Monique

Sommige mensen verdwijnen voor jaren uit je leven en poppen dan tevoorschijn, totaal onverwachts. Weliswaar ouder, maar voor de rest nog net dezelfde. En dan lijkt het alsof ze zijn nooit weggeweest. Je herkent hun stem als was het gisteren. De blik in hun ogen is onveranderd.
Ik verbaas me er soms over hoe mensen mij herkennen van jaren en jaren geleden. ‘Ben jij Ysabel niet?’ Ik kijk er altijd van op. Ik heb namelijk zelf heel wat zwarte gaten in mijn herinneringen en bovendien was ik als puber zo met mezelf bezig dat ik nauwelijks oog had voor de anderen. Meestal herkennen mensen mij.
Ik weet bijzonder weinig van Monique. Ik ken haar in feite niet. Maar ze was nog net dezelfde. Toen ik haar terugzag viel het me weer op: soms is het bijna onmogelijk om je te vergissen…
IMG_2445-1-border

Advertenties

2 gedachtes over “Monique

  1. Afgelopen weekend zag ik een groep mensen terug die ik al negen jaar niet meer gezien had. Verouderd en uiterlijk veranderd. En zie: het voelde aan als thuiskomen.
    Je hebt gelijk wat het ouder worden betreft. Alleen als het kind in ons sterft, wordt de oude mens geboren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s