Supermarktblues

Ik las bij jutblogt een postje over een menstrueel syndroom, agressie en supermarkten. Het deed me denken aan mijn eigen supermarktervaringen. Een supermarkt dat kan mij persoonlijk knettergek maken… Ik kan het namelijk niet goed: supermarkten (als werkwoord). Ik ken mensen die lijstjes maken voor ze naar de plaatselijke supermarkt trekken. Een collega zet alle artikelen in de juiste volgorde. De volgorde van waarin de voedingswaren opgesteld staan in de rekken. Ze gaat nooit twee keer door dezelfde gang op één bezoek. Ze gaat ook maar één keer per week en koopt voor vele dagen voor een vol gezin.

Wat een schril contrast met mij… Ik ga een keer of vijf per week. Soms twee keer op een dag. Als ik naar de supermarkt ga ben ik de complete wanhoop vaak nabij. Ik weet al niet wat ik moet hebben als ik binnenkom. Het ganse beslissingsproces voltrekt zich daar op de supermarktvloer; in de drukte, tussen de bomma’s en de ‘efficiënten’. Ik loop van de groenten naar de zuivel en dan van het vlees terug naar de groenten. Onderweg denk ik plots aan toiletpapier en daarom zwenk ik uit naar de huishoudafdeling. Bij het toiletpapier bedenk ik ineens een ideaal ingrediënt voor de avondmaaltijd en besluit de vooraf genomen kip toch maar in te ruilen voor garnalen. Dan terug naar de groenten. Wat past er bij garnalen? Bij de koffie blijf ik even staan. Nog eens alles overdenken. Aha, tandpasta! En ajuinen! Ik blij terug naar de groenten. Dat ik daar nog op tijd aan gedacht heb!

Ik doorloop soms iedere gang een keer of negen, denkend, mompelend, vloekend. De tandpasta vergeet ik uiteindelijk toch. En ik heb nooit het bonnetje bij dat me die berg gb-delhaize-punten had kunnen opleveren. En weet je wat het ergste is? Al die miserie is selfinflicted.
Er is ook ellende die van buitenaf komt (een karretje met een slechtbollend wieltje, alleen maar triestige broccodillies in het groentenrek, de leeggoedmachine die lege flessen weigert, een zakje dat scheurt), maar dat zijn externe dingen, dingen die ik te aanvaarden heb, onveranderlijk.

Het lastige is dat ik geen systeem heb en daar zelf de dupe van ben. Er zijn dagen dat het goed gaat. En dan ben ik echt trots op mezelf. Dan denk ik dat het vanaf nu beter zal gaan. Maar ik moet me erbij neerleggen: het komt altijd terug. Het is een soort chronische ziekte. Supermarktitis of zo. Op een dag loopt het mis. Dan ga ik in de vleesrayon liggen. Of trek ik alle pakken wc-rollen open en wikkel mezelf erin… In de supermarkt kom ik het dichtste bij de werkelijke waanzin…

Supermarktsupermarkt. Ik vind er niks super aan…

img_1648-1-border

Advertenties

24 gedachtes over “Supermarktblues

  1. Toffe foto; er zit veel in.
    In de supermarkt ga ik systematisch (en snel) de gangen af, en net zoals uw collega ga ik nooit twee keer in dezelfde gang. Als ik er al voorbij ben, dan moet het maar wachten tot de volgende keer. 🙂

  2. Ik herken mezelf hier volledig in. Mijn ex daarentegen behoorde tot de “efficiënten”, 1x per week de menu voor volgende week samenstellen, boodschappenlijstje maken, … Aaaargh, ik kan het niet en als het me lukt hou ik het niet lang vol. Zou er geen zelfhulpgroep bestaan voor ons?

  3. Alhier behoren we ook tot de ‘ezfficiënten’, zelfs het inpakken gebeurt volgens de opbergkasten/frigo thuis…
    Het vaak meewinkelende kind maakt het soms lastiger…
    Leuke foto.

  4. Ik maak altijd een lijstje, precies in de juiste volgorde. Vervolgens vergeet ik het lijstje thuis. De intentie is er dus wel maar daar houdt het op. Een plan maken voor de hele week krijg ik niet voor elkaar, dus ik ga ook elke dag. Ik loop ook van hot naar her door de supermarkt als een dwaas die de weg kwijt is.
    Succes!

  5. Vroeger met 1 kind maakte ik 2 mindmapjes: eentje met de menu en benodigdheden voor een ganse week en een tweede volgens de indeling van de supermarkt (de oude Colruyt van Aalst). Dan kon je racen door de winkel. Nu, met 2 kinderen gaan we 3 keer per week met een voorkeur voor vrijdagavond als de kinderen in bed zitten tegen sluitingstijd.

  6. Bij mij gaat het wat georganiseerder aan toe!
    Gelukkig is ons humeur alle dagen anders,
    ander zou het saai worden en leren we er niet uit!
    Knappe foto!
    @ De vliegtuigfoto’s zijn telkens andere vliegtuigen!
    Gr.
    P-TER

  7. vroeger ging ik ook om de 2 dagen naar dendeleis. dat was makkelijk omdat die bijna rechtover mijn adres ingeplant stond. ik had geen lijstje, geen idee wat ik zou kopen en tijd genoeg want er was geen Madam en geen artur. nu, vele jaren later, heb ik de opstap naar De Efficienten gemaakt. ben verandert van adres en winkel want tis-krisis-voor-iedereen en ik neem onze artur mee. In tussentijd heeft De Madam wat tijd voor haar zelf (lees: ze kuist het kot). ik of De Madam heeft een lijstje geprepareerd -idd ook volgens de rekken- waar ik licht van kan afwijken. in de zin van “ah das ook nog lekker of leuk, we nemen dat mee”. trust me, zo’n lijstjes werken. onze art vind het allemaal tof, geen problemen mee. het enige wat je niet in de hand hebt is Het Volk, De Massa…
    en btw: mens, gij maakt skoon fotoos !

  8. Ouhhh dat portretje! 🙂 cuteeee!
    Inderdaad herkenbaar verhaal.. ik word echt bijna gek als er een zee van mensen rondlopen in de nieuwstraat bijvoorbeeld… . In de winkels heb ik dan weer minder probleem van veel mensen. Strange. 🙂

  9. Het leven als efficientje is ook niet zo simpel:
    1. Mooi lijstje volgen, zware dingen onderaan in de kar, lichte bovenaan
    2. Transportband, zware dingen eerst, dan lichte dingen (om terug in de kar te doen)
    3. Auto: gesorteerd voor frigo, huishoud, diepvries,…

    Misschien is het dan wel leuker om gewoon wat rond te krossen

  10. Weer een heel leuk verhaal van onze schrijfster/fotograaf met talent. Zo herkenbaar voor iedereen. Ik ben ook een chaoot in de supermarkt. Ben je nog nooit met dingen thuisgekomen die je niet zelf in je mandje hebt gedaan? Dat had ik nu wel toen die kleine mannen nog in mijn winkelwagentje zaten. Gek dat ik dat nooit zag als ik alles op de band legde bij de kassa. Altijd pas als ik thuis kwam!!!

  11. @ Herman: een zelfhulpgroep zou kunnen helpen ja. Maar dan aan de uitgang van de supermarkt liefst, want daar is de nood het hoogst!

    @ al de efficienten: RESPECT!

    @ Hadriana: hoe erg! Bijna een efficiënte, maar uw talent is maar half ontwikkeld, en dan blijkbaar de verkeerde helft. Sukkel toch!

    @ Bobby: ahzo gij laat uw madam kuisen terwijl gij naar de supermarkt trekt…

    @ Karen: ik heb inderdaad een sjakosjke waar mijn toestel (redelijk) veilig inpast. Er past niet veel meer bij in, maar ik leef met de beperking. Ik heb liever mijn toestel altijd bij. Je wet maar nooit! stel dat ik nu straks een koe zonder kop de straat zie overlopen…

    @ Indijan: nog niet bij stilgestaan hoe hard het is voor jullie efficiënten! Ik voel plots heel wat medeleven opborrelen en voel mij ook veel minder zielig nu… Ik ga proberen daar aan te denken als ik de volgende keer weer zit te dwalen tussen chips en babyvoeding

    @ Caro: nee, ik ben gelukkig alleen nog maar thuisgekomen met zelfgekozen spullen. Ik weet nu wel waar ik me aan kan verwachten binnenkort als Tadeusz wat groter is…

    @ Ake: is uw lief in te huren? En heel grappig dat bellen: ik sta altijdaltijd een keer of vijf te bellen in de supermarkt met sven. Om te vragen of hij boontjes wil of witloof. En paprikachips of grills. Mijn telefoonrekening wordt opgebouwd met dat soort telefoons. Als ik dat niet meer zou doen was mijn rekening half zo hoog…

  12. Leuke post.

    Mijn vorige vriend vond ik ook maar vreemde supermarktrituelen hebben. Die ging slechts één keer in de maand naar de winkel (De Colruyt) en dan kocht hij steevast dezelfde producten. Ik zie ons nog de rekken van de winkel afgaan: eerst de Jempy Cornflakes, dan de Zweedse broodjes, dan de zwarte chocolade, … Heel vreemd vond ik dat. Zijn andere aankopen (brood en beleg en zo) deed hij in een heel kleine buurtwinkel.

    Zelf heb ik nog niet ontdekt wat voor supermarktbezoeker ik ben. Aangezien ik nog thuis woon is het de mama die beslist welke producten er in huis komen. De dingen die ik zelf in de supermarkt koop vallen onder de noemer ongezond: chocolade, snoep en chips en zo. En die dingen koop ik wanneer ik er zin in heb of wanneer ik toevallig een winkel passeer. Daar komen geen lijstjes aan te pas.

  13. Ik kan daar eigenlijk wel van genieten, door de supermarkt wandelen en vanalles in het mandje gooien. Ik kan het ook niet verklaren, maar ik zie er nooit tegenop om boodschappen te gaan doen. 🙂 Mooi portret trouwens!

  14. Het gestructureerd (of neurotisch?) winkelen blijft zeker en vast ook goed voor de portemonnee. Een mooie bijkomstigheid voor een lijstjesafwerker zoals ik.

  15. Heb ik het mis als ik denk dat jij je beter zou voelen in de buurtwinkel om de hoek?
    Ik heb 23 jaar in een supermarkt gewerkt en het is nooit bij me opgekomen dat voor sommige mensen winkelen zo problematisch is. Zelf wist ik alles in gedetailleerse volgorde staan en kon winkelen met de ogen dicht. Na het werk nog even boodschappen doen, dat gebeurde in sneltreintempo, even door de winkel razen en ondertussen het nodige bijeengritsen. Nu werk ik daar niet meer en boodschappen doen dat doe ik eigenlijk niet meer graag.

  16. Pingback: De terreur van sleur « Ysabje’s Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s