Krachtpatser

Mijn zoon van nog geen anderhalf is een krachtpatser. Ik verdenk hem er soms van een reïncarnatie van wijlen John Massis te zijn. De Vlaamse held was behalve een tandatleet ook gewoon een spierbundel met een foortalent voor sensatie. Gelukkig was deze man niet, maar hij had zijn talenten.

Tadeusz is in ieder geval uit gelijkaardig hout gesneden. Hij houdt ervan om zijn krachten ostentatief te demonstreren en doet niet liever dan zes flessen melk in een gezamelijk plastiekje rond te zeulen van de keuken naar de tuin en terug. Hij duwt onze zware houten stoelen de kamer door en hij kan – met veel expressie – doen alsof hij al zijn kracht gebruikt om twee legoblokken uit elkaar te trekken. Hij trilt dan zogenaamd van de inspanning en zegt nnnnhmmmmpf.
Ik leg me erbij neer dat er een kans bestaat dat hij zijn kost zal verdienen met op kermissen metalen buizen om te buigen.
Gisteren vroeg ik een kusje en toen beet hij in mijn wang.

Ik ging met hem naar de osteopaat onlangs en die zei: “Tadeusz is een spierbundel. Het is een beer.”
Een klein beertje weliswaar, maar hij heeft wel gelijk. Mijn kind is geen pluimgewicht, maar een blokje. Niet zo vreemd als je ziet wat ik er allemaal insteek. Het kind eet soms bijna zoveel als een volwassene, kakt navenant en groeit als kool.

Bovendien is het een kind zonder vrees. Hij mag al drie keer op zijn kop gevallen zijn bij de beklimming van een of ander te-beklimmen-ding, hij zal zonder aarzeling opnieuw beginnen tot hij de doos, de drempel of eender wat overmeesterd heeft. Dan klapt hij in zijn handen en rent twaalf keer de kamer rond, en liefst haalt hij dan nog een kookpot uit de kast om daar een speelgoedje mee plat te slaan.

Gelukkig is hij ook erg lief en kan hij heel secuur op de kleinste knopjes duwen. Hij kan ‘aai’ zeggen en dan lief over mijn hoofd strelen en ’s nachts heeft hij soms nachtmerries. Zelfs de grootste krachtpatser heeft zijn kwetsbare of zachte momenten…

Maar het hekje in onderstaande foto moest er natuurlijk wel aan geloven. En de speeltuin werd ingenomen. Het bezet gebied werd nadien slechts met veel moeite bevrijd. In ruil voor een aardbei (aaaabe!) gaf hij zich gewonnen…
IMG_7177-1-border

Advertenties

8 gedachtes over “Krachtpatser

  1. Je beschrijft het echt heel mooi en ik herken er veel van mijn jongste zoon in. Jan Zonder Vrees, één blok spieren, soms theatraal, altijd eigenwijs, en ’s avonds liggen zuchten in je armen en zo smekend langs je benen hangen dat je zou denken dat hij terug in je buik wil kruipen. En dan smelten.

  2. Pingback: Minispierbundels « Ysabje's Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s