Gekooide waanzin

Ons monstertje had voor mij gisterenavond een pakketje onversneden waanzin klaarliggen. Net anderhalf, maar hij kan een koe een ton washandjes laten opeten van miserie. Gisterenavond veranderde ik van een ideale modelmoeder in een briesend en vuurspuwend ding. Een mamamonster of zo.

Spijlenbedjes zijn er op voorzien om het kind op zijn plaats te houden. De spijltjes zijn in feite tralietjes. De meeste kindjes kunnen – allerschattigst – al snel boven de spijltjes uitkijken. Ze staan dan wankel op hun dikke pootjes en brabbelen iets liefs. Ze steken hun handjes hulpeloos uit en zijn blij als je ze pakt. Zo dacht ik toch dat het ging zijn toen ik mij, naast het bedje, ook een kind aanschafte.
Tadeusz heeft echter in de afgelopen maanden intensief getraind om zichzelf uit dat bedje te hijsen. Hij smijt zijn teentjes over het randje en klimt dan als een spinnenkopje over het hoekje en laat zich rustig zakken als een dief langs een gevangenismuur. Afgelopen weekend, midden in de nacht, hoorde ik zijn geschuifel en gesnotter plots dichterbij komen (we slapen in een grote gezamenlijke ruimte waar in feite geen deuren zijn) en er trok iets aan de deken. Ik legde hem die nacht al een keer of zes terug in zijn bed.
Maandagnacht werd ik wakker en lag hij gewoon naast mij in bed. Mijn fantastisch lief Sventikov was weg. Weggejaagd door het dwingend kindje.
We hadden dus een probleem. En het werd steeds groter. Gisteren bereikten we de ‘top’ van het opvoedkundig dieptepunt.

Ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg dat hij gisterenavond hondertwintig keer uit zijn bed is gekomen. Met rode wangetjes en van vermoeidheid tranende oogjes, maar met een onverwoestbare drang om zichzelf uit dat bedje te hijsen. Ik ging het aanpakken zoals de ideale moeder betaamt: ik leg hem terug, niet teveel aandacht, ni posi ni negatief, geduldig blijven, niet roepen, niet belonen…
Awel, na achtenzestigste keer trap op en af was ik veranderd in een blaffende moordkip die hem met een homerun terug in bed smeet. Eenmaal terug op mijn stoel kreeg ik nog niet de kans om weer in mezelf te veranderen of ik hoorde hem beneden al weer rondscharrelen (we slapen namelijk op de onderste verdieping). De ene trof ik hem allerliefst met een knuffeltje uit de badkamer, de andere keer stond hij onschuldig in het vuilbakje te staren. Ik probeerde zeventig verschillende aanpakken. Van ‘In de hoek!’ tot ‘Gaat het niet schatteke?’. Van ‘Hebt ge pijn?’ tot ‘Loop dan maar rond!’ en ‘Loop naar de hel!’

Naar ’t schijnt kunnen kinders van die leeftijd een verbod nog niet zonder de verbieder zien. Als mama zegt dat ik in bed moet blijven, dan geldt dat alleen maar als mama er is. Als mama weg is, hoef ik niet meer in bed te blijven.
Maar ik was al lang geen gewone mama meer. Ik was een kudde op hol geslagen buffels. En het kon me allemaal al niet meer schelen. Toen Sventikov thuiskwam om 22u nam hij hét van me over. Aflossing van wacht, dacht ik… Ik dacht dat we gered waren. Maar helaas. Na nauwelijks tien minuten stond het zweet der frustratie ook op zijn voorhoofd te parelen.

We eindigden om middernacht met een kooi. We hadden een latoflexje op overschot en dat paste perfect. Ik had eerder al met hamer en nagels rondgelopen, maar dat draaide alleen maar uit op splinters in mijn vingers.
Met touw en lappen bonden we het traliedeksel muurvast bovenop het bedje. Tadeusz zat in een kooi. Hij vond het heel erg, maar ontsnappen was onmogelijk. Het was nog beter dan de helikopternetten boven de gevangenis. Maar het zag er wel echt zielig uit. Maar we waren tenminste even gerust. (En we vertelden hem niet dat er een snelle uitweg langs onder was.). Zo veel kinderen in België en zo weinig gezinsdrama’s!

Toen ik die kleine gremlin – het ene moment een monster, maar het andere moment zielroerend lief – vanochtend naar de crèche bracht was ik nog altijd een buffel of zes. Maar daar hadden ze op twee minuten een ideetje: “Waarom steek je hem niet in een slaapzakje?”
Zo eenvoudig. Zo hemeltergend eenvoudig! Slaapzakken genoeg in huis, maar gewoon niet het verstand om daar aan te denken. Heel mijn zelfbeeld als moeder naar de knoppen terwijl de oplossing gewoon een slaapzakje is! Hij ligt nu, deze nieuwe avond, al uren te slapen. Van de eerste keer. Zonder een kik. Hij krijgt dat beentje gewoon niet meer hoog genoeg naar boven. Hij valt om. Geen grip zonder teentjes. Hij geeft het op. Moe is moe. Geen verlokkingen meer, geen ‘moeten-weerstaan-aan-de-lokroep-van-de-badkamer’. Geen monsters meer in zijn slaapkamer. Nee, nu zijn we gewoon weer de liefhebbende en perfecte ouders…

Ik had graag een foto van ‘De Kooi’ toegevoegd, maar in mijn slaapzakjesenthousiasme werd die nogal vlot afgebroken… Daarom maar weer een saaie foto van het monstertje in kwestie. Hier te zien met zijn meedogenlooste geheimste wapen: zijn schattigheid…

Advertenties

27 gedachtes over “Gekooide waanzin

  1. Ik sluit me aan bij Maaike. Bij ons was de slaapzak ook maar even een lapmiddel. Intussen is ons ‘monster’ bijna 3 en blijft hij onder dreigementen over in de garage slapen toch in zijn bed. Van mijn eigen moeder geleerd dan nog, die dreigementen, en we hebben als eens buiten gestaan… Binnenkort een groot bed, er staat ons nog wat te wachten…

  2. Sowieso zou ik hem in de winter in een slaapzak steken. Dan blijft hij gegarandeerd warm genoeg, zelf als hij zijn lakentje/dekentje van zich stampt. Je kunt je ook een bedje met hogere spijlen aanschaffen. Onze oudste slipe in een bed waar hij makkelijk uit kon klimmen, maar hij heeft dat nooit gedaan. De jongste daarentegen … we zijn blij dat hij in een ander bedje ligt 🙂 Hij kan er zelf in klimmen (via een kist die ernaast staat), maar er zelf uitklimmen, dat lukt (nog) niet. Gelukkig maar, want hij is sinds kort slaapzakloos, wegens geen zin meer om in dat ding te liggen slapen.

  3. Ik kan me de waanzin levendig voorstellen. Moest er eigenlijk ook wel een beetje mee lachen toen ik het las… er kwamen ineens ook flarden terug van toen die van ons kleiner waren. Wij zijn ooit een zo erg de wanhoop nabij geweest dat we even overwogen hebben om onze oudste met slaapzak en al aan haar matras vast te spelden met veiligheidsspelden. Toch maar niet gedaan uiteindelijk, maar ik begrijp het hele kooi-experiment volkomen!
    Veel succes nog!

  4. Hmm, ja ik wil je niet ontmoedigen, maar het zal inderdaad niet lang duren eer hij de rits van z’n slaapzakje zal kunnen openen… Maar tot dan leert hij misschien dat hij flink in z’n bedje moet blijven.
    M’n dochtertje (2 jaar) heeft ondertussen al door dat het veel warmer is in de slaapzak dan eruit 😉
    Ik ben blij dat ik ook eens zo’n verhaal lees. Dat stelt me gerust…Ik kan namelijk ook wel eens van “modelmoeder veranderen naar een briesend ding”.

  5. Moh, dat slaapzakje doet hij vanavond al uit jong, sorry hoor 😉

    Dat is zowat het enige (hout vasthouden!) dat de onze nog nooit gedaan heeft, zelfs niet wanneer ze in één van haar onbeschrijfelijke hysterische buien zit, ze stampt nog liever haar voeten kapot tegen de muur dan dat ze uit haar bed zou komen, ‘k weet eigenlijk ook niet waarom.

  6. Al die ontmoedigende verhalen over uit slaapzakken ontsnappende kinderen… Ik denk het niet hoor! Als Tadeusz ontsnapt, dan doe ik zijn slaapzak achterstevoren aan (als dat geen plan is!) en knip ik een nieuw halslijntje aan de rug en desnoods stik ik het ding vanonder wat smaller. Ik kan ook de tiret zelf vastmaken. Iedere avond effe snel met naald en draad als ’t moet. Ontsnappen uit slaapzakken? Het zal bij ons niet gebeuren! Al naai ik het ding aan hem vast!

  7. Dat is prachtig geformuleerd de gremlin in het badkamerdie die staart naar het vuilbakje, prachtig gewoon je schrijf capaciteiten, klasse gewoon.
    ik hou van de humor die je toch behoud tijdens dit kleine nachtmerrieke dat al goed eind goed is gekomen.
    Veel sterkte en als ik je kan helpen met je gremlinneke, write me
    Vriendelijke Groeten

  8. Jij verdient je eigen programma op de televisie: “Het leven zoals het is… met Tadeusz”. Je weet ook altijd de juiste foto bij het juiste verhaal te vinden. Die uitdagende blik en dat geniepig lachtje achter zijn tuut maken het helemaal af.

  9. oh help, ik zou ook een briesend monster worden…of een huilend monster denk ik. Toch tof opgelost en dat idee van een slaapzak achterstevoren aandoen ook :p.

    Ik wist da overigens compleet niet , dat van het verbieden en het afwezig zijn van de verbieder. Ik denk dat dat voor katten ook geldt 🙂

  10. Euhm, ik zal dan maar niet vertellen over mijn ‘varken’ van een oudste zoon, die toen hij 1,5 was, ’s ochtends vlotjes met slaapzak en al uit zijn bed (dat op onze kamer stond) kwam en – eveneens met slaapzak en al – muisstil naar beneden sloop. De andere drie bleven wel in hun bed liggen/zitten/hangen/… tot we hen eruit haalden.

  11. Ik begrijp je frustraties volledig, ik zou net zo briesend als jij rondlopen in zo’n geval. Gelukkig heb ik dat hier nooit meegemaakt met de oudste, en ik hoop dat de jongste op dat vlak op de oudste lijkt 🙂
    Je hebt het wel geweldig neergeschreven!

  12. Als ik onder mijn bureau van het lachen lig, is het alleen omdat ik even in de spiegel mag kijken naar de mama die ik ook zo vaak ben.
    (En het beeld van T in zijn kooi-bed – dat ook)

    Succes met het slaapzakexperiment.

  13. Die foto is zo schattig, vooral dat dikke buikje dan!
    Maar ik begrijp maar al te goed (uit ervaring wegens een gelijkaardig gangstertje in huis) hoe hij het bloed onder je nagels kan pesten.

  14. Wij hebben het op een gegeven moment gewoon opgegeven. Onze jongste klom iedere nacht bij haar(8 jaar) oudere zus in bed. Ik vond ze ’s morgens samen in een eenpersoonsbed. Nu is die dochter volwassen (de oudste) en de kinderen hebben tot een jaar of vier altijd bij hun in bed geslapen. Niemand die er een punt van maakt. Ik weet niet wat beter is, maar ik meld het alleen maar even. Wat ik wel weet is, dat alle keren dat ik echt een machtsstrijd gemaakt heb van iets met mijn 1,2, of 3-jarige peuter, er altijd twee verliezers waren:ik èn het kind.

  15. haha, lach ze daar maar eens hard uit op de kinderopvang…
    Hup hop, zelfbeeld opgekrikt.
    Een slaapzak is GEVAARLIJK voor handige peutermonsters die per sé uit een spijlenbed willen klimmen. Want als ze die rits niet loskrijgen komen ze er gewoon uit MET slaapzak en dan vallen ze keihard heel gemeen op hun hoofd.
    Maar ik hoop voor u wel dat het werkt! Succes en een fijne nachtrust.

  16. Heeft kleine M idd maar 1x gedaan; mét slaapzak uit bed klimmen, maar ze viel heel hard. Was ook maar 11 maand.
    Hier gaat de slaapzak ook regelmatig terug aan, maar dan wegens te koud.
    Hopelijk komen er nu een paar zalig lange nachten aan.

  17. Pingback: Spijltjes « Ysabje's Blog

  18. Pingback: De multifunctionaliteit van kroost « Ysabje's Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s