Parijs – de wereld in een weekend

Ik was nooit eerder in Parijs geweest. Iedere keer als mensen heel verontwaardigd deden over mijn nog-nooit-in-parijs-geweestigheid wilde ik contrair gaan doen en zeggen dat ik er al niet meer naartoe wilde. Ik ben zo iemand die nogal makkelijk in weerstand gaat bij het woordje ‘moeten’. Maar op een gegeven moment raken de smoezen op en mijn fantastisch lief wilde zo graag. En dan smelt alle weerstand onmiddellijk weg en blijk ik zelf eigenlijk ook wel graag naar Parijs te willen…
Ik vond het natuurlijk heerlijk.
Kind een paar dagen bij de bomma gedropt, treintje op, hotelletje in. Sventikov heeft een intern kompas dus ik hoef me zelden bezig te houden met de weg, en kan als een klein kind rondkijken en dwalen door steden. Wat blijft bij:

– De daklozen. Ik ben echt geen wereldvreemd kuiken, maakte toch ’t een en ’t ander mee, werk toch al eventjes in de hulpverlening, dus je zou denken dat ik wel tegen een paar dakloosjes bestand ben. Maar toch raakte het me. Ik heb het dan niet over de commerciële daklozen die zich dramatisch op de grond gooien of met hun blote voeten in plassen gaan staan. Nee.
Ik zag een vrouw in de metro (station Les Grandes Boulevards) op een bankje zitten. Ze had een echt glaasje (van glas dus) drinken naast zich en ze had een zakje met een miniscuul stukje platgetrapte croissant. Ze ging helemaal op in haar avondmaal. Drie kruimels en een nip van het glas. En toen stak ze alles weer zorgvuldig weg. Ze leek gelukkig in haar kortstondig moment van een herinnerde maaltijd uit een andere tijd.
Een man die in het midden van het voetpad sliep. Omdat daar een metrorooster was. Waarschijnlijk zorgvuldig uitgezocht. Hij was er altijd. Je kan hem waarschijnlijk zelfs een brief schrijven, zo honkvast leek hij.
De blote voeten die vanonder het karton steken. Nul graden.

– De Eiffeltoren blijft bij. Ik wist wel hoe ie eruit zag, maar ik wist niet dat ie zo’n hartenbreker was. Het is zoals met foto’s van bekenden. Je denkt te weten hoe ze zijn en hoe ze eruit zien, maar echt charisma dat merk je pas als je er naast staat. Zo werd ik gepakt door de elegantie van de toren. Wat een parel. Ik werd er helemaal week en warrig van.

– De autodealers op des Champs Elysées. Dat had ik niet verwacht. Toyota, Mercedes, Citroën… Zo naast de kledingzaken. Ik zie het niet gebeuren op de Meir of de Keyzerlei…

– Er wonen zou een makkie zijn. Moest het niet totaal onbetaalbaar zijn om er te wonen. We keken tv in het hotel en we zagen een woonprogramma. De presentator vond een piepklein apparatementje (1 slaapkamer) en ze waren dolblij met de luttele prijs van €300.000. Wablief.

– Er is niks zo dom als dubben. Die Fransen hebben misschien wel een mooi groot land en een geweldige hoofdstad, maar hun tv-programma’s zijn zo mogelijk nog dommer dan die van ons. Met lelijke smakeloze decors en brulapen. En dat dubben is echt brrr.

– Père Lachaise: Het graf van Osar Wilde. Heel het graf zit onder de lippenstiftkussen. Zo lief. Mooi en ontroerend vond ik het.

– Ik zag Ensor in Musée D’Orsay. Heel wat schilderijen kwamen van Antwerpen. In Parijs zag ik schilderijen die normaal gezien achter mijn hoek hangen…

– Oja, nog eentje: ik heb een fantastisch lief…

Afgehakte handen in het vensterraam:

Een bevroren bruid bij nul graden. Ze zag er nochtans content uit:

Er stond ergens: The best man that ever lived. Naar het schijnt heeft de achterkleinzoon van Oscar Wilde het er moeilijk mee dat het graf vol lippenstiftvet hangt. Reinigen is duur. Maar hij zou er de charme ook van inzien:

Het graf van ene spiritistische Allan Kardec. Zijn graf werd door gekke vrouwen omringd:

Advertenties

10 gedachtes over “Parijs – de wereld in een weekend

  1. Parijs is heerlijk om zoveel redenen! Ik prijs mezelf gelukkig als Thalys-mysteryshopper, waardoor ik er geregeld een dag of weekend kan doorbrengen voor weinig geld. Wandelen langs de Seine (een stad met een rivier erdoor is heerlijk!), struinen over Père Lachaise (je moet zeker eens op zoek naar de documentaire Forever van Hedy Honigmann over deze bijzondere begraafplaats) en uren doorbrengen in de talloze musea en galeries (vergeet zeker niet het museum van Henri Cartier-Bresson, zeer de moeite). Ik ben blij dat ik zaterdag weer mag gaan!

  2. en dan moet je haar/hem misschien paris noemen 🙂
    ik ben ook eens naar parijs geweest met het idee om de eifeltoren niet te fotograferen. het is niet gelukt. 🙂

  3. Na iets meer dan een jaar in Parijs te hebben gewoond vervaagt de schoonheid van de stad en treedt de ellende steeds meer op de voorgrond. Toeristen kennen het echte Parijs totaal niet, vrees ik.

  4. Geweldige foto van die bruid. Klein vraagje: die is toch bewerkt in Photoshop of zo (de voorgrond steekt echt supermooi af tegen de achtergrond)? Kan je me zeggen wat je gedaan hebt?

    • @ Jurgen: ik heb de foto met een 50mm lens gemaakt en weinig scherptediepte. Daardoor springt hetgeen waarop ik scherpstel er zo mooi uit. Ik heb minimaal bewerkt in lightroom, maar dan alleen op contrast en het zwart een beetje zwarter gemaakt. Voor de rest is het naturel…

  5. @Yves : Hahahahahaha, om zijn kiezen er ook nog uit te halen?

    Ysabje, wij zaten er enkele jaren geleden toevallig op een eerste zondag van de maand en wat blijkt? Dan zijn de musea gratis. Misschien een tip voor een volgende keer?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s