Terrible Two – The Ultimate Staredown

The battle has begun…
Ons klein en schattig kindje van anderhalf staat aan de voordeur van de peuterpuberteit. Het is begonnen. Zijn persoonlijkheidje zal zich nu netjes in twee splitsen; in een dr. Jekyll en een gruwelijke mr. Hide. De Gremlins. De Hulk. Ik begrijp plots waar die films over gaan…

Daarstraks in de groentenwinkel werden komkommers en knolselders vakkundig tegen de grond gegooid, net als het eigen lichaam overigens. Dramatisch. Languit. Met voldoende decibels voor twee schadeclaims en een garnizoen politieagenten. Op de grond een spoor van snot en tranen.

Ik sta mijn fiets los te maken terwijl hij nog in de winkel staat. Ligt. Uiteindelijk komt ie dan wel. Strompelend. Roodaangelopen. Vallend over het drempeltje. Ik moet het een tijdje uitstellen om terug naar dat winkeltje te gaan.

Als ik zo eens rondhoor en wat lees op blogs (hier bijvoorbeeld) besef ik dat dit slechts het prille begin is. Binnenkort is het zo een hele dag. Gelukkig is Tadeusz nog ruim onder de meter (87 cm). Want moest ik zo groot zijn als hij, ik zou uit de weg gaan. Beresterk is dat kind. Een brede rug, grote handen en spieren all over. Met zijn woedeaanvallen en zijn lichaam zou een volwassene al snel vastgebonden in een cel zitten.

Het is natuurlijk niet gemakkelijk om pakweg anderhalf of twee jaar te zijn. Behalve dat je wereldbeeld voortdurend verandert, en er constant nieuwe betekenissen op je worden afgevuurd, zijn alle voorwerpen ook nog eens groot en zwaar en moeilijk manipuleerbaar. Naar het schijnt hebben ze het ooit getest: een aantal sportmensen moesten een dag lang rondrennen als kinderen en dingen dragen die in verhouding even zwaar en groot zijn. Die atleten waren na zo’n dagje compleet gebroken. En die hoeven zich dan nog geeneens zo kwaad te maken zoals een puberpeuter…

Maar goed. Moeder zijn is ook niet niks.
Ik moet er niet aan denken wat een strijd dat ik met hem ga moeten voeren om hem die tut af te pakken/leren…

IMG_2450-1-border

Advertenties

18 gedachtes over “Terrible Two – The Ultimate Staredown

  1. Knap portret met idem oogjes …
    Ime is er nu drie en laat me zeggen dat de terrible two zwaar maar ongelofelijk tof was.
    Blijkbaar zou de terrible two wel van twee tot vier zijn ;-))))
    I hope not!!!

  2. Ha, en dit is nog maar het begin. Er IS een oplossing: ga aan het werk voor een tweede. Dat heeft bij ons ook geholpen. Dan vallen ze elkaar lastig in plaats van jou. Dat is zeker handig als nummer 2 in deze fase van ik-ben-twee-dus-ik-zeg-nee terecht komt. Nummer 1 kan dan ingrijpen, als het ware….

    …én je kunt uitslapen in de weekeinden!

  3. Die foto past perfect bij je relaas. Schitterend!

    En geen zorgen maken hoor, de enige mensen die de tantrums van kinderen niet begrijpen zijn mensen zonder kinderen.
    En wat die tut betreft: mijn drie kinderen waren daar enorm verslaafd aan (eentje nog steeds). Hoewel hun tut bijna vergroeid was met hun mond hebben ze die toch zonder problemen aan de Sint gegeven. We hebben daar wel mee gewacht tot ze bijna 4 waren.

  4. Ach, dat waait wel weer over, maar het vraagt soms véél geduld. Ik vond die leeftijd anderzijds ook wel best leuk.
    En een tutje kan je inderdaad laten meegeven. Onze kinderen spuwden hun tutje altijd uit en duimden. Dat vond ik niet erg, tot ze wat ouder werden. Ik ben nu al vijf jaar bezig om het hen af te leren. De score is 2/4. Nog twee te gaan en ze zijn de leeftijd om te duimen al lang voorbij )-:.

  5. Dat gaat (gelukkig) voorbij. En sneller dan je denkt.
    Hier is de tut pas weggegaan -zonder problemen met Sinterklaas- als die peuterpubertijd voorbij was.
    Die foto… geweldig!

  6. Moeder zijn is niet niks inderdaad, maar je hebt de peuterpubertijd al heel goed aangepakt. Hoe herkenbaar die driftbuien en op de grond gaan liggen. Ik deed hetzelfde als jij en dan is het gauw over. Gewoon vertrekken en op veilige afstand afwachten. Hoe vaak heb ik niet moeders zien slepen en sjorren aan zo’n onwillige peuterpubber, dat ik met beiden vreselijk medelijden kreeg en mij direct als ervaringsdeskundige erop had willen werpen, maar nog net bedacht dat ieder zijn waardigheid moet houden natuurlijk. Je kan jezelf niet zomaar op straat als pedagoog in de ring gooien. Maar man wat een scenes soms en dan ben ik blij dat ik zelfs de puberteit inmiddels al achter de rug heb met die kids van mij en dat we een heerlijk gezellig gezinnetje zijn uiteindelijk!! Komt allemaal goed dus wilde ik maar zeggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s