Stadkabouters en elektrische spoken

Wij wonen in een huis met spoken. ’t Zijn geen serieuze bangmaakspoken of Hollywoodspoken met tanden waar bloed vanaf drupt of veel te lange nagels. Nee, ’t zijn gewone spoken, zoals er ook gewone huiskabouters zijn. Je weet wel…

Toen ik klein was hadden we Tobie. Tobie was een kabouter. Hij woonde in de bloempot van de grote palm die in de living stond. Tobie was – zoals wel meer kabouters – een weglegkabouter. Hij had een sterke drang om bepaalde essentiële kleinigheden weg te leggen voor een onbepaalde tijd. We zijn zo bijvoorbeeld wekenlang de kurkentrekker kwijt geweest. Of het theeziftje. Je merkt pas dat ze wegzijn als je ze écht nodig hebt. En dan eet je de mouw van je trui op van frustratie. Dat was Tobie. Hij vond daarin een genoegen. Naast een soort verslaving, denk ik ook dat het een profileringsbehoefte is. Hoe laat hij anders weten dat je met hem samenleeft? De ondeugende ondeugd wordt in feite een noodzaak. Zo vergeten wij de kabouters niet en kan Tobie zijn obsessie voor gebruiksvoorwerpen verder botvieren.
Tobie verhuisde met mijn stiefvader mee toen alle gezinsleden hun eigen weg gingen. Enkele jaren later heeft ie een tijdje in mijn auto gewoond. Hij zat in de koffer onder het linkerachterlicht. Ik hoorde hem daar soms ritselen. Nu heb ik ‘m al een hele tijd niet meer gezien.

Toen we in onze huidig stulpje introkken had ik het al vrij snel door. “We hebben spoken, Sven!” riep ik toen mijn badhanddoek zich wonderwel van het haakje naar de pompbak had verplaatst. “Ahzo,” riep hij terug vanuit de slaapkamer (ik heb echt een tof lief.).
In de eerste weken was het nog een soort kennismakingsfase en bliezen ze gewoon af en toe in onze oren. Nu houden ze zich vooral bezig met lampen te laten springen. Op een jaar tijd heb ik misschien al wel dertig gloeilampen vervangen. De vorige bewoners hadden daar overigens geen last van. Toch ervaar ik ze (ik denk dat het er twee zijn) niet als kwaad of boosaardig. Eerder bang dat we hen zullen vergeten… Ik ben wel eens benieuwd wat het zal geven als we binnenkort alleen nog maar spaarlampen hebben. Hopelijk kennen ze Tobie niet…

Toen we hier net woonden kon ik er een een beetje vastleggen op foto…
IMG_3278-2-pola

Advertenties

9 gedachtes over “Stadkabouters en elektrische spoken

  1. Familie van jouw spoken wonen hier bij mij. Bij een volgende verjaardag moeten we die van jullie eens uitnodigen:) Ook hier enkel de spaarlampen die het moeten ontgelden. Het is soms om gek van te worden, vooral als ik weer eens vergeten ben de voorraad aan te vullen.

  2. Ik zie hem. Bij ons is het een zij, die Esmeralda heet en nu toch al een hele tijd niets van zich laat horen. Onze radio sprong dan bijvoorbeeld spontaan aan op volume 48 en ik kan je zeggen, dat is oorverdovend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s