Verspeeld goed

Omdat wij – het gezinnetje hier – al een tijdje op zoek zijn naar een leuk huis om te kopen, zie ik duizenden foto’s van interieurs. De binnenkanten van huizen, slecht gefotografeerd en schaamteloos op het net gezwierd. Behalve dat ik vaststel dat er ontzettend veel mensen in afschuwelijk lelijke interieurs en triestige kamertjes leven, valt me ook altijd het speelgoed op. In de tuin staat zo’n voze blauwe schelp (zandbak), in de kamer staat een plastieken auto van cars . In flashy rood en met lelijke stickers. Op foto’s wordt een meubilair vaak lelijk en speelgoed belachelijk. Ik bekijk die foto’s vaak met onbegrip: hoe kunnen mensen voor zoveel lelijkheid kiezen!?

Wij hadden gezegd dat onze zoon alleen mooie, toffe dingen zou krijgen. En als hij zijn houten, esthetische speelgoed niet leuk zou vinden, dan had hij maar pech. Ik vermoedde wel dat heel wat spullen onmogelijk te mijden zouden zijn, omdat mensen zo graag plastieken cadeaus geven, maar onze doelstelling was redelijk duidelijk: speelgoed mag leuk zijn, maar ’t moet ook mooi zijn. En het mag nooit het hele huis bezetten.
Dat er van dat voornemen weinig in huis is gekomen mag duidelijk zijn. We hebben een plastieken auto van cars waar Tadeusz een hele dag op rondrijdt. Er zitten twaalf muziekjes in.

Nu onze meneer een echt ikeakindertafeltje heeft en een grote doos vol speelgoed en een bal en een tol en knuffels en allerlei boeken, wordt ook ons huis ingepalmd door de kinderdingen. Felgekleurd, potsierlijk en vaak van plastic. Ik vond een knuffelkonijn in de kast tussen de glazen, een boerderijdiertje (het was een geitje) bij de kruiden. Speelgoedautootjes op de trap, opwindbare wielbeestjes in mijn onderbroekenschuif. Bovendien dringt de kinderwereld ook dieper door: in de auto naar het werk zing ik “Hi hi hi ha ha ha, ‘k stond er bij en ik keek ernaar…” Uit volle borst.

Maar ik vind het zo erg niet. Ik ben blijkbaar zot van de plastieken boerderijdieren. Iedere keer als ik er eentje in huis ontmoet, wil ik er een praatje mee maken. Hey daar is de koe! Heb je je uier nog? En waaaaar is het schaap? Ik vind trouwens de zachtzingende tol een geweldig ding. Naar mijn gevoel hebben we vooral mooie stukjes speelgoed (Over de auto ga ik niet redetwisten; die blijft lelijk), maar hoe zou een foto van mijn interieur door een buitenstaander gezien worden?

Ik kreeg een kind en plots werd het lelijke mooi. Zal ik ooit nog genezen?

IMG_2130-1-border

IMG_2137-1-border

Advertenties

22 gedachtes over “Verspeeld goed

  1. wij hebben een gele zandbak (op het terras, helaas geen tuin)
    wij hebben die rode cars car.
    wij hebben de ballengiraf.
    wij hebben de te luide met onozele muziekskes waar je knettergek van wordt tafel.

    tis nu eenmaal zo dat je dingen krijgt van oma’s en peters en zussen en tantes enz…
    maar als ik zie hoe onze art zich daarmee amuseert, is dat allemaal niet zo “lelijk”meer.

  2. Wij hebben een vlinderzandbak, een hele hoop cars van cars (in fake duplo, in metaal, in plastiek, uit kinder-surprise achtige dingen, …), allerhande autootjes die veel te rap kapot gaan (matchbox, where art thou?), duplo, lego, knuffels bij de vleet, …

    Wij waren ook niet van plan om onze kinderen met speelgoed te overstelpen, en zie! iedereen koopt speelgoed, ook als we zeggen dat we er al teveel hebben, wij kopen meestel nuttige bazaar. Het is niet te stoppen.

    Maar eens je kinderen hebt, begrijp je waarom sommige mensen zoveel speelgoed hebben, er valt niks tegen te doen; je kunt moeilijk de cadeautjes afpakken zodra de bezoekers het huis uit zijn.

  3. Zelf zijn mijn kinderen al te groot maar als ik kindjes op bezoek krijg haal ik de ikeabakken met speelgoed naar beneden. Dagen later vind ik nog van die kleine dingetjes op de gekste plaatsen terug. Nooit gedacht om er een foto van te maken…knap!

  4. Ondanks de paar vierkante meter plastieken bling-bling en tuut-tuut speelgoed keren mijn jongens steeds terug naar hun basics: een oud boek, houten legpuzzels, een stok uit de tuin, de steentjes in de tuin, een emmertje water, hun boederijbeesten en lego. En daar ben ik telkens toch weer heel blij om. En zolang er hier geen playstation of zo staat te bliepen noem ik mezelf nog niet gefaald als ouder 🙂

  5. wij houden studio 100 ook uit huis, maar onze oudste dochter zingt toch van megamindy ook al heeft ze dat nooit gezien. invloeden zijn onvermijdelijk en verbieden werkt vaak averechts. zolang je alternatieven biedt komt het wel allemaal goed.

  6. ach ja, voor de kleine er was dachten wij ook dat we de studio100 konden buitenhouden. maar helaas, er is geen houden aan. den onze leerde het kennen op de kribbe dus ja… en jaa, ok, wij hebben ‘m een bumba gekocht (en dat kost allemaal stukken van mensen, mensen). die mannen doen nu eenmaal schitterend van marketing, dat kan je niet ontkennen.
    ik ken ouders die het speelgoed afstemmen omdat ze het in een interieur boekje zagen of omdat de kleuren beter bij hun interieur paste. is dat dan beter ?
    liever een bumba dan een teringtubbie, zie je ?

  7. Super herkenbaar. In het begin dacht ik ook niet toe te geven en geen “lelijk” speelgoed te geven. Maar ‘k ben al vlug bezweken en we hebben ook al veel “rommel” gekocht. Gelukkig speelt Nina er veel mee en het maakt me blij haar zo blij te zien met al die plastieken “bucht” :). ’t Was hier trouwens ook super moeilijk een mooie en moderne betaalbare slaapkamer te vinden en we zijn uiteindelijk bezweken en hebben gewoon een slaapkamer gekocht in Ikea. Geloof me, in Amerika is het nog net iets moeilijker dan in België om leuk (betaalbaar) origineel speelgoed en meubels te vinden dan in België :).

  8. héhé, hier ook zo : brolspeelgoed genoeg ! gelukkig gaat dat dan niet lang mee, en is het voor de vuilbak. Natuurlijk niet echt interessant voor het milieu.. Zelf proberen we ze toch degelijk speelgoed te kopen (lego, playmobil, gezelschapspelletjes, boeken, auto’s van matchbox of gelijkwaardig, en die van cars zijn zeker gelijkwaadig en de max !, ….). Maar soms bezwijken we toch onder het “toe mama, toe papa, plieeeeeeeeesssss !!!” en komt er soms brol in huis…. Ach ja, meestal grijpen ze dan uiteindelijk toch naar het degelijke speelgoed…

  9. Grinnik…
    Heel herkenbaar. Speelgoed overal en ik vind het vooralsnog niet erg 😉
    Straks krijgt madam een riante kamer, hopelijk blijft speelgoed dan wat meer dáár.
    (bedankt voor je bezoek aan mijn log!)

  10. Ons mooie houten speelgoed is bijna allemaal ooit voor niets gekocht. Ook dat is jammer voor het milieu, maar gelukkig nog stevig genoeg om cadeau te doen aan de school van de kindjes. En ook onze jongens; stenen, takken, pluimen, zand (mét water). Zo komt de natuur toch weer binnen (en soms ook op plaatsen waar ik het liever niet heb, bijvoorbeeld de droogkast).

  11. Ja hoor het geneest. Maar dan lees je weer met heimee jouw verhalen en denk je terug aan toen je zelf al dat speelgoed in huis had slingeren of zingend op de fiets zat en tegen je zoontje zei “kijk trein, tjoeke tjoeke” 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s