Gesoldeerde martelgang

Al die drukte over die solden, ik snap er niks van. Ik heb mezelf, na afgelopen zaterdag, met de hand op het hart en de vingers in de lucht beloofd, in aanwezigheid van een getuige, dat ik nooit nooit nooit nooit nooit meer op de eerste dag naar de solden zal gaan. Jamais. Never again. Ik zal het onthouden deze keer. Met de boekenbeurs ben ik al een paar jaar slim genoeg, maar dat van de solden was blijkbaar een nog te leren lesje…
Wie had me dat idee overigens aangepraat?! (het lief). En hoe optimistisch moet ik wel niet geweest zijn toen ik voorstelde dat ik de buggy met de kleine wel zou nemen? (heel). En was het geen lichtroze flits van zinsverbijstering die me liet geloven dat ik grote koopjes zou doen? (zeg maar heel roze en heel zwakzinnig).
Ik wreef me bij aanvang eerst nog tevreden in de handen. We waren vroeg, dacht ik. Hoe dwaas kan men zijn?

Na een half uurtje in de zee van briesende vrouwen gewaad te hebben, tussen pilaren van gekleurde stof, besloot ik, uitschuivend over rondslingerende niemendalletjes, de kassa te bezoeken om daar enkele aanvaardbare prutsen af te rekenen. Ik zocht de staart van de rij. De aanschuivende rij bleek een opeengeperste mensenslang te zijn die lustig door de winkel meanderde. In deze kassafile van anderhalve kilometer – met een voortgang van zes centimeter per uur (volgens mij was er verderop een ongeluk gebeurd) – vatte mijn immer beminnelijk zoontje het plan op om vanuit de buggy (nochtans strak vastgegespt) zijn schoenen protestmatig uit te stampen. Hij slingerde er eentje weg, in de ademende massa, en met de andere begon hij op het been van mijn buurvrouw te meppen. Met lovenswaardige vasthoudendheid. Hij trok z’n sokken uit en stak ze in de handtas van de voorgaande wachtende. Ik kreeg het steeds warmer. De lucht was al door iedereen vijf keer in en uitgeademd. En vooraan bewoog er niks. Tadeusz begon te gillen. Te huilen. Een epileptische aanval na te bootsen.
We schoven een centimeter op. De kassa lag nu nog maar 23,45 meter van me af. Ik zag in de verte de verkoopsters staan suffen. Ze hadden extra volk ingezet; aan iedere kassa eentje om af te rekenen en eentje om te staan dagdieven. Acht man aan vier kassa’s. De helft deed niks. Af en toe had er eentje een goed idee en zou ze al eens een zakje pakken voor haar hardwerkende collega.

Hoe langer ik daar stond, hoe ondenkbaarder dat ik de gekozen kleding zou gaan terugleggen en eieren voor mijn geld zou kiezen. Dan hield ik niks over van deze martelgang!
Het verbaast me op zo’n moment dat niet meer vrouwen doorslaan. Ik sta dan echt op het punt om te gaan flippen, vechten, te gaan molenwieken met mijn armen, gillen, huilen, mezelf de ogen uitkrabben, te verdwijnen in een grote zucht. Ben ik dan de enige? Rondom mij staan vrouwen gezellig te keuvelen. Ze overlopen hun aanwinsten nog een keer of zes, doen een telefoontje en lakken hun nagels. Ze lijken geen last te hebben van de situatie. Voor hen is het een hobby. Koopjes!
Een uur en een kwartier stond ik daar. Te staan. Met vier lapjes stof over de arm, waarvan er maar twee in solden waren. Ik betaalde 45€ voor iets dat er anders 60 had gekost. Het kostte me minstens ook twee jaar van mijn leven. Qua hart en zenuwen ben ik nu veel ouder dan vorige week.

Op veel vlakken ben ik, volgens mij, geen gewone vrouw. Winkelen is oké, maar kleren kopen voor mezelf is een tranentrekker. Ik word daar ongelukkig van. Al die leuke kleertjes die daar naar me knipogen. Als ik ze aanheb zijn het net aardappelzakken en ben ik de aardappel. En andere vrouwen worden in dezelfde stofjes langbenige prinsessen. Ik heb door de jaren wel al geleerd dat er boosaardigere kledingstukken zijn dan andere en ik hoef niet meer alles te passen om te weten dat ik er niet mee sta. Maar dat neemt niet weg dat ik mij soms toch nog laat vangen door een kleedje of een trui.

Ik heb ooit eens vastgezeten in een kleedje. Het moest over de kop en kwam vast te zitten rond mijn overvloedige boezem. Ik kreeg het niet meer naar boven of naar beneden. Ik wilde het uitdoen en moest het weer over mijn hoofd trekken. Maar het werd alleen maar erger. Ik stond daar met mijn armen naar boven dat kleedje zat rond hoofd en schouders vast. Voor de rest stond ik natuurlijk in mijn ondergoed (en sokken natuurlijk) en ik was zo slim geweest om op mijn eentje te gaan shoppen. Na een tiental minuten wringen zat er niks anders op dan hulp te zoeken. Een voorzichtige ‘Hallooo? Joehoe?’ maakte dat een batterij giechelende achttienjarigen me kwam bevrijden. Ze waren gelukkig nog lief.
(het tekeningetje zou de situatie een beetje kunnen verduidelijken…)

Enfin. De solden, dat hoeft voor mij dus niet meer zo gauw. Ik koop wel aan volle prijs. En alleen op maandagvoormiddagen of zo.

Advertenties

24 gedachtes over “Gesoldeerde martelgang

  1. *proest*… dat tekeningetje! Dat is mij dus ook eens overkomen. Met het verschil dat ik niet om hulp durfde roepen en zo hard aan het ding getrokken heb dat het scheurde (daarna wel netjes gaan melden uiteraard :-)).

    Ik ben jaren niet meer naar de solden geweest (alle leuke spullen zijn toch al weg tegen dat de korting de moeite is), maar dit jaar heb ik het weer eens geprobeerd, ook de eerste dag. Ik kwam in de winkelstraat met mijn fiets, zag 1 grote stromende massa mensen en heb gewoon rechtsomkeer gemaakt. Nooit meer!

  2. hilarisch! én heel herkenbaar… ik kom meestal énkel met stukken uit de nieuwe collectie thuis haha.
    trouwens, ik volg je blog nu een tijdje (vraag me niet hoe ie aan kwam waaien) en geniet van je schrijfsels.
    je bent volgens mij een “échte mens” (zoals in ‘Werk’, Josse de Pauw)… keep up the spirit.

  3. Dinsdagvoormiddag was er ook nauwelijks volk en nog bergen kleren. Het voordeel van niet op werkdagen op het werk te moeten zijn hé. Niet dat ik heb gekocht, ik wou foto’s maken van de mensenmassa’s, dus missie ook mislukt 🙂
    Ik zweer bij de outlet winkel schuin over mijn deur. Heel het jaar door goedkoop en en ze hebben best wel plezante dingetjes.
    En alweer een goed geschreven stukje met grappige tekening. Een vrouw met vele talenten.

  4. Toegegeven, ik ben een shopaholic. Mijn portemonnee spreekt er elke keer weer schande van. Maar een eerste koopjesdag op zaterdag zag ik echt niet zitten. Ik ben maandag eens gaan piepen, vooral voor kleine spruit, maar was teleurgesteld door het aanbod.

    En ook ik heb al zo’n schaamtelijk geval meegemaakt. In die grote schoenwinkel op de Meir ben ik ooit eens verstrikt geraakt in een laars. De verkoopster heeft me er toen woedend uitgeknipt, terwijl iedereen naar me stond te kijken.
    Daar is ze zie, met haar enorme kuiten… Ik ben er een half jaar niet meer binnengeweest 😉

  5. Sinds ik mijn kleren nog maar in 1 winkel koop, ben ik een veel contenter mens. Lees: voel ik me geen aardappel meer in een aardappelzak. De mevrouw van de winkel kent mijn stijl intussen, weet wat ik wel en niet mooi vind, waar ik wel en niet mee sta en reikt me met veel plezier en geduldig de juiste dingen aan. Ik betaal allicht iets meer dan in een winkel van één of andere keten, maar ik heb geen stress meer en moet niet dagenlang op pad om met een onbevredigende buit thuis te komen. En dat is veel waard. En eind januari vind ik daar allicht nog wel een basisstuk tegen een heel gunstig prijsje. Ben altijd bereid het adresje te delen ;-).

  6. de eerste week van de solden vermijd ik als de pest. Aaaargh, mag er nog niet aan denken. Pech als er vanaf de 2e of 3e week niets meer in mijn maat is, dan koop ik het wel aan volle pot. Maar een file aan de kassa of pashokjes van meer dan 5 man trotseer ik echt niet.

  7. Wat je jezelf niet aandoet….

    Amber vertelde het me al; mijn opmerking daarop was dat ik mij hetzelfde als Tadeuz zou hebben gedragen als ik in die rij had moeten staan. Dat zal je leren om kids mee te nemen bij het winkelen 🙂 Geef toe, dat is zonder kroost een stuk rielexter.

  8. wederom een pareltje van een verhaal! Telkens geniet ik er volop van en beeld ik me alles in. Sterker nog, is het alsof het mij overkomt. Allemaal zo herkenbare situaties! Trust me…

    Vorige week nog : had net de bus gemist en wilde rap-rap enkele kleinigheden kopen in een klein winkeltje, maar dat was buiten de kassier gerekend. Die stond te bellen, nam er een krasbiljetje bij, krabte 1 vakje weg, gaf de stand door, krabte nog een vakje weg, keuvelde weer al lachend verder en zo ging het minutenlang (die wel uren leken te lijken) verder. Ik was om te ontploffen!

  9. LOL

    Ik heb me er zaterdag ook aan gewaagd, (zonder kids weliswaar), plots zag ik op straat een buggy omvallen, het kind werd eruit gekatapulteerd … de mama bleek flauwgevallen… toen heb ik me ook heel eventjes afgevraagd wat ons, vrouwen, toch bezield om de eerste dag naar de solden te gaan….

    Zelf was ik een tevreden mama, na een duik in de hoop kleren – 50% (de hoop kleren was de voormalige winkel Fred & Ginger, nu geen winkel meer dus maar gewoon een hoop kleren waar mama’s in rondploeterden).
    Compleet zot zijn we… maar ja, onze kindjes zien er wel leuk uit… toch?

  10. Same here. Ik haat massa’s volk (en dus ook de soldenperiode). Zo ben ik vorig jaar met mijn jongste dochter (die een heel klein beetje veel op haar moeder gelijkt) gaan shoppen voor nieuwe kleren voor haar, in de laatste dagen van het oudejaar. Zalig gewoon (ah ja, want iedereen wacht op de solden enkele dagen later), zo rustig. En ja, je betaalt de volle pot, maar kalmeerpillen en antistresstherapie kosten ook geld.

    (Ik vraag me trouwens af waar al dat volk in die solden vandaan komt, want op blogs, in commentaren en op facebook lees ik overal van mensen die weigeren naar de solden te gaan).

  11. Jouw levende verhalen en foto’s zullen nooit in de solden belanden. Alleen merk ik dat de commentaarfile alsmaar langer wordt.
    Ik heb er weer van genoten en goed gelachen Ysabje !

  12. Mooi stukje!
    Ik heb me zaterdagvoormiddag wel aan de solden gewaagd omdat de kinders dringend extra warme winterkleren nodig hadden. Gelukkig dat de solden er op de boerenbuiten veel veel rustiger aan toe gaan dan de beelden van de Meir die ik ’s avonds op het nieuws zag (daar zou ik me ook niet aan wagen). De kinderkledingwinkel had al een hele week verdoken solden gehouden, dus niks druk en spullen kunnen kopen aan -40%. Misschien dat ik bij een volgende prijsdaling nog eens ga kijken, want 3 jongens … die hebben een hele berg kleren nodig (zeker als de moeder niet altijd even goed kan volgen met was en strijk) 😉

  13. Uw pen komt duidelijk niet uit de solden, Tadeusz is een held en jij bent een langbenige prinses..
    Een man die zijn prinses de eerste soldendag aanpraat, we vergeven het hem, hij weet niet wat hij doet.Tenzij hij weet dat je daar weer stof vindt voor een kleurrijk stukje..

  14. Dat je “nooit of nooit op de eerste dag naar de solden mag” wist ik al lang. Maar ja, ik ben tenslotte een stuk ouder en bijgevolg ook wijzer…
    En nog een tip: neem geen peuter mee als je gaat kleren kopen!

  15. Pingback: Tweedehandssolden « Ysabje's Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s