Verlof in 1979 of 2011?

Naast de gewone fotoreeksen is er nu ook telkens een groep instagrammetjes. Ik weet dat niet iedereen er fan van is, maar ik blijf het toch leuk vinden. Mijn verlof staat nu ook op vierkante plaatjes die moeilijk in de tijd te plaatsen zijn. Het lijken foto’s uit mijn jeugd. Alleen ben ik nu groot…

Het heerlijke gasthuis:

De schaduwwerpende zon:

Ballonnenplezier. Hij kon bijna niet meer ademen van de pret.

What’s for diner?

Zij die vrezen dat ik helemaal ga ver-instagrammen, niet bang zijn. Ik wil zelf ook vooral ‘echte’ foto’s blijven posten.

Zondagse griezels

Een vochtige dag in een maand waarin de zomer het verste weg lijkt. Ze zeggen dat januari een van de meest depressieve maanden is. Een chronsich tekort aan zonlicht, de weerbots van de eindjaarsfeesten, het geld van de ‘envelopjes’ is op, de voornemens zijn mislukt. De gestopte rokers hervallen het meest rond deze tijd, de diëten worden weer ingeruild voor calorieën. Van mijn persoonlijke voornemens kwam tot hiertoe ook nog niet veel in huis: ik kom nog even veel te laat op even veel plekken en ik ben precies minder content dan voordien. Maar klagen hoeven we niet echt te doen. Op zondag moeten we niet werken, aardbevingen komen hier zelden voor, en veel regen betekent ook vruchtbaarheid…

Een zondagse wandeling door de stad en langs de kaai. ‘t Was weer mooi. En ook al was het licht, ik zag toch enkele spoken…
De dame zonder hoofd:

De spooktrein aan de hangars:

De creepy poes met spuit in de bil:

Boekweit

Sinds een tweetal dagen is ons gezinnetje uitgebreid. Het was liefde op het eerste gezicht. Ik kon niet weerstaan. Hij heet Boekweit en is nauwelijks groter dan mijn hand. Hij is zes weken oud. Zoontje Tadeusz – van een jaar oud – vindt hem grappig en noemt hem Taaidiii. Het is een beetje opletten dat Tadeusz Boekweit niet fijn knijpt. Of erop valt.
Boekweit kruipt voortdurend langs broekspijpen naar boven. Hij staat niet stil; er is immers veel om mee te vechten in ons huis: tapijten, kabeltjes, een schoen, een paar babysokjes… Dat hij het te druk heeft met rondhossen en bijgevolg zelden stilstaat bewijst onderstaande onscherpe foto. Binnenkort hoop ik mooie foto’s van hem te maken. In mooi daglicht. En haarscherp. Momenteel is dat nog niet zo goed gelukt.