16.09344 kilometer

Vandaag werd de ganse stad platgelegd voor de ten miles, een jaarlijks terugkerende waanzin van een berg mensen die graag zweten. Een straat oversteken wordt schier onmogelijk, trams beginnen willekeurige routes te rijden alsof ze verdwaald zijn en dit jaar hoorde ik van thuis al uren op voorhand een jolige doedelzakker op zijn zak blazen.
Nu gun ik sportief Vlaanderen zeker wel een verzetje, maar zelf ben ik eerder van een Midas Dekkers-achtige strekking (sport is een beetje zotzijn en gevaarlijk ook) en hoeft het voor mij niet zo’n mega-event te worden. Ik zou er vandaag ook ver van weggebleven zijn ware het niet dat de zelfkwellende massa op een steenworp van mijn voordeur passeerde. Ik besloot mijn neus eens buiten te steken met mijn fototoestel. Misschien vielen er wel een paar leuke beeldjes te schieten…
Er werd lustig geroepen door de enthousiaste omstaanders: “Hophophop Marcel!” en “Alleee de Jos!” De deelnemers liepen er dorstig bij, grimassen op hun gezicht, als ze hun naam door het publiek hoorden roepen gingen de handjes even in de lucht, een vage blik van dwaze vreugde. Als martelaren liepen ze daar, omringd door een massa die niet weet of ze nu bewondering of medelijden moeten hebben…
De meeste lopers slapen nu een gelukzalige slaap, ze zijn moe en voldaan en als ze slapen voelen ze de pijn niet meer…
Wat doet een mens zichzelf toch aan…

XXX:
img_5172-6-border

De waterdragers:
img_5215-9-border

De verkeerde koers:
img_5186-8-border

Advertenties

20 gedachtes over “16.09344 kilometer

  1. Mooie impressies. Het massa-gegeven is ook wat mij doet aarzelen om aan zo’n gebeurtenissen mee te doen. (Ik weet nog altijd niet of ik ga meedoen aan de 10 km van Gent, binnenkort.)

  2. Het was héérlijk, Ysabel! Lopen geeft me een geweldig gevoel, zowel tijdens als achteraf.
    En ja, toen ik Aenea’s stemmetje ‘mama, mama’ hoorde roepen, zweefde ik verder naar de finish.

    Volgend jaar ga ik zeker voor de 10 miles, de drukte schrikt me niet meer af. Je ziet enkel de mensen rond je lopen, van de anderen heb je eigenlijk weinig tot geen besef.

    (en zonder iets aan mijn choco as verslaving te veranderen, ben ik ondertussen toch wat gewicht kwijt ;- )

  3. Ik moet stiekem toegeven dat ik ook op een bepaald moment even gevloekt heb op de ten miles! Ik moest dringend ergens naar toe maar dat was gewoon bijna onmogelijk. Die trams, die bussen… Das niet te doen he.
    Maar ik het ganse gebeuren wel erg tof, heb al een paar keer meegedaan en dat is heel tof, zo in u eigen stad!

  4. Die laatste met die “foute” broek aan onderstreept je afkeer van het geheel.
    Midas Dekkers heeft je wel aan het denken gezet. Hij kan het dan ook beeldend en boeiend vertellen, onze grappende bioloog.

    • midas dekkers stal mijn hart met zijn boek : de larf. Ik las het toen ik zwanger was. Ik heb tranen gelachen en vergeet nooit de wijze dingen die hij zegt om mensen te laten nadenken…

  5. Leuke reeks! Het reportage-karakter van de beelden maken ze interessanter dan de meeste standaardbeelden.

    Alsook ik was hier aanwezig. Ik had de opdracht de nonkel van mijn vriendin te fotograferen wanneer hij de finish bereikt. Niet evident, tussen de duizenden deelnemers net die ene persoon zoeken en hem dan vlug fatsoenlijk in beeld proberen te brengen. Bovendien begon m’n aandacht na het lange wachten flink te verslappen …

  6. Volgend jaar kom ik kijken. Ik heb wel wat met hardlopen. Krijg altijd een beetje heimwee. Vroeger deed ik er zelf aan mee. Mag niet meer sinds 5 jaar. Knietjes versleten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s