft Boris niet zo. Da’s dan ook een uitzonderlijk talent dat je niet bij veel anderen zal terugvinden.

En zo zijn er nog duizend analyses te maken van die twee jongens. Maar dat ga ik niet meer vandaag doen, want het is weinig interessant voor buitenstaanders en trouwens, ik moet morgen om 5u30 opstaan. En dat hebben ze dan van mij geërfd: vroeg opstaan is niet mijn ding…

Moe

Papaportret

Nog maar eens mijn mooie vader, Mike Zinzen, muzikant, uitvinder en verhalenverteller:
Portret van wenkbrauwen:

Portret van vingers:

Mike

Mijn vader is een man van wenkbrauwen. En van straffe verhalen. Die allemaal waar zijn. Vertellen is een van zijn kunsten. Wat uitzonderlijk is, is dat Mike een ego zonder arrogantie is.

Mike woont in een piepklein huisje. Een groot man in een klein huisje. Dat huisje is een wereld. Waar kamers als landen zijn. Je gaat er op reis en beleeft avonturen. De voorwerpen hebben hun plek en hun taal. Iedere kamer spreekt zijn eigen dialect. En het aanwezige stof is de tijd die er is gaan liggen. De verleden tijd en het nu vallen er soms samen en het voelt aan als tijdloosheid.

Ik kom tegenwoordig vaker bij hem. Omstandigheden brengen ons samen en ik ben daar blij om. Er is niemand zoals hij.
Hij is de camera zo gewend dat hij er weinig last van heeft. Zijn persoonlijkheid is altijd het product geweest dat hij ‘verkocht’. Dus hij is bevriend met de camera. Dat geeft mij de gelegenheid om zijn unieke wereld vast te leggen. Je ziet ondermeer de beruchte ‘Workshop’…

Het voorwerp op de voorgrond in de onderste foto is een door mijn vader zelfontworpen sigarettenrolmachine.

Fluisterend beeld

In sommige huizen leven de voorwerpen. Dan lijkt het net of ze vertellen allemaal hun verhaaltjes tegen me. Ze hebben een leven dat verder gaat dan dat van banale nieuwe of mooi opgepoetste spullen. In sommige huizen wil ik foto’s maken. Om het gefluister van die voorwerpen in beeld te brengen.
Natuurlijk doe je dat niet zomaar. Iemand z’n interieur in beeld brengen is een stukje van z’n ziel stelen. Toch als het over iemand gaat die een sprekend interieur heeft. Ik vind het bovendien ook erg moeilijk. Meestal hoor ik op de foto het verhaal niet meer. Dat komt omdat ik het nog niet zo goed kan. Misschien lukt het me ooit wel. Misschien moet ik er eens werk van maken. Mijn plannen tot uitvoer brengen. Ook eens luisteren naar het gefluister van mijn voornemens dus…

Vader

Ik heb een vader. Een man uit zeer uitzonderlijke hout gesneden. Zij die hem kennen, weten dat. Alleen zij. Er is maar één Mike Zinzen.