Een engel in verband

“Pronation Douloureuse…”, knikte de verpleegster besloten. “Gebeurt vaak met kleine kindjes.”
Enerzijds was ik opgelucht, maar langs de andere kant had ik toch maar het elleboogje van mijn zoontje van anderhalf uit de kom getrokken. Niet iets waar ze me voor gingen arresteren, maar het klonk toch verschrikkelijk.
Het was allemaal begonnen in het shoppingcenter op de Groenplaats waar ik met mijn handen vol boodschappen zoontje Tadeusz aan één armpje de roltrap had opgezwierd. Een krakje. Een huiltje. Alle vingertjes konden nog bewegen, schoudertje leek in tact. Het móest een spierverrekking zijn. Wie wil er immers zijn arm bewegen als hij een spierverrekking heeft?
De volgende ochtend – groen van schuldgevoelens en klaar om me in de boeien te laten slaan wegens mishandeling – toch maar naar het ziekenhuis, want geen enkele beterschap. Slap armpje en wenen bij gebruik. Pronantion douloureuse dus. De dokter boog de arm van Tadeusz, draaide zijn pols een kwartslag en we mochten naar huis. Een driehoeksverbandje voor een dag en het was voorbij…

Niemand heeft me scheef bekeken of verwijten gemaakt in het ziekenhuis. Ik was er nochtans op voorbereid in dit land van ‘heilige kinderen’. Na Dutroux hebben kinderen een soort van engelenstatus gekregen (terecht) die heel wat volwassenen tot een soort van vingerwijzers hebben gemaakt (hoogst onterecht!). Het is zo gemakkelijk om te wijzen naar een ander en te zeggen dat ze het verkeerd doen, dat ze fouten maken en op de brandstapel moeten. In de supermarkt wordt de moeder van een brullend kind bekeken alsof het ongehoord is dat ze überhaupt kinderen heeft gekregen. Probeer bij Kind en Gezin maar eens te zeggen dat je de vaccinatiecocktail niet wil geven aan je borelingske…
Moeders/ouders van deze tijd (in deze samenleving) hebben heel wat bekijks, heel wat te doen en veel verantwoordelijkheid. En soms ook heel wat onzekerheid. Nu is dat op zich allemaal niet zo erg, maar het wijzen en verwijten, daar word ik echt droevig van. Het is een tendens in de samenleving. Het kwaad is zo makkelijk herkend in de anderen. Handen afhakken van dieven, schandpalen, vergeetputten, doodstraf. We staan er niet zo ver vanaf. Ook al is het terecht en lukt het sommige mensen niet om goed voor hun kinderen te zorgen, loop dan niet heel de tijd te roepen dat ze slechte ouders zijn. Wat voor de ene makkelijk is, is voor de andere een heksentoer.
Verwijten is makkelijk. Je laat iedereen de andere kant opkijken. Maar kijk eens goed: wijs eens naar een ander. De wijsvinger wijst van je weg, maar wat doen de andere vingers? Die wijzen naar jezelf…

Ik voelde me in ieder geval een monstermoeder toen ik in het ziekenhuis was. Maar Tadeusz, die verweet mij niks…
IMG_9623-1-border

Advertenties

20 gedachtes over “Een engel in verband

  1. Vroeger heette dat gewoon een zondagarmpje.
    Op zondag kwam men nog wel eens naar buiten en werd er met de kinderen gedold : zwieren tussen twee volwassenen, met hetzelfde gevolg als jij voorhad. Je bent de eerste niet en je zal de laatste niet zijn… Zonder erge gevolgen geen schuldgevoelens waard.
    Zo heb ik mijn dochter van toen drie eens dagenlang met een groentwijgbreuk laten rondlopen. Toen ze na dag drie nog steeds haar jasje niet zelf dicht kon krijgen, vermoedde ik dat er meer aan de hand was dan alleen maar aanstellerij. (Hm, er was een klasgenootje op haar pols gaan staan)

    Wat je daar zegt over dat oordelen…
    Vorig jaar deed ik in de leraarskamer mijn beklag over de oudste die dat puberen toch wel heel serieus opneemt. Waarop een collega : dàt zou bij mij nu eens geen waar zijn! (Terwijl ik pertinent weet dat het ooit wel waar was, maar nu zijn haar kinderen al groter…) Och och, de beste stuurlui staan aan wal.

  2. Na zulke uitgebreide biecht zei het je vergeven.
    Ik ken het ook als zondagarmpje. En als ik nu met mijn kleinkinderen stoei, vind ik het altijd eng om ze aan de armen op te tillen, terwijl ze er zelf vaak om vragen.

  3. Gelukkig blijft de mama steeds de liefste en de mooiste, zelfs met een armpje gedrapeerd in een katoenen doekje. Zo brengen de jongeren elke dag opnieuw een nieuw verhaal te weeg.

  4. Wel moedig dat ge uw mishandelingen durft openbaren 🙂
    Ik kende het als “sunday walk syndrome”.
    Niet om te proberen of zo, maar na één keer ontwricht geraakt dat naar het schijnt gemakkelijker nog eens ontwricht (mijn ouders hebben het 2 keer bij mijn broer gehad).

  5. Aw.. wat een zielepietje eh -pootje! Hopelijk heeft ie er snel minder last van. Waarschijnlijk heb jij meer last van je geweten dan hij van z’n armpje. Arme mamma 😉

  6. zondagarmpje, sunday walk syndrome… jullie kennen dat dus! zozo…

    @ zap: drie dagen! oh ben ik blij dat ik jou niet ben! ik had terplaatse mijn overlijdensbericht geschreven: dood door schuld

    @ harry: ik denk dat twee armpjes wel ok is. zolang je er niet alle kanten mee opzwaait…

    @ treiner: merci zene. Nu heb ik weer iets om naar uit te kijken…

    @ broodjelicht: ja, mij verbaasde het ook een beetje dat hij zo makkelijk krak zei… 😉

    @ indijan: ik heb nog heel wat zaken die ik niet durf openbaren hoor!

    @ knofje: het is gelukkig al enkele weken geleden gebeurd. Ik ben ondertussen genezen van het schuldgevoel…

  7. Herkenbaar, zeeeeer herkenbaar!
    Eerste keer op je blog en ik lees een stukje uit mijn eigen leven.
    En wat één van de voorgangers schrijft is waar: een beetje opletten met het armpje vanaf nu. Zwaaien tussen 2 volwassenen ( 1,2 3 heej- hup, heej – hup, je kent het wel) zal moeten wachten. Mijn dochter had het ook op 2 jarige leeftijd voor en het blijft een zwakke plek. Gelukkig voor mij had de onthaalmoeder het gedaan. hihi.

    liefs
    anne

  8. Ik heb dat ooit mijn nichtje gelapt, lang geleden op één of ander communiefeest. En ze hebben mij daar destijds dan zo bang voor gemaakt, dat ik onze zoon Henri in het begin met moeite een hand durfde geven. Ik kan mij dan ook goed inbeelden hoe schuldig je je voelde. (En mensen hebben vaak te rap een oordeel klaar.)

  9. veel beterschap voor die beer van een zoon van je ! Als je zoiets niet voorhebt, sta je er niet bij stil. Ik toch niet, hoe ik soms trek en sleur aan mijn zoons en dochtertje… Ik ga toch ook een beetje opletten…

  10. Hier kijkt niemand scheef noch schuin bij boze moeders of brullende kinderen. Toen ik verleden jaar in België was viel het mij inderdaad op hoe stil het overal is, en bij het minste of ginste staat iedereen klaar om met liefde en zachtheid uw kop op het hakblok te vleien.

    Was getekend

  11. Arme Tadeusz en arme mama.

    Toen onze Stan vorig jaar zijn arm gebroken had en we naar het ziekenhuis moesten, kregen we toch wat de indruk dat we niet zo maar gevraagd werden naar het hoe en wanneer.

    Veel beterschap voor jullie beiden!

  12. Herkenbaar, ook hier moeten wij ons soms verantwoorden voor de zoveelste buil, bluts, schaafwonde of blauwe plek. Ik maak me er telkens vanaf met de glimlach, maar voel me soms toch beoordeeld. Goed dat jij dat eens (mooi!) zegt 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s