Speelernst

Mijn fantastisch lief Sventikov neemt het spelen (met Tadeusz) meestal erg serieus. Als er gebouwd wordt met de blokken, dan zal Sven ook echt iets bouwen. Hij gaat ervoor zitten en begint iets te bouwen. Hij voelt zich dan even architect. Als er gekleurd wordt, moet er binnen de lijntjes gekleurd worden. Hij voelt zich dan even kunstschilder.

Volgens mij is Svens aanpak beter dan de mijne. Ik gooi maar lukraak wat blokjes bijeen en zeg: “Zie Tadeusz, zo moet je dan doen…” Ik neem een kleurtje, trek een paar lijnen en geef het kleurpotloodje aan mijn zoon. “Doe maar,” zeg ik dan. Ik klap als hij het doet. En ben dan weer weg, op naar mijn eigen bezigheden, in de hoop dat het kind zichzelf wel in gang houdt.
Sven gaat Γ©cht kleuren. Heel gemeend. Spelen is eigenlijk voor grote mensen, zegt hij. Als Tadeusz te wild met zijn kleurtje in de buurt komt zal de peuter vermanend toegesproken worden. Binnen de lijntjes, of op uw eigen bladzijde blijven! Howhow, pas op voor mijn toren!
Ik denk dat Tadeusz later, als hij wat groter is, zal vinden dat zijn vader tenminste echt meespeelde met hem…

IMG_3450-1-border

Advertenties

13 gedachtes over “Speelernst

  1. bij ons is het nog een beetje anders: ik speel mee maar ik doe het vaak voor (bv. hoe bouw je een piramide met de blokken), mijn vrouw speelt mee maar laat hen zelf beslissen wat ze maken

    ik probeer het wel af te leren al te pedagogisch te doen: naar aanleiding van die piramide wou ik hen ook eens de echte piramiden tonen op internet. Ik googlede dan “pyramid” bij afbeeldingen en de eerste foto die verscheen was een foto van 6 naakte vrouwen op elkaar waarop Janneke “ik zie die hun poep”
    tsja

  2. Ik begin meer samen te spelen en geniet er ook van. Het huishouden aan de kant laten is het zaligste wat er is als je in de plaats ECHT tijd maakt voor je kindjes. Ik heb moeten leren om ervan te genieten. Gelukkig heb ik geen barbiepopmeisjes, want om daarmee te spelen zouden ze mij niet kunnen overtuigen, vrees ik.

  3. Bij mij hangt dat af van wat ik nog allemaal moet doen, heb ik echt tijd en ben ik zelf ontspannen genoeg dan speel ik mee: dan kleur ik mooi binnen de lijntjes tot er twee of vier handjes plots met hun potloden mijn kunstwerk beginnen te herkleuren, buiten de lijntjes. Idem voor blokjes: ik kan hele constructies beginnen maken, tot er twee of vier voetjes komen aangelopen en ik de woorden “Jaaaah, kapot maken!” hoor…

  4. Kom zeg, een man die niet buiten de lijntjes gaat, ze bestaan echt.
    Maar een vrouw die nog eens zulke mooie plaatjes maakt, ze bestaan ook echt !!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s