De terreur van sleur

Ik zit vol frisse energie en heb zin in het leven. Ik voel me bijna zo goed als een strontverliefde mens in de zomer. Plots geloof ik oprecht dat het toch misschien nog een beetje goed zal komen met mij. Als zoontje Tadeusz met zijn eten begint te gooien, ben ik niet kwaad maar eerder minzaam. Mijn fantastisch lief is nog fantastischer dan voordien. Ik trap een beetje harder op de fiets, ook al is er wind of regen.

Hoe dat komt?
‘Weekplanning’. Dàt is het toverwoord. Tadaa! Tarratarrataraaa!!! Het mag stom klinken, maar het antwoord is zó simpel. Na duizend keer alle goede raad van vrienden te hebben weggebonjourd, heb ik uiteindelijk zelf dé ‘Weekplanning’ uitgevonden.
Het was al die jaren vrijwel iedere dag hetzelfde trieste liedje:

Tuut… tuut…
“Dag schatteke.”
“Hey. Alles oké?”
“Ik bel maar eens om te horen hoe we het gaan doen vanavond.”
“Ik weet het niet goed.”
“Waar heb je zin in?”
“’t Is eigenlijk eender.”
“Kan jij naar de winkel? Of moet ik gaan?”
“Mmm. Om hoe laat stop jij?”
“Ik had gehoopt vandaag eens langer te werken.”
*zucht*
“Ik zal gaan… Ik haal Tadeusz ook wel op van de crèche. Maar wat eten we?”
“Weet niet. Iets makkelijks.”
*zucht* (Lange stilte)
“Boontjes?”
“Nee, geen boontjes. Die komen van Kenia en dat is slecht voor het milieu. Doe dan maar broccodillie. Of bloemkool. Als het maar Belgisch is. Mijn groenten hoeven geen verre reizen te maken.”
“Met biefstuk?”
“Als ’t bloemkool wordt liever worst…”
“Kan jij dan naar de slager?”
*zucht* “Ik geraak daar niet voor de zessen.”
“Oké, dan haal ik het vlees gewoon bij Delhaize.” (geërgerd)
“Om hoe laat ben jij thuis?”
“Rond half zeven.”
“Oké, ik probeer er dan ook te zijn. Tot straks dan…”
“Daahaag.”

Vrijwel alle dagen, hé! Wij behoren tot die gezinnen die onmogelijk eten op tafel krijgen vóór zeven uur. Wij zwelgen in ons eeuwige gezever over het ‘Avondmaal’. Als wij – in de supermarkt – het lumineuze idee krijgen om misschien ineens iets voor morgen te kopen, dan staan wij een hele week goed bij onszelf. En dan die wanhoop, dat gedraai en getwijfel en gezucht in de supermarkt! Hopeloos. Eindeloos. Wij zijn al die tijd het meest chaotische en slechtst georganiseerde koppel geweest. We verdienden een prijs. Een ‘troost-prijs’ voor miserabiliteit.

Maar nu is er licht! Vreugde! Hoop!
We zijn zondag gewoon eventjes gaan zitten en hebben onze agenda’s bijeen gelegd. Een groot blad papier met de dagen van de week. En we zijn gaan invullen: wat eten we maandag, wie gaat er jagen en wie plukt de bessen. Hoeveel tijd hebben we woensdag, wie vangt het brood en wie kegelt Tadeusz ’s morgens de crèche in… Doelstelling: alle dagen eten op tafel om 18u30. Ik kon maandagochtend naar de supermarkt en kocht eten voor bijna een hele week! (trompetgeschal)
Dat eenvoudige schema is even bevrijdend als ’s avonds veel te spannende sokken uitdoen. Of net op tijd het toilet halen als je pipi moet doen. Het maakt zoveel lucht in mijn gedachten. En dan heb ik het nog niet over de waarschijnlijke sensationele daling van mijn telefoonrekening!

Ik veronderstel dat de meeste mensen (met kinderen) hun leven iet of wat weten te structureren. Maar voor ons was het echt een klein wonder dat geschiedde op die zondagmiddag. Zo’n kleine stap voor de mensheid, maar wat een stap voor ons! Behalve belminuten win ik bijna een halve dag (1x supermarkt tegen 5x) en besparen we ons twaalf kilo ergernis per week. Onze relatie ternauwerdood gered van de allesopslokkende avondmaalsleur. Ik heb besloten: vanaf nu zal ik een georganiseerd vrouwmens zijn dat haar kind, naast liefde, ook structuur kan bieden.
Op de fiets werd er gezongen vanmorgen. In de regen. Ik maakte kordaat afspraken op het werk. Ik was (bijna) op tijd in de naailes.
Ik ben wel eens benieuwd hoe ver ik zal vliegen op mijn roze wolk. Binnenkort voel ik me misschien slaaf van de planning en wil ik gaan rebelleren. Binnenkort is er de terreur van het schemaatje. Maar kan dat erger zijn dan waar ik vandaan kom?
Geef toe, zou dit geen doorbraak kunnen zijn?

IMG_3363-1-border

Advertenties

25 gedachtes over “De terreur van sleur

  1. Wow! Ik was -niet lachen- stiekem van plan een huishoudagenda te kopen, maar dit idee lijkt echt prachtig en geweldig.
    Maar we gaan waarschijnlijk op zijn minst een week nodig hebben om samen te zitten om een weekplanning te maken.

    Sinds een aantal weken zijn, al wel, onze agenda’s op de phone met elkaar gesynchroniseerd, it’s a start 😉

    • @ Ake: Cool! gesynchroniseerde agenda’s, dat is in onze wereld van jacht en bessen totaal bovennatuurlijk. vooruitgang kan dus op verschillende snelheden! gesynchroniseerde agenda’s… dat moet even bezinken…

  2. Bah, is zo’n schema niet ongelooflijk dodelijk voor elke sprankeltje spontaniteit? Het heeft uiteraard ook zo z’n voordelen, maar ik zou het niet kunnen. Maar langs de andere kant ga ik uiteraard ook nooit naar de supermarkt en hoef ik mijn hersenen niet te breken over wat er ’s avonds gegeten zal worden.

  3. Zo herkenbaar! We proberen ook in het weekend af te spreken wat we wanneer gaan eten. Als we dat niet doen is het veel te vaak 3 x boterhammen, of pizza, of frietjes van de frituur,…
    Er is ook niks mis met een beetje organiseren, de spontaniteit kan nog uit veeeeeeel andere hoeken komen 🙂 En sleur vind ik persoonlijk niet hetzelfde als je week en je werk goed structureren en organiseren.

    Enfin, succes ermee! 🙂

  4. @ Wim: duidelijk nog geen kinderen, jij…

    Geweldig hé, zo een planning. Fnuikt misschien een klein beetje “spontaniteit”, maar de rust in je hoofd die je er voor terugkrijgt…En als je inspiratie nodig hebt voor je menu, kijk dan maar eens bij mij (tab weekmenu) 😉

  5. ik heb ook nog geen kids (wel een kieskeurige kat) maar zo een planning lijkt mij ook niets. wel zou ik graag eens herinneren wanneer mijn vriendin nu ook al weer les moet geven of wanneer ze voorstellingen heeft. maar een etenplanning, nee danku

  6. Planning is natuurlijk alles hé met kids!
    Als het jullie de nodige structuur kan geven tja … go for it!
    Zelf hou ik dit geen twee weken vol … Dan zet ik iets op de planning om de andere planning te ontplannen 😉

  7. @ alle anti-planmensen: tot vorige week had ik gegruweld van een weekplanning. Maar jullie schijnen niet te beseffen dat het geen kwestie meer was van spontaniteit of vrijheid. Integendeel! Het was een reusachtige sleur om iedere dag opnieuw de maaltijd uit te vinden. Ik voel me nu al zoveel vrijer…

  8. goh, bij ons doen we dat al meer dan een jaar: terwijl De Madame het ko opkuist, ga ik samen met art naar de supermarkt op zaterdag voormiddag, waar we idd eten kopen voor heel de week. we zien gewoon dat we minstens voor 5à6dagen een menu hebben. de andere dag is een boterhammendag. en het blijft spannend want we beslissen pas op de dag zelf wat er die dag op tafel komt. tot voor kort kookte De Madame steeds omdat ik pas rond 18u20 thuis kom en zij een uur eerder. nu kan een paar dagen per week thuis werken en kan ik dit al eens overnemen. het lukt wel maar je hebt idd toch een soort planning nodig. anders wordt het té stressy.

    misschien dat ik De Madame nog een Google agenda aanpraat…

  9. Moh, je beschrijft precies ons leven voor de moment! 🙂
    Alhoewel het hier een hoogdag is wanneer we rond 21u al kunnen beginnen eten.
    Wij hebben ook de merde van een zeer kleine koelkast te hebben, dus ’t is hier praktisch niet mogelijk om voor meerdere dagen vers eten te houden. Een planningsbord hebben wij hangen in de keuken, met alle dagen van de maand op (eens gekocht in de Carrefour) en dat heeft ook al veel ruzies vermeden. Wel nog iedere dag gezaag en geklaag wie er om brood gaat!

  10. Heerlijk toch, hoe je met zo’n kleine ingreep zoveel stress kan wegnemen. Hier wordt in het weekend het menu voor de volgende week samengesteld en in het weekend worden alle boodschappen gedaan. Een grote diepvriezer is wel onmisbaar ;-). Door de week moet ik nooit naar de winkel. Heerlijk!

  11. wat is er mis met eten na 7 uur? mijn vriendin of ik bladeren door een kookboek, gaan tegen acht uur half negen naar de winkel, koken daarna lekker en hebben dan nog steeds een rustige avond. misschien is het een kwestie van “het is niet nodig dat ik onmiddellijk na mijn werk mijn benen onder de tafel kruip”, maar dat je gewoon rustig thuis komt, eventjes *leeft* en dan pas over winkelen enzo begint.

    Dan moet je ook geen andere mensen op de trein storen met je huishouden…

  12. @ Tom: u hebt blijkbaar ook geen ‘klein mannen’. Kinderen moeten doorgaans voor den achten toch in bed liggen. En je wilt toch samen nog kunnen eten, niet? Ik heb jaren altijd pas gegeten rond acht uur, gewoon wanneer het mij uitkwam. En dat is nu net het probleem. Die gewoonte is moeilijk om te buigen, en toch noodzakelijk als je kinderen hebt. Daarom is een planning blijkbaar een belangrijke hulp in die omschakeling…

  13. Tja, blijkbaar moet dat toch al zo’n tijdje in de soep gaan lopen met ergernissen enzo voordat je je anti-plannnings-aard om kunt buigen. Ik had zelf gedacht dat zoiets vanzelf zou gaan als je kinderen krijgt. Maar dat bleek niet zo. We hebben nu ook een gezamenlijke (online) agenda en dat werkt goed.
    Het eten plannen we nog niet echt van te voren, maar we kopen op de zaterdagmarkt een hele bult groenten en aardappelen, daarmee komen we altijd een heel eind. Lekkers en zakken chips kunnen hier trouwens niet in het voren gehaald…dat gaat er bij nachtelijke vreetpartijen te rap doorheen.

  14. Hier doen wij onze wekelijkse jacht en visvangst op vrijdagavond, na het werk (ik geef toe, wanneer alles dan op zijn plaats staat ben ik bekaf), waarbij we grosso modo nadenken wat we de komende week gaan eten, evenwel zonder uitgewerkte menu. Het vlees verdwijnt in de diepvriezer.
    Ook dan blijft het soms nog de hersenen pijnigen over wat we nu weer een keertje kunnen eten. En van de kinderen valt helaas niet veel hulp te verwachten. Als ik hen vraag wat ze willen eten, krijg ik steevast als antwoord: “iets lekkers”, “voedsel”, “ik weet het niet”, “ik zie wel wat er op tafel komt”, en nog van die varianten. Meestal zijn ze ook al lang goed en wel verdwenen naar hun kamer.

    En als het je een troost kan zijn, het gebeurt ook dikwijls dat we pas om half acht, acht uur aan tafel zitten (onze kinderen moeten natuurlijk niet meer zo vroeg naar bed).

  15. Ik lees het allemaal graag hierboven.

    Ook ik probeer voor een huishoudenvan zes één keer in de week grote inkopen te doen. Hoe doe je dat dan de laatste dagen? Blijven de groenten zolang vers of toch maar weer spinazie uit de diepvries? De dagen dat er gewerkt moet worden, vier keer huiswerk geholpen en zodoende geen tijd over is om tot de zevenen te koken? Met de grote hoeveelheden, kan je niet met de fiets winkelen, dat is voor het overschotje dat je vergeten bent.
    Wie is wanneer wel/niet thuis? (kinderen gaan sporten, naar vriendjes, blijven ergens logeren…)

    Zelfs met planning blijf ik het een karwei vinden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s