Shit happens

Toen ik zwanger was van zoontje Tadeusz wist ik wel dat er stront en pis bij te kijken zou komen. Ik had vermoedens. Ik wist dat het zou stinken. Dat het zou plakken.
Maar gelukkig besefte ik op voorhand niet hoe intens mijn relatie met de stront van mijn kind ging worden. Dat hij zich een weg naar de volwassenheid zou kakken.
Ik wist dat ik ermee te maken ging krijgen. Maar ik wist niet wat mij te wachten stond.

Achttien maanden is Tadeusz nu. Iedere dag een keer of drie. Soms diarree soms blokjes. Van groen tot oranje. En alles blijft lang niet altijd netjes in het luiertje. Dat zou je nochtans verwachten. Heel vaak – zeker bij veelvraatjes – komt het er langs alle denkbare kanten uit. Het kruipt langs de ruggetjes naar boven. Tot in de kleine nek en bij de fijne haartjes. Of het sijpelt langs hun beetjes naar beneden. In hun sokken, tussen de teentjes. Ik vraag me nog altijd af hoe hij erin slaagt om in luttele seconden van proper fris naar compleet ondergescheten te gaan. Van top tot teen.

Stront onder mijn nagels, stront in mijn haar. Stront op mijn kleren en stront op de vloer. Tot mijn ellebogen en en in mijn wenkbrauwen. Ik ververste overgelopen diarreepampers op een vliegtuigtoilet (het is nog erger dan het klinkt) en op de grond in de straat. In vunzige toiletten op de vensterbank. Een spartelend kind (dat al gauw zijn hieltjes in de net geopende luier zet), dat bedwing je niet zo makkelijk met één hand (terwijl de andere hand vochtige doekjes uit de verpakking probeert te snokken). Moeder zijn vraagt soms heel wat crisismanagement en onverschrokkenheid. Ik kan niet meer tellen uit hoeveel vuile rompertjes, broekjes, truitjes ik eerst de brokken heb uitgespoeld. En o ja. Hoe verder van huis, hoe heftiger zijn buikloop.

De geur? Die wordt steeds erger.
We hebben sinds een tijdje een metalen emmertje waar we Tadeusz zijn pampers in deponeren. Ik wilde niet zo’n chemisch geurvretend bakje (er moet toch een beetje milieubewust geleefd worden); we overleven het wel zonder, dacht ik… Maar ik twijfel iedere week. Telkens als de metalen bak geleegd wordt – ben ik bereid tot een neusamputatie of tijdelijke lobotomie. Sommigen gaan kokhalzen. Dat heb ik niet. Maar dat zegt iets over mijn koelbloedigheid. Niet over de stank.

Weldra gaan we (hopelijk) de potjesfase in. We hebben al een potje en Tadeusz weet al dat het is om op te gaan zitten. Hij weet ook dat zijn broek naar beneden moet. Ik applaudiseer dan altijd. Beetjes dwaas natuurlijk. Maar beloning is een krachtig middel. Niet zo krachtig als mijn antivlekkenwasmiddel, maar goed. Ik beloon hem en durf hem soms al naakt op die pot te zetten. Mijn tapijt lijkt op zo’n moment plots altijd erg dichtbij.
Enfin, kleine Tadeusz staat dus op de grens van het actief-kakken. Hoewel ik blij ben dat de luierfase al over de helft en aan het tanen is, maar ik maak mij toch al wat zorgen: in zo’n pot zit die stront niet meer in een handig toe te vouwen luiertje; dan ligt dat open en bloot, naakt in een potje waar hij zelf handig bijkan. Waar zal hij die interessante creatie uitsmeren? Aan wie zal hij trots zijn kunsten willen tonen? Wat voor tekentalent zal dat in hem naar boven halen? Ik zal dat plastieken bakje nog duizend keer uitspoelen. En alle net-te-laat-broekjes ook. Ik besef: ik ga binnenkort een nieuwe strontfase in. Ik moet dringend een pallet schuursponsjes en keukenrol bestellen…

Al goed dat ie zo cute is en zijn pampers zelf naar huis draagt.

IMG_2197-1-border

Advertenties

30 gedachtes over “Shit happens

  1. haha, geweldige foto weer bij een al even geweldig verhaal

    wat die potjesfase betreft, wij verlangden toen weer naar die pamperfase waarbij je de stront met pamper en al kon weggooien

    als de stront in het potje ligt, blijft hij er ook gedeeltelijk aan kleven als je hem probeert in het toilet te dumpen
    naast een poep mag je dan ook nog eens een potje schoonvegen
    veel plezier ermee 😉

    wij hadden trouwens zo een “pamperemmer”, waarbij de pampers in een geparfumeerd plastic zakje werden gerold. Dat ding had een verschrikkelijk weeë geur, zowaar nog erger dan die van de stront

    btw, het voelt wel lekker aan om zo vaak het woord stront te gebruiken

    stront stront stront

  2. amai wat omschrijf je dat… “plastisch” 🙂
    als het een geruststelling mag zijn, hier is de stront nooit door de handjes uit de pot gehaald 😉
    dus dat kan ook meevallen
    foto is inderdaad supermooi!

  3. Hier viel die potjestraining ook best mee, maar de plaatsen waar ze al een andere pamper hebben aangekregen zijn om te creatiefst, met op één: een ventje met buikloop in de auto verversen, in een donkere ondergrondse parking, terwijl hij vrolijk ligt te spartelen met zijn voeten. Ik heb me nog nooit zo hard een ploetermoeder gevoeld dan op dat moment.

  4. @ mieke: ik had in dat vliegtuig (waar iedereen aan het uitstappen was en er dus haast bij was) graag met je willen ruilen. Mijn zoontje was toen oververmoeid en had zijn kleren volledig ondergekakt. Een vliegtuigtoilet is een halve vierkante meter groot of zo. En zonder plek om een kind neer te leggen. en een triestig kraantje. ik vind nog dat ik win tot hiertoe… 😉 andere ploetermoeders mogen hun kandidatuur voor ploetermoederst nog indienen…

  5. Horror! Ik word zelf al licht claustrofobisch in zo’n vliegtuigtoilet, zonder bijkomende geur 🙂
    Je verhaal sterkt me in de overtuiging om de eerste tien jaar niet met kinderen in een vliegtuig te gaan zitten! Jij wint dus met ruime voorsprong en ik voel er ook niets voor om nog mee te doen in de competitie 🙂

  6. Niet te veel zorgen over maken. Mijn zoontjes hebben nooit in hun potje zitten prutsen. En ze waren apetrots dat er iets in lag, en ook dat werd gevolgd door een hartelijk applaus. En ipv een chemische emmer kun je ook voor een Sangenic opteren, daar kun je de luiers in een plastiek (OK, niet bepaald milieuvriendelijk) draaien, waardoor alle geurtjes netjes binnen de perken blijven. Of je gebruikt het ding zonder plastiek, maar met het (vrij hermetisch) afsluitbare deksel. Dan heb je 1x geur per volle bak.

  7. schitterend verhaal !
    Ik denk wel dat je nog eventjes in de pampers zit hoor. Bij ons is de jongste net 2 geworden, en alleen het plassen lukt haar al op het toilet (met verkleinbril) – liever dat dan een potje. De grote boodschap is nog steeds in de pamper. Met het resultaat dat onze metalen pedaalemmer, eens geopend, een niet te harden en penetrante geur verspreid dat het niet schoon is (en dat ondanks het herhaaldelijk uitwassen met allerhande kuisproducten). Die gaat rechtstreeks naar het oud ijzer eens we uit de pampers zijn! ! En dat kan nog efkes duren denk ik. Ons 2 jongens (bijna 6 en 4) zijn ’s nachts ook nog niet zindelijk hoor…. maar gelukkig is daar geen bruine smurrie meer bij…

  8. Ik vind het een geweldige foto. Eerst Tadeusz zeulend met die twee pakken pampers en dan die dame/heer in het zwart die het beeld opvult; een richtpunt voor Tadeusz. Het lijkt erop alsof die ook foto’s staat te nemen van Tadeusz. Is hier glas of een spiegel gebruikt?

  9. @ annelies: die figuur in het zwart is zijn vader die gewoon aan de andere kant met een andere camera foto’s van Tadeusz maakt. Het had inderdaad bijna een spiegel kunnen zijn, maar dat is het dus niet. We zijn gewoon allebei dol op die grappige kleine. Hij staat vaak in de spotlights.

  10. Ma ja, jij krijgt mij toch altijd weer aan het lachen met je verhalen. Bundel die “moeder verhalen” want ze zijn oersterk!! Die foto van dat zwoegende kind van jou ook trouwens. Wie in de luier poept zal ze zelf dragen 🙂

  11. Schitterend geschreven weer! Erg herkenbaar. Ik word vooral wanhopig dat je niet echt veel aan die buikloop kan doen. Eén keer had Nina het al bijna twee weken aan een stuk. Toen ik naar de kinderarts ging, was ik erg “upset” toen die zei: “oh well, it can last up to three weeks and it’s gonna get worse before it gets better”. Echt, op zo’n moment heb ik zin om me neer te zetten en een goed potje te beginnen blèten.

  12. Zalig stukje! Nog veel sterkte, bij onze jongste (2,5) lukt het potjesgedoe intussen redelijk. Vliegtuigtoilet en diaree: been there done that. Wij kregen wel zowat het schijt (!) van de stewardessen die 1. ons er eerst onder geen beding door wilden laten ( hun tax-free kar stond in de weg). 2. dan toch protesteerden toen we de zoon dan maar op de zetels wilden verversen. 3. nog eens kwamen zagen dat de WC-deur van die 0,5m²-WC-zonder-tafel toe moest, zodat niet 1 van ons de spartelaar kan bedwingen en proper maken en de andere doekjes en pamper kon aangeven. WANT HET STONK, vonden ze.

    • @ March: ik ben zo blij dat er iemand is die het ook ervaren heeft. Ik ben niet de enige die in zo’n situatie heeft gezeten! Waarom zijn ze daar niet op voorzien in vliegtuigen? Het moederschap heeft me al een paar keer tot bijna waanzin gedreven…

      • 🙂 lotgenoot. Qua plaats en al, bon, het is een vliegtuig en ik ben met mijn 1,90 gewoon mijn benen quasi onder mijn kin te moeten steken om ietwat te kunnen zitten. Maar ik was echt gedégouteerd door het onbegrip van de stewardessen op die vlucht. Waarschijnlijk hebben wij hun kinderwens voor jààààren de kop ingedrukt. En stiekem hoop ik, dat als ze het toch wagen kinders krijgen, ze elke dag compleet ondergescheten worden. (Wat me er aan doet denken: jij was toch geen stewardess ij Thomas Cook of Jetair een jaar of 3-4 terug?)

  13. mijn vriendin heeft een dochter die rond haar tweeënhalf nog met pamper sliep — dat is evident –. Het kind begon opeens in het weekend lekker lang te slapen, zo tot half tien ofzo. De eerste keer werd “het incident” nog afgedaan als eenmalig, maar algauw bleek dat “het incident” zich voordeed als ze haar na kwart na acht nog in bed lieten liggen. Juffrouw was wakker, bleek. Maar hield zich tot half tien rustig bezig met het veroorzaken van “het incident”.

    het incident? peuter ontdekt hoe pamper los te maken en prutst met handjes in de inhoud. Waarna peuter het hele bed, zichzelf en alles in de buurt bepampelt.

    Ze waren rap weer om acht uur op in het weekend, onze vrienden.

  14. geweldig stukje! heel herkenbaar ook.
    tip voor potjeskak: leg een stuk keukenrol in het potje, zo kan je de inhoud makkelijk uitkieperen zonder plakkak.
    veel plezier er mee 😉

  15. Leuke blog, geestig verhaal, herkenbaar, doch was het bij mijn kindjes nooit zó erg.
    De “sangenic” is één van de meest waardeloze aankopen voor de kindjes geweest, want het is verleidelijk om die op de kamer/badkamer te laten staan omdat je zogezegd geen storende geuren van de pampers meer zou hebben. Niet dus.
    Ik gebruik de kleine luierzakjes voor vuile pampers, voor elke (kaka)pamper een zakje en dan onverbiddelijk buiten in de grote vuilnisbak. Niet erg milieuvriendelijk maar wij hebben geen last van geurtjes 😉

  16. Ok, ik ga winnen met het ploetermoment,
    stel je voor: Een overvol busje op een kronkelende zandweg ergens in de bergen in Chiapas (Mexicaanse jungle), een kindje (mijn Eliazje)van nog geen twee met stevige buikloop, en al was dit nog niet erg genoeg nog een flinke dosis overgeefsel erbovenop (letterlijk), en geen water in de buurt en mama (ik) hangt lekker vol kots, t was duidelijk de mango die hij een uurtje ervoor had opgesmikkeld…t was echt beuuuuhhhh….het arme ventje!!!!
    Britt

  17. Vandaag op de tram richting Mexicaans feest ”Dia de los muertos”, in de kerk in de provinciestraat…
    Plots….”Mama ik moet overgeven”…oei, gaat t nog schatteke?, ”ja mama”,
    We staan recht en ik hoop vurig dat de volgende halte heel dicht bij is…Eliaz staat te zwijmelen aan mijn hand…en dan, ja hoor….gulp bweubbbb…zijn duidelijk nog niet verteerd avondmaal eruit….op de tram….t droop van de tramdeuren…de trappen vol kots…tjah, superlieve trambestuurder, gelukkig maar…en niets om dat een beetje op te kuisen…
    ok…ya basta… genoeg…Ik wil niet meer winnen!!!!

  18. Pingback: a sunny moon today » Blog Archive » Lessons from the Hood. the Motherhood (7)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s