De Vergadering

Vorige week stond er een typmachine op straat. Eentje met pastelgroene toetsjes. Niet alledaags. Een beetje mottig, maar ook wel grappig.
Het deed me vooral denken aan een van de mooiste periodes uit mijn leven. De periode van ‘Dé Vergadering’.

Toen ik een jaar of twaalf was en met mijn stiefbroer en stiefzus nog thuis woonde, hadden onze ouders het idee om iedere maandagavond, na het avondeten, dé Vergadering te houden. We moesten dan na het eten de tafel afruimen en weer aan tafel gaan zitten. Mét ons verhaal.

Ieder maandagavond kozen we immers een nieuwe titel. Onze titels kwamen voort uit een overwogen en bediscusieerd compromis: Cambreus en Pelusion. De Zijden Sjaal. Vijf Dode Vingers. Het Oog van de Kat. De Tempelzot. Code. Van Zwanniken, Stijver en Stock. De Eigenzinnige Weg van de Brief met Bestemming Postdam Vijf. Enzovoort enzovoort.

Tegen de maandag daarop moest ieder lid van het gezin een verhaal geschreven hebben mét die titel. En ieder moest zijn verhaal zelf voorlezen. Ernstig.
En nadien kreeg iedereen vragen en feedback. Wat goed was en waarom. Wat vreemd was. Waarom had je die of die wending toegevoegd? En soms moesten we nog nadenken. Het verhaal laten bezinken. Dan konden we nog een hele week terugkomen op elkaars verhaal.
De Verhalen werden erg au serieus genomen. We probeerden allemaal iedere week opnieuw ons beste verhaal te schrijven.
We hadden maar een schrijfmachine in het huis en die moest gedeeld worden. Sommigen schreven met de hand. Ik typte. Enthousiast. Ik zat altijd vol inspiratie en mijn gehamer op de schrijfmachine maakte de anderen al zenuwachtig.

Het is een van de mooiste periodes uit mijn leven. We waren toen een hecht gezin. We deden iets samen en het was erg creatief. Iedereen was gelijkwaardig, hoe oud of hoe jong ook. We leerden luisteren naar elkaar en we leerden beter schrijven. We leerden feedback geven en krijgen. We lachten soms tranen met tuiten en soms liepen de rillingen over onze rug. Soms pinkte er iemand een traan weg. En als iemand echt geen schrijfinspiratie had mocht er ook wel al eens een tekening gemaakt worden.

Na een tijdje hadden we een prachtig geheel van telkens vijf verhalen achter een titel. De vrucht van ons samenzijn als een gezin.
De verhalen zijn uiteindelijk allemaal verloren geraakt in de tijd. En veel verhalen zijn vergeten. We probeerden later nog wel eens om De Vergadering opnieuw op te starten. Met vrienden. Maar het was nooit hetzelfde. Mensen bleven afwezig of hadden geen verhaal geschreven. Geen vaste locatie. Het kwam nooit meer van de grond. Ik denk dat het ook alleen maar in een gezin kan werken. Waar de kinderen nog net niet iedere avond met de vrienden willen zijn.

Een paar van de oude verhalen bestaan nog in onze hoofden. En daar ben ik blij om. Een schrijfmachine zal me altijd aan die periode laten terugdenken. Zelfs als ze pistache-kleurige toetsen heeft…

IMG_6398-1-border

Advertenties

18 gedachtes over “De Vergadering

  1. wow wat een fantastische gezinsactiviteit. Ik ben helemaal onder de indruk…

    trouwens de eerste keer dat ik hier eens langskom en ik weet nu al dat ik hier nog veel ga komen lezen 🙂

  2. Prachtig idee om zo verhalen te schrijven, vooral omdat het niet iets was van moeten maar echt creatief bezig zijn en daarin gesteund worden. Misschien kan je proberen om verhalen te schrijven op je blog?

  3. Mijn kinderen die in Sint-Niklaas in een freinetschool zitten (De Ark) worden vanaf hun eerste schooldag als kleuter aangemoedigd om verhalen te schrijven (of te tekenen in het geval van de peuters en kleuters). Ik merk dat mijn dochter, nu net 7 hierdoor zonder schroom een verhaaltje neerpent. Een verslagje van wat ze heeft beleeft meestal. Ik denk dat regelmatig schrijven en over schrijfsels praten de enige manier is om vlot ter pen te zijn.
    Ik schonk de school deze week een krakelverse website (waar nog wel wat werk aan is hoor) en ik hoop dat de juffen die kans zullen grijpen om ook de kinderen aan het bloggen te zetten. Zodat er naast het zo gezellige schrijf-, teken- en plakwerk ook plaats is voor de moderne werkvormen.

    Mooi dat je ouders er tijd voor namen, het vraagt heel wat moeite om zo’n knap initiatief consequent vol te houden.

  4. Dit vind ik op zich ook een heel leuk verhaal. Heel mooi dat je dat als gezin deed. Iets wat wij misschien te weinig trachten te doen, een beetje creatief bezig zijn met onze kinderen.

  5. Wat een fijne tijden, wat een leuke ervaring en fantasierijke en creatieve uitlaatklep. Zeker een idee om te onthouden! Ben je van plan om het zelf ook toe te passen op je zoontje als hij wat ouder is en er een soort van familietraditie van te maken?! Het zou wel een goed iets zijn denk ik …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s