Discussie

Onze dreumes Tadeusz van 22 maanden krijgt vat op taal. In dat kleine hoofdje ronken de radertjes continu. Achter die donkere oogjes wordt gewerkt. Er wordt gekeken, gefronst, vertaald, begrepen, in categorieën geplaatst, en terug uitgebrabbeld in nog onhandige klanken. Bij bepaalde lettercombinaties gooit hij er maar met zijn klak naar. Ik zeg hem vaak: “Tadeusz, articuleer eens wat beter. Ar-ti-cu-leer…” Hij kijkt me dan ernstig aan en zegt, heftig knikkend: “Atikkiteee.”

Vorige week zat hij achterop de fiets en hij begon hard te roepen: “Aaa-toen! aaa-toen!” Ik begreep hem niet. Ik vroeg het hem meermaals. Hij bleef maar roepen. “Aaa-toen!” Hij was bijna in paniek. Thuis merkte ik niks. Tot we de volgende dag weer naar buiten wilden. Bleek dat hij ‘handschoen!’ had geroepen. Hij was ze kwijt.
Het zal weldra beseffen dat articuleren geen overbodige luxe is. Ik weet dat ‘babaan’ een banaan is en dat ‘papat’ patat betekent, maar als hij ‘dadidoo doo die bai-lala gi-af’ zegt, dan weet ik alleen maar dat hij iets wil zeggen over giraffen. Meer niet.

Zo’n klein wezen op de rand van een talig bestaan ontwikkelt ook een gevoel van macht en invloed. Hij loopt van het ene lichtknopje naar het andere. “Lichie aan!” “Lichie ui!” Het interesseert hem nog niet dat mama in het donker dan met haar kop tegen de kastdeur loopt. Dat vindt hij eerder grappig.
Soms wijst hij boos naar de kruimels op de grond en geeft wat onverstaanbare commando’s. Gisteren hadden we zelfs al een eerste dicussie. Hij kwam aanlopen met een boekje waar een konijntje met vreemde roze oren kersen uit een boom plukt. “Boompe in!” Hij duwde zijn vingertje krom op de kersjes in de boom.
“Nee Tadeusz, het konijntje steekt de kersen er niet in; hij haalt ze eruit. Kersen plukken!”
“Boompe in!”
Hij bleef volhardend bij zijn standpunt. Zijn argumentatie was moeilijk genuanceerd of uitgebouwd te noemen. Hij bleef maar roepen “Boompe in!” Met zijn wijsvingertje bleef hij fors op de bladzijde hameren. Hij ging het ook aan papa vragen. Die zei hetzelfde als ik. Tadeusz liet zich echter niet van de wijs brengen. Die kersen gingen in de boom. Niet eruit. Tadeusz haalde een heel gamma intonaties boven om zijn standpunt kracht bij te zetten. Hij overtuigde me eigenlijk wel een beetje. Waaraan zie je immers dat die kersen uit de boom gehaald worden? Met de kerstboom hangen we er toch ook allemaal balletjes in?

Advertenties

16 gedachtes over “Discussie

  1. Soms duurt het weken eer wij door hebben wat onze kleine mannen ons willen vertellen. Toen Golb Jr. een jaar of twee was zei hij steeds “jhinks asjhaan” wanneer we met de auto vertrokken. Kwam er op tv een auto in beeld, gefilmd vanuit het standpunt van de bestuurder riep hij ook “jhinks asjhaan”.

    We hadden geen idee waar hij het al die tijd over had. Dat duurde zeker twee, drie maanden.

    Totdat we op een dag ergens naartoe moesten waar ik de weg niet zo goed kende en de gps boven haalde. We rijden de straat uit en de gps zegt “links afslaan”, Golb Jr. compleet in extase: “jhinks asjhaan!”

    • @ golb: super! ik kan het me levendig voorstellen! ik ben zo blij in die geweldige taalperiode te zitten. ik verheug me nu al weer op de toekomstige vondsten van ’t zoontje…

  2. Tadeusz heeft hier natuurlijk fantastisch gelijk.
    Je gaat hem toch ook niet vanuit de realiteit zeggen dat:
    1. Konijnen fysiek onmogelijk kersen kunnen plukken uit een boom (of plakken in dit geval).
    2. Konijnen zelfs geen kersen lusten

  3. 😉 Zo schoon.

    Aenea heeft in haar korte leventje al in Brussel, Gent en nu Antwerpen gewoond.
    Ongelooflijk hoe snel haar accent zich aanpast aan de situatie.
    Een jaar geleden zei Aenea nog ‘kekker’ tegen een kikker en nu heeft ze die typische scherpe Antwerpse ‘i’ al.

    Van woordjes als ‘putain’ in Brussel, naar ‘aflakken’ in Antwerpen in Mega Mindy tijd.

    Alleen weent ze nog in het Gents, heel grappig…

  4. Prachtig, ik wou dat ik vroeger met zoveel analytisch vermogen naar mijn kids had gekeken. Erwas een wereld voor mij open gegaan, dat weet ik zeker. Bllijf vooral zo observeren en schrijven. Zorg dat je deze krabbels niet kwijt raakt als wordpress er plots geen zin meer in zou hebben en de boel dicht doet. Zet ze op je harde schijf en bewaar ze voor altijd en vooral voor Tadeusz.
    Mooie uitsnede van de foto trouwesn. Gedurfd en toch heel mooi.

  5. Wat een prachtig stukje! En wat heerlijk inderdaad, dat proces van vat op taal krijgen. Ik vind (wat taal betreft) slechts één fase van een opgroeiend kind nóg mooier (en je hebt geluk, want die komt er al snel aan). Dat is namelijk als een kind al wel beschikt over een zekere mate van grammatica, én een behoorlijk aantal woorden kent (en geleerd heeft dat articuleren wel degelijk zin heeft, hahaha) kortom, dat het al heel wat lijkt maar dat de precieze betekenis van wat het zegt nog niet zo heel duidelijk voor het kind zelf is.

    Mijn lieve neefje (bijna 3) bijvoorbeeld kan hele moeilijke woorden bij tijd en wijle en goed in zinsconstructie gebruiken, maar de betekenis van wat hij zegt dringt niet tot hem door. Onbetaalbare fase, als je het mij vraagt!

  6. zo schattig zeg….altijd leuk om te zien hoe ze bijleren en dingen ontdekken. Ik voel me wel altijd beetje wanhopig echter als kindjes me iets willen duidelijk maken en ik het maar niet snap.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s