Bekentenis

Ik ben nooit echt een groot licht geweest wat het huishouden betreft. Er zijn zaken waarin ik uitblink (bijvoorbeeld multitasken/snelheid, afwassen), deelaspecten die ik onder de knie heb (bijvoorbeeld afstoffen en dweilen) en bepaalde categorieën waar ik falikant op gebuisd ben. In de laatste groep is de kleerkast de kroon op mijn karaktergebreken. Mijn ultieme duistere kant. Het mislukte stukje Ysab. Dàt lukt me dus niet. Maar echt niet. Echtecht niet.

Hoewel ik, als de was uit de wasmachine komt, alles heel netjes sorteer en opvouw, ligt de inhoud van mijn kleerkast er altijd bij alsof er net ingebroken is door een textielfetisjist op speed die al drie jaar geen kledingstuk meer heeft aangeraakt. Miserabel dus.
Ik maak regelmatig mooie voornemens, heel serieus, en dan begin ik met het opvouwen van al die stukjes stof. Alles uit de kast en een half uurtje vouwen. Even later ligt alles er dan aanvaardbaar netjes bij.

De volgende ochtend echter ga ik er weer in tekeer als een kip in een mesthoop en woel ik alles dooreen. Ik trek er iets uit, vanonder natuurlijk, en daardoor komt de hele stapel al scheef te liggen; sommige t-shirten vouwen al een beetje kadul. Als ik het kledingstuk aanheb vind ik het meestal niet geschikt voor die dag (Ik trek zelden ineens de definitieve outfit aan. Vraag me niet waarom.). Ik doe het uit. Het is nu binnenstebuiten. Om tijd te sparen draai ik het niet weer goed. Nee, ik duw het aan de zijkant bij in de kast, mijn oog heeft het volgende stuk immers al in de mot. Sommige dingen vouw ik improvisoir weer op, met een beweging in de lucht, andere prop ik gewoon op een ander schab. Mijn enige ceintuur zit altijd in de broek die ik niet aandoe, maar in de achterste en onderste broek op de plank (Hoe dat komt is mij ook altijd een raadsel). Ik draag veel zwart en het nadeel daarvan is dat ik soms drie truien uit de kast haal voor ik de ‘juiste’ heb.
Ik creëer ook steeds een onooglijk bergje van kleedjes, truien, broeken – en onderaan meestal sokken – op de stoel in de slaapkamer waar woelmuizen graag in zouden wonen en dat kunstkenners zouden kunnen herkennen als een artistieke installatie. Deze stoel wordt wel minstens twee keer per week geledigd, maar vaak gebeurt dat dan weer door alles snel bijeen te pakken en in de kast te gooien. Soms moet ik al stevig gooien om ervoor te zorgen dat alles er niet uitvalt. Eerst oprollen in een bolletje en zo.

Hoewel ik regelmatig misselijk word van mijn eigen kleerkast, heb ik er toch mee leren leven. Het ergste vind ik dat ik mijn zoon geen ordelijkheid kan meegeven op het vlak van kleerkasten. Wat voor ontaard voorbeeld krijgt hij nu?! Zijn kleerkast is ondertussen al even erg. Ik ben op het huishoudelijk vlak geen cleaning superlady, maar ook geen ramp. Het moet wel een misvormd stukje gen zijn, of een voortschrijdende afwijking waardoor ik steeds verder verloeder op kleerkastenvlak. Het overmeestert me, ik kan er niet tegenop. Soms krijg ik visioenen van mijn sterven: verstikt in kleding, bedolven onder ongestreken goed.
Ik word, iedere ochtend opnieuw, gevloerd door mijn eigen kleren.

Ik heb T-shirts zelfs leren opvouwen zoals in onderstaand filmpje (echt!). Ik dacht dat het zou helpen. Het helpt, maar het volstaat niet…

Advertenties

11 gedachtes over “Bekentenis

  1. grappig
    ik vouw mijn t-shirts (maar ook mijn pulls, jasjes…) ook op die manier op
    toen ik dat filmpje voor het eerst zag, was ik wild enthousiast
    leuk het nog eens opnieuw te zien

  2. Voor we naar huis verhuisden had ik dat ook. Mijn kleerkast lag altijd overhoop. Hier heb ik het anders aangepakt: groot aantal kapstokken gekocht, alleen maar hangers voorzien en geen legplanken meer en zo heb ik meer overzicht. Voor mij werkt het.
    Nog een voordeel: de meeste stukken (oa t-shirts en blousen) gaan vanuit de wasmachine zo op de kapstok en worden dan uiteen te drogen gehangen. Strijken nier meer nodig… dus weer tijd gespaard.

  3. Kneem aan dat je strijkijzer dan ook nooit ver weg is?

    Hebben de gastenkamer de functie dressingroom toegekend. Zeker in het kader van verschillende wek-uren interessant. De avond voordien al kiezen wat je gaat aandoen, dat was niet meer houdbaar.

    Leuk filmpje, techniek nooit gezien.

  4. Dan moeten wij een zelfde gen hebben. Mijn kleerkast ziet er min of meer uit zoals jij het beschrijft. Helaas beperkt mijn wanorde zich niet tot de kleerkast… En helaas hebben mijn kinderen dus geen goed voorbeeld… Soms overweeg ik wat minder te bloggen en wat meer op te ruimen, maar die overweging druk ik meestal snel de kop in ;-).

  5. Terwijl ik dit stukje aan ’t lezen was, dacht ik weer van: verdomme wat lijken wij toch bangelijk op mekaar. En: ik moet haar die Tshirt folding utube eens doorsturen. En ja hoor, hij staat er onderaan toch weer zeker!

  6. ik doe het zoals prutsen: alles aan de kapstok!
    Maar dan is het nog niet opgelost, want soms vallen die er gewoon af.
    En dat opplooien, ik zag het al eens op een andere blog maar het lukt me niet!

  7. Pingback: #Wijvenweek: Schuldig en gemaskerd « Ysabje's Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s