Alternatieve kerstgedachte

Met Kerst brengen we massaal het bos naar binnen. Allemaal een huisboom. Voor eventjes. Al die sparretjes in shock door de plotse warmte. Al hun haren vallen er van uit… Naalden, bedoel ik. We maken er een soort appelboom van. Met glimdingen in. En slingers. We omringen ze met felgekleurd papier en strikjes. Maar dat is niet voor de boom. Nee, de cadeautjes, die zijn voor onszelf.
We halen een stervend wezen in huis en we kijken ernaar, vol zelfgenoegzaamheid. Want wat kunnen we dit leed toch mooi in engelenhaar verhullen…
En dan, na een week of twee, smijten we die huisboom gewoon op straat. Een afdankboom. En dat in deze tijden van ecologische verontrusting.

Je kan kerstbomen adopteren tegenwoordig. Je kan ze met een kluitje kopen. Je kan ikeabomen achteraf bij ikea laten recycleren. Dan wordt je boom misschien wel een krant waar ze ecologisch verontrustend nieuws op drukken.

Ik ging er ooit eentje terugplanten, zo’n wortelboompje. Ik wist alleen niet goed waar. Maar waar vond ik geschikte zurige kerstboomgrond? Waar was het aangenaam vertoeven voor een gemarteld boompje? Ik plantte hem uiteindelijk ergens aan de rand van een bosje, ten Noorden van Antwerpen. Er was geen enkel sparretje in de omtrek te bespeuren. Ik vermoedde toen al dat het mis zou lopen. Zo zonder vriendjes, een eenzaam allochtoontje in een ongeschikt klimaat. Gedurende anderhalf jaar ging ik iedere drie maanden kijken. Het ging er niet goed mee. Hij werd maar rosser en rosser. Ik gaf hem op warme dagen soms wat water. Het baatte niet echt. Maar ook in de winter, toen ik hoopte dat de frisse lucht hem deugd zou doen, kwijnde hij steeds meer weg. Mijn geweten werd zwaarder en zwaarder. En een nieuwe verhuis durfde ik hem niet aan te doen. Ik ben op een gegeven moment gestopt met te gaan kijken. Ik kon er niet meer tegen.

Dit jaar heb ik voor het eerst een kerstboom gezet bij me thuis. Ik had er niet zo bij nagedacht en het leek me prettig dat zoonlief kennis kon maken met dit lichtfeestje en de vreemde bijhorende kersttradities. Het is een spar met worteltjes geworden. Maar echt gelukkig is ie niet. En hoewel ik vond dat ie er mooi uitzag in ’t begin, begint mijn geweten weer te knagen. Ik vind ‘m nu vooral een beetje zielig. Ik begin nu al uit te kijken naar een lapje grond in de buurt waar potentiële vriendjes staan. En misschien volgend jaar toch maar een plastieken alternatief zoeken…
Of een versimpeling van het concept. Zoals ik gisteren zag op een vergadering. Maar dat kwam me wat droevig over…
Dan nog liever gewoon een vrolijk gezicht voor het raam:

Ik kreeg overigens wel het beste cadeau van allemaal.

En Tadeusz, die kreeg een paraplu…

Advertenties

18 gedachtes over “Alternatieve kerstgedachte

  1. Vroeger, toen ik nog een tuin had, werd het boompje na de Kerstdienst in de tuin geplant. Jaren later was het een heuse boom geworden, veel te groot voor een tuintje…
    Nu woon ik op een appartement en komt er geen boom meer binnen. Om verschillende reden:
    -bomen horen buiten in de natuur
    -probeer maar eens een uitgeleefde kerstboom “proper” weer naar buiten te krijgen. Een jaar later vind je nog steeds naalden….
    -kids zijn het huis uit, dus voor hen hoef ik het niet meer te doen
    -kerstboom opzetten is steeds een halve verhuis, meubels moeten herzet, ballen uitpakken, ballen inpakken…
    -ook het schuldgevoel om een gezonde boom naar de bomenhemel te helpen
    -plastic boom is milieu-onvriendelijk
    -de kerstgedachte zit uiteindelijk niet in een kerstboom!
    Soms maak ik wel eens een “kerststukje” in een grote schaal, met gevonden takjes, bladeren die ik in de herfst verzamel, wat klimop die hier al te welig groeit, gedroogde bloemknoppen, enz.., wat kerstballen er tussen..
    Het doet de natuur geen geweld aan en staat nog mooi ook.

  2. Veel kerstbomen worden dezer dagen met een te klein kluitje verkocht. De overlevingskansen bij het uitplanten na de feestdagen is dan ook zo goed als nihil. Het kluitje dient tegenwoordig vooral om de naalden langer vast te houden doordat enige wateropname mogelijk blijft.
    Zelf hebben we dit jaar – weerom – geen boom gezet. Dat is niet meteen uit principe doch veeleer uit luiheid. We houden het op zo’n kant en klare kegel-met-lichtjes: neemt quasi geen plaats in en staat op een wip.

  3. Sinds 2 jaar zetten we ook een boom, voor Aenea. Op onze Ikea kerstboom stond dat hij uit de Ardennen komt, dat vond ik al een verzachtende gedachte. Ik praat er zo nu en dan wat in’t Frans tegen, zou dat wat helpen.

    Volgens een kwaliteitskrant is een plastieken variant pas na 32 jaar een beter ecologish alternatief.

    Moeilijk om elke dag al je principes in het gareel te houden…

    • @ ake: die van mij komt ook van ikea… zo lief dat je er frans tegen praat! Ik denk dat jij anderstaligen nogal op hun gemak stelt!
      breng je ‘m terug of ga je’m planten? of zet je ‘m buiten?
      je hebt me in ieder geval overtuigd voor geen plastieken exemplaar aan te schaffen…

  4. Wederom werd ik geraakt door jouw visie. Prachtig omschreven wat ik elk jaar ook een beetje voel. Ik vind het knap dat je minstens geprobeerd hebt om jullie boompje terug een thuis te vinden. De intentie is al een begin. Wel spijtig dat hij weggekwijnd is…

    Ook wij zetten een Kerstboompje sinds we een dochtertje hebben. In ’t begin hebben we bewust voor een plastieken exemplaar gekozen, om verschillende redenen. Naalden dienen niet opgekuist te worden, we hebben geen auto, dus geen gesukkel om een echte boom hier te krijgen (5 min. na de beslissing om de kerstboom op te zetten, is ‘ie al in de living), geen dode boom jaarlijks op ons geweten, liever elk jaar een beetje geld naar een goed doel, dan voor een kerstboom.

    Ik wist wel niet dat het 32 (!!) jaar duurt vooraleer die boom “ecologische winst” maakt. Slik. Lijkt me nogal raar, zou hier ook de verplaatsing van die boom per auto meegeteld zijn?

  5. Ik heb een klein plastieken dingetje op kot. Maar in Gent heb ik een heel mooi alternatief gezien, gemaakt van afgedankt hout. Eén verticale lange lat, en daarop horizontaal wat andere latjes op getimmerd. Van kort (bovenaan) tot lang (onderaan dus) waardoor je de klassieke driehoekvorm had van een kerstboom. De latjes waren van afgedankte meubels, en waren in verschillende zachte pastelkleuren, al een beetje afgebladerd. De verticale lat zal 1 grote meter geweest zijn, met 5 à 6 horizontale latjes.

    Ik denk dat dat heel gemakkelijk na te maken is, en als je die nu in het groen schildert (of een andere kleur als dat beter in je interieur past) en wat afschuurt heb je een alternatieve boom! Over de plankjes kun je dan ook wat lichtjes of wat versiering hangen, of je kunt er kaartjes/foto’s aanhangen en hem de rest van het jaar laten staan.

    De orginele staat trouwens te koop in de Jan Breydelstraat, naast de Fallen Angels (ik ben de naam van de winkel zelf vergeten)

  6. Wij hebben er dit jaar geen staan, om allerlei redenen maar ik vind het goed. De zonen hebben de kerstversiering her en der in huis gehangen. Veel lichtjes overal ook. Gelukkig hbb ze wel geen slingers op de telefoon gehangen 😉 Je foto’s zijn weer prachtig! Nog nooit aan exposeren gedacht?

  7. Ik vind de gedachte een stervende boom in je huis te hebben ook heel erg. Anderzijds hou ik echt wel van de kerstsfeer die een boom inhuis brengt. Daarom hebben we een paar jaar geleden in een mooie kunstboom geïnvesteerd. Hij ziet er echt mooi uit. Ik weet dat een kunstboom ecologisch ook vervuilend is , maar we plannen hem echt nog jaren te blijven gebruiken.

  8. Pingback: In galop naar de kerstgedachte « Ysabje's Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s