Saaie rietkrater

Mensen met kinderen. Hét gespreksonderwerp in mijn leeftijdscategorie van mensen zijn KINDEREN. We praten en praten maar. Wie er al heeft en wie nog niet. En hoe je ze moet opvoeden. En om hoe laat ze gaan slapen. En wat je ermee moet doen in het weekend.

Heel wat ouders zijn tegenwoordig zo bezig met hun kinderen dat ze hun eigen leven er wat bij vergeten. Waar een kind vroeger in een museum achter de volwassenen aanslenterde, worden nu alle weekend- en vakantiebestemmingen in functie van het kind gekozen: binnenspeeltuinen en pretparken, iets met een zwembad aan, waar ze ijsjes hebben. Het doet er niet toe of het lelijk is; als de kinderen zich maar amuseren… Afschuwelijk vind ik het. Ik móest vroeger met mijn moeder mee, of ik het nu leuk vond of niet. En mijn moeder wist goed wat zij wilde…

Op zondag rijden we met ons gezinnetje wel eens op dewildenboef ergens naartoe. Nu wilden we: een streepje groen, en niet te ver.
Het werd ‘de Schorre’ in Boom. Ik had er al van gehoord maar was er nog nooit geweest. De mensen die erover spreken hebben vrijwel altijd kinderen. Dat had me moeten alarmeren, maar zondag dacht ik niet verder na.

Ik vond het er kaal en foeilelijk. Het lijkt een enorme krater waar ze een lelijk nieuwbouwblokjebrasserie in gezet hebben en daar een megaspeeltuin bij. En voor de rest was er hier en daar een ploefje riet te zien. En een saai bruggetje over een beschaafd watertje. Met uitzicht op lelijke blokjes nieuwbouw. En in de verte blokjes nieuwbouw. Achter een bosje een triestig speeltuigje voor de kleinsten.

En er was ook een aangelegde vijver met een twintigtal vissers errond. Omringd door – natuurlijk – blokjes nieuwbouw. In de vijver fake plastieken zwanen.
Voor mij was het (hopelijk) de laatste keer dat ik er moest zijn. Misschien is het voor kinderen een leuke speeltuin, en voor de jeugd een prettig sportterrein, maar ik vond er niks aan. Tadeusz maalt er gelukkig nog niet om. Die is al blij als hij zijn handjes tegen het gras kan leggen. En we doen het toch allemaal voor de kinderen, niet?

img_3730-1-border1

Wat voor zin heeft het als je er toch niet opmag?!
img_3719-1-border1

img_3788-3-border

Advertenties

13 gedachtes over “Saaie rietkrater

  1. Ik irriteer me dood aan die kinderindustrie. Al dat op maat gemaakte meubulair voor in kinderkamers… ik vond het vroeger juist leuk om met de grote mensen mee te kunnen doen. De commercie maakt schaamteloos gebruik van zwakke ouders die denken dat ze hun kindjes geluk kunnen geven door alles speciaal voor hen te laten zijn. Als ik in de supermarkt kindjes zie schreeuwen dat ze het pak melk willen waar Mega Mindy op staat, heb ik altijd de neiging dat kind buiten aan een lijntje te zetten, naast de hond.

  2. Waar wij al veel plezier aan hebben beleefd, met onze kinderen: het lannoo-boekje “Wandelen met kinderen in Vlaanderen” (isbn 978-90-209-5043-4)
    Trouwens: in het hele kinder-commercie-verhaal niet vergeten dat je ze dan bij voorkeur ook kids moet noemen (huiver)…

  3. Inderdaad Johan, kinderen bestaan niet meer. Het zijn nu kids en kids hebben een mening!
    Op zich vind ik het prima, dat er allerlei aparte gelegenheden zijn voor kinderen. Zo weet je als kinderloze ten minste perfect waar je NIET heen moet 😉

    In tegenstelling tot je commentaar, ziet het er in je foto’s helemaal niet zo erg uit. Je hebt hier wel een prachtige wolkenlucht mee.

  4. volledig akkoord met Johan: “kids” staat in mijn geheugen gegrift als een film waarvan je hoopt dat je eigen kind niet zo wordt…
    ik ben toch van mening dat als we op reis zouden gaan dat ons art er ook iets moet aan hebben. ik herinner mij de vroegere wandelreizen van mijn ouders en ik was dat kotsbeu…

  5. Overigens héél knappe foto’s (net zoals die van Petroleum Zuid eigenlijk: hoe een aartslelijk decor toch fotogeniek kan zijn). En als constructieve suggestie voor een stapje in het “groen”: de aloude Kalmthoutse Heide? De libellen-wandeling enzo?

  6. Bij mij was ook de eerste keer de laatste keer. Alles is er ongezellig kaal en de gebouwen zijn stijlloos. Ik vond het woord marginaal wel goed passen voor de Schorre.
    De wolken zijn er alleszins het mooiste wat je er kan tegenkomen.

  7. Wij zijn er enkele weken geleden geweest en hebben er genoten, net als onze kinderen. Onze oudste vond het een avontuur, omdat we een zeer steile helling afmoesten (en ook de oma van 75 jaar). Niet de steile helling bij het gras, ergens achterin tussen de bomen. En vooral, dat hij over een beekje moest waar twee boomstammetjes een brugje vervingen. Ook dat vond hij prachtig. Genieten van de kleine dingen des levens, ook van De Schorre dus. En bobbyhimself, ik ben het met je eens, die wandelingen in de Ardennen, op de duur was dat er echt te veel aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s