Hot Wheels

In de loop van december werd er hier een pakketje afgegeven. Een cadeau voor de jongens. Van Hot Wheels.
Een van de voordelen van het bloggen. Mijn jongens hebben er soms meer aan dan ik.

Enfin. Hotwheels, wall tracks dus. Ik kreeg de hotwheels walltracks megaset.
De doos was reusachtig en een eerste blik op de inhoud en de gebruiksaanwijzing was een tikje heftig. Ik kon de baan vrij makkelijk in elkaar prutsen, maar ik haakte toch af bij het hele muurbevestigingsding. Ook omdat de jongens – die overigens officieel nog wat te jong zijn voor dit speelgoed – rond me heen sprongen als te kangoeroe’s op hete kolen. Ze konden niet wachten om dit fenomeen te ontdekken.

Het duurde dus een paar dagen voor het ding tegen de muur hing en het volledig operationeel was. Uiteindelijk bleek het een fluitje van een cent, kwamen er geen muurbeschadigende elementen aan te pas en bleek het bovendien een echte hit. Er zijn maar een paar dingen die door de jongens iedere dag gebezigd worden qua speelgoed: Voor Boris gaat er geen dag voorbij zonder zijn doos met plastieken diertjes. Er gaat geen dag voorbij zonder dat er geknipt wordt in papier. En er gaat geen dag voorbij zonder dat de racebaan heeft opgestaan.
Dat verbaast me. Ik had duidelijk vooroordelen. Ik dacht dat het snel stuk zou gaan en dat het snel zou gaan vervelen. Ik dacht dat het hun ogen zou uitsteken en de verwachtingen niet zou invullen. Maar dat blijkt dus niet waar.

Even kort schetsen waar het over gaat: een automatische racebaan op batterijen waarbij de auto’s door een draaisysteem naar boven worden gebracht en zo de baan op gaan. Ze kunnen bij de twee mogelijke routes uit het parcours vliegen door een vreemd happend ding (het hongerig monster), of door een zaag tegengehouden worden op een onderbroken stuk baan. Het geheel wordt met sterke stickers aan de muur bevestigd. Er is een poster bij die de juiste bevestigingspunten aanduidt.

Een aantal vaststellingen over dit stukje speelgoed:
- Het is veel steviger dan gedacht. Mijn jongens hebben nochtans talent om de dingen rap kapot te krijgen. Regelmatig moeten er stukken terug in elkaar gezet omdat er weer eentje tegenaan gevallen is. Dit gaat vlotjes en er was – tot hiertoe – nog geen schade.
- Voor de muurbevestiging moest ik de handleiding goed lezen, maar eenmaal ik het doorhad, was het makkelijk. Voor de kinderen is het evenwel totaal onbegonnen werk. Je moet echt een volwassene zijn om het ding ineen te krijgen. Dat staat ook op de doos…
- Batterijen zijn niet inbegrepen. Dat is jammer, want daardoor moesten ze nog even wachten om deze Hot Wheels-belevening te beleven.
- De zaag die een obstakel moest zijn, vloog er hier al direct uit. De auto’s moeten op dezelfde plek ook een onderbroken stuk baan overbruggen en dat lukt sowieso al moeilijk. De zaag is er teveel aan. Zonder zaag is het leuker.
- Het draaimechanisme dat de auto’s terug naar boven brengt is een simpel concept, maar werkt wel goed. Soms belandt er eens een auto op z’n kop in, maar dat is eigenlijk wel leuk.
- Als de machine opstaat maakt ze wel wat lawaai. Gelukkig niet ondraaglijk. En als er een auto vastzit, die het mechanisme blokkeert, dan hoor je dat wel direct.
- Een van de bochten hangt soms wat te ver door. Daardoor blijven af en toe wat auto’s in den draai hangen. Maar gebeurt maar soms en de kinderen zien er alleen nog maar een toegevoegd spanningselement in.
- Er zit in het pakket maar één autootje. Dat hadden er meer mogen zijn. Als je geen geschikte auto’s hebt dan ben je al verplicht om er te gaan bijkopen. Hier waren ook niet alle auto’s uit onze autodoos geschikt. Sommigen zijn te zwaar, anderen te breed. We bleken gelukkig wel een vijftal topracers te bezitten. Da’s meer dan genoeg. En bovendien zijn dat Hot Wheels colorshifters die Sinterklaas had gebracht. Die zijn echt supercool…
- De kinderen vinden het geweldig speelgoed. Ze kunnen er helemaal in opgaan. Hier en daar een gevechtje voor een auto hoort erbij.

Volgens mij betaal je er in de winkel toch wel een stevige prijs voor. Ik zou het niet snel zelf gekocht hebben, omdat ik niet zeker zou zijn of ze het ook echt leuk zouden vinden. Maar het blijkt hier zeker wel te werken. Mijn knapen vinden het alleszins megagraaf en supercool.
Maar de dag dat hun interesse taant, weet ik niet hoe lang het moet blijven hangen. Het neemt immers een stevig stukje muur in. Er zijn wel twee setjes muurplakkers. Je zou het ding dus kunnen opbergen en volgend jaar nog eens opnieuw installeren. Omdat Boris en Tadeusz wat enthousiast zijn heb ik wel al een paar nieuwe plakkertjes moeten gebruiken en zal een volgende keer toch met een eigen plakkersysteem moeten…

Ik had het graag gefilmd, de jongens aan de racebaan. Maar dat bleek niet te doen. ‘t zijn friemeljongens…

Getest: Duracell USB-oplader + Giveaway!

Bloggen kan soms heel wat voordelen hebben. Behalve langdurige roem, erkenning, wilde fans aan mijn voordeur en een slappe hand van het handtekeningen uitdelen, word ik soms als testkonijn gebruikt voor wat producten.
Ik testte zo bijvoorbeeld al de Rosabag, heb het genoegen om met de de Quinny Yezz rond te rijden en won ik ooit de Sony Cyber-Shot DSC-HX1.

Ik kreeg een tijdje geleden een mailtje van Duracell. Of ik hun nieuwe toestelletje niet wilde testen. En als er getest moet worden, ben ik meestal graag van de partij. Niet dat ik mijn mening zo hoog inschat, maar gewoon omdat ik wel een hebbeding-gadget-mens ben. Stiekem.

Ik kreeg een reusachtige doos. Tussen vele verhullende snippers papier zat: 1) een wat onhandig Duracell-konijn in lelijke voetbalbroek dat in de buurt van kleine Boris redelijk snel bezweek, 2) een klein digitaal Samsungfotoestelletje (dat ik mag houden!) en last but not least 3) het usb-oplaadsysteem. En daar gaat het natuurlijk over. Het heeft even geduurd voor ik voldoende ervaringen had, maar ondertussen heb ik al een setje intieme momenten met het zwarte doosje gehad en nu kan het wel, denk ik…

De Duracell USB-oplader (er mist nog een catchy naam, vind ik) is een handig zwart apparaatje. Je laadt het op in de pries, steekt het in je handtas of legt het in het handschoenkastje van de wagen en je wacht tot het moment waarop je fototoestel, je smartphone of mp3-speler het laat afweten door een platte batterij. Dat overkomt me gelukkig steeds minder. Stenen die nogal opeen lijken placht ik te vermijden, maar af en toe loop ik er toch weer tegen. Boempatat, batterij plat.
En als ik dan dat Duracelldingetje (dat ik vanaf nu gewoon Ricky ga noemen omdat Duracell usb-oplader zo’n lelijke benaming is) heb, ben ik gered. Want alles wat oplaadt met usb kan door deze mini powerplant heropleven. Mijn iPhone geraakte ruim terug tot op 100% nadat hij volledig uitgevallen was. Het bijgeleverde fototoestelletje – dat door Tadeusz ijverig benut wordt – friste weer helemaal op. En dat alles zonder stopcontact. Het heeft dus zeker heel wat voordelen. Het is als een soort reservebatterij. Of eerder een mobiel stopcontact voor usb-apparaten. En het kan tot 5 uur oplaadcapaciteit opleveren! Onze straffe Ricky toch.

Er zijn ook wel een paar nadelen aan, vind ik: je moet hem bijhebben. Vorige week was mijn telefoon aan het einde van zijn energiepeil. In de rapte nam ik zwarte Ricky mee, maar niet het kabeltje. Opladen was dus niet mogelijk.
Ik legde hem in mijn handschoenkastje van de wagen. Maar de dag dat ik hem nodig had was ik met de fiets. Dat is dus direct het grootste nadeel. Je kan in feite ook gewoon een reservebatterij meenemen. Als je het vergeet, ben je er niks mee.
Ander nadeeltje: het is geen mooi zwart bakje. Nee. Er steken stopcontactdingetjes uit. En als je die eraf haalt (dat kan) steken er nog andere zotte dingetjes uit. Het is ook niet klein. In een rommelsacoche als die van mij wordt alles wat ik niet direct nodig heb al snel als overbodig ervaren.
Dat hij mijn Canon 450D niet usb-gewijs kan opladen, is een grote tekortkoming. Maar daar kan Ricky in feite niet aan doen. Dat is eerder een handicap van de Canon. Die zonsondergang of die slapstickval van zoonlief, het zal met de smartphonecamera zijn…

Toch denk ik, dat Ricky een serieuze aanwinst kan zijn. Ik ga binnenkort een viertal dagen naar Oostenrijk. Wees maar zeker dat de Ricky meegaat. Ik moet er niet aan denken om daar zonder batterij te vallen! Op momenten dat je veel buitenbent, niet overal stopcontacten in de buurt hebt en je apparatuur intensief gebruikt, lijkt Ricky een goede vriend te kunnen zijn. Ondanks zijn nadelen.

Er is nog iets heel erg leuks aan dit hele verhaal: Ik mag er eentje weggeven! Zeg allemaal in koor: Joepie!
Ik heb zelf een exemplaar voor vijf uur oplaadcapaciteit en degene die ik mag weggeven is er eentje met drie uur oplaadcapaciteit, maar elk beetje energie is volgens mij superwelkom als je daar staat met je platte batterij.
Zij die dus ook graag een Ricky hebben mogen gewoon een reactie nalaten waarin je aangeeft dat je ook een Ricky wil… Ik zal de giveaway afsluiten op zondag 11 december. Een onschudlig kinderhandje zal een naam trekken en dan zal ik de winnaar contacteren voor zijn adres, zodat er een Ricky verstuurd kan worden. Zo hebt u misschien nog een leuk extraatje voor onder de Kerstboom…

Sony ziet het breed…

Vorige week dinsdag werd er bij mijn moeder door een koerier netjes een Sony Cyber-Shot DSC-HX1 afgeleverd. Ik mocht ‘m een weekje gebruiken en testen. Er zit een sweep panorama functie in. Naadloze panoramafoto’s maken op een spotgemakkelijke manier. Als je’m goed gebruikt natuurlijk…

Het toestel heeft zeker zijn voordeeltjes, maar ook zijn nadeeltjes. Het houdt het midden tussen een reflex en een pocketdigitaaltje. Ik vond het lastig dat ie bijna zo groot was als mijn Canon 450D, maar hij kan wel veel meer dan mijn zakformaat Exilim. De batterij ging lang mee (moest maar een keer laden). Hij kan straf zoomen en de filmkwaliteit was veel beter dan ik verwachtte. Maar het is geen reflex. En als je de lensdop er vergeet af te halen voor je het toestel opzet, dan vliegt de lensdop weg. Boenk op de grond. Beetje genant soms.
De panoramafunctie is natuurlijk wel leuk, maar op den duur weet je natuurlijk wel wat het ding kan en dan gaat het wel een beetje vervelen. Ik heb natuurlijk wel wat geëxperimenteerd met het toestel en dat geeft soms grappige resultaten (zie onder).
Ik denk dat het een leuk toestelletje is voor mensen die niet het grof geschut willen aanschaffen, maar toch wat mooiere foto’s willen van hun vakanties, hun kinderen, hun hond. En voor die vakanties biedt een panorama wel wat mogelijkheden. Voor mij persoonlijk zou de pocketversie (DSC-TX1) volstaan. Dat steek je wat makkelijker weg.

We maken kans om het toestel te winnen. Daarvoor moesten we foto’s op onze blog zetten… Als ik de foto’s er op de klassieke manier opzet, zie je er bijna niks van, omdat de tekst/fotobalk in deze template wat smal is voor smalle foto’s. Daarom zijn de foto’s wat groter, maar heb ik wel even mijn favorietenlijst er moeten afhalen omdat die anders overlapte. Een heel gedoe!

Een effectje, de grote markt in Antwerpen:

Stadhuis en kathedraal in één foto. Dat is in feite redelijk onmogelijk. Maar met de panoramafunctie…

De klassieke toepassing. Het linkeroever lijkt wel een eiland: