Opgepast, de oppas!

Samen ‘met mijn lief naar buiten zonder kind’ dat was zoiets als ‘als ik ooit veel veel geld zal hebben…’ of ‘als ik een teletijdmachine zou hebben dan…’ Het ging dus nooit gebeuren. Niet omdat we niet wilden, nee nee. We wilden net heel erg graag. Maar het ontbrak ons doodgewoon aan een babysit (en we wilden er geen van ‘den bond’).
Het leek alsof het nooit zou gaan gebeuren. Een utopische droom, een onoplosbaar raadsel.

Maar soms vallen de engelen uit de hemel als je ze het minst verwacht. Op de bloggersbijeenkomst in het Fomu van enkele weken geleden viel daar een wat plompe engel uit de lucht. Zijn lief bleek achteraf de echte engel te zijn. En nu heb ik een stel heerlijk kakelende jonge engeltjes die mijn onoplosbaar zevenletterig kruiswoordwoord konden invullen: b-a-b-y-s-i-t.

Zo’n babysit dat is iets speciaals. Iemand achterlaten in je huis terwijl je zelf niet thuisbent. Je kind in de armen van een vreemde duwen. Een handleiding geven bij je kind. Je eigen kleine gewoontes uitleggen aan een onbekende. De straat oplopen met je lief, zonder kind, op een willekeurige avond. En niet strafbaar zijn voor verwaarlozing.
Tadeusz is ondertussen veertien maanden (!) dus het mocht wel eens. Man-vrouw dat was een uitgestorven verschijningsvorm. Wel nog de combinaties man-baby, vrouw-baby-man, vrouw, vrouw-baby, man.

Afgelopen woensdag was de test. Niet alleen voor hen, maar ook voor mij, blijkbaar. Ik kon aan niks anders denken dan aan de in de steek gelaten Tadeusz. Ik stelde hem voor: zichzelf de ogen uitkrabbend van wanhoop, voor het leven getraumatiseerd, hyperventilerend, vol snot en tranen. En twee radeloze engeltjes bij hem.
Maar hoe liep het, denk je?

Niet dat ik nu iedere avond op de lappen wil. Of de bloembakken wil gaan buitenzetten. De gecreëerde mogelijkheid is al genoeg. Eens op restaurant kunnen zonder op voorhand te moeten vragen of ze een kinderstoel hebben. En een microgolfoven. Weer kunnen dromen van bijvoorbeeld theater (is dat niet met die mannetjes in het licht?) en cinema (verkopen ze nog ijspralines in de pauze?) is al veel…
Tot hiertoe werd mijn dag opgedeeld in pampers, werk en fruitpap. Ik lees alleen nog maar boeken met grote tekeningen zonder tekst en ik spreek een onomatopetische taal (kwak kwak, blub blub). Nu komt daar heel misschien wel weer eens een avondinvulling bij. Iets anders dan een blogpostje schrijven, vastgekluisterd aan de haard.
Ik ben weer een contente mens…

De engeltjes:
img_5855-11-border

Advertenties

13 gedachtes over “Opgepast, de oppas!

  1. Super! Na 14 maanden mocht je wel weer eens ‘uit je kot breken’. Zelf heb ik dat op geregelde tijdstippen gewoon nodig, om eens niet als moeder-van gezien te worden, maar gewoon als mezelf, of als lief-van. Maak er een goede en regelmatige gewoonte van!

  2. ah, heel herkenbaar. de eerste keer dat we een middagje voor onszelf er op uit trokken naar ’t Stad hebben we eigenlijk alleen maar dingetjes voor hem gekocht en waren we constant over hem bezig. tja…

  3. Heerlijk hè! Echt zo’n stukje vrijheid dat je herwonnen hebt! En je zal zien, de volgende keren gaat het vanzelf, zonder allerlei doemscenario’s in je hoofd. En binnenkort vraagt Tadeusz er misschien zelf om: “wanneer gaan jullie nu eindelijk nog eens op stap?” 🙂

  4. Ze kijken nog wat onwennig, maar als jij maar een goed gevoel hebt.
    Prachtig dat commentaar van “uw moeder”. Ik ben zelf opa en wij hebben de stelregel:
    we zien alles, we horen alles, maar we houden altijd onze mond, tenzij we gevraagd worden om een mening.
    Gaat tot nu toe prima.

  5. Amai, twee wachters om op Tadeusz te letten.
    Ik zou ook nooit met een wildvreemde “Bond” in zee gaan voordat de klein mannen op zijn minst alles fatsoenlijk kunnen zeggen/uitleggen.

  6. bij mij was dat iets waar ik op stond, ik wou doodgraag kinderen maar ik wou ook nog gewoon met mijn man/lief weg kunnen gaan. Ondertussen heb ik al 5(!) babysits die hier af en toe eens komen. 5, klinkt veel maar het is gewoon zo dat die niet elke vrije avond willen doorbrengen in mijn huis. Als er eentje niet kan, kan ik het nog aan iemand anders vragen, das gemakkelijk. En nu ik nog alleen woon heb ik ook een babysit nodig voor vergaderingen ’s avonds, of voor als ik naar de dokter moet, of voor hobby’s (die ik eigenlijk niet heb).

  7. Ik heb geluk dat ik veel familie heb waar de kids kunnen blijven slapen zelfs… da is dus niet alleen samen weggaan dan, maar ook nog es uitslapen 😉
    Blij dat jullie alleszins een baby-sit hebben nu !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s