Ontwenning

Verslaving is een van de eerste conditioneringen in ons leven. Een baby begint al snel aan een verslaving aan melk en slapen. ‘Mama’ is meestal ook een van de favoriete obsessies. Maar heel wat ouders zullen het bevestigen: de tut is een van de hardnekkigste. Een tut ‘afleren’ dat is een hele klus.

Tadeusz heeft een serieuze idee-fixe op tutten. Ik sta ’s nachts nog regelmatig op om een tut te zoeken. Hij verliest die dingen in zijn slaap en als hij ze dan niet snel terugvindt begint hij dramatisch te kwelen ‘Tutje! Tutje!’ Ik dacht dat ik dat probleem kon oplossen door een drietal tutten in zijn bed te leggen en zo de kans op een tuttenvondst te vergroten. Maar nee dus.
Ik legde hem die eerste avond in bed en na tien minuten brulde hij de hele buurt bijeen. Toen ik ging kijken zat hij rechtop in bed. Hij had één tut in zijn mond, één tut in zijn hand, en de derde lag op de grond. Hij wees met trillend handje naar de tut op de grond, de ogen rooddoorlopen van de tranen. Het plan werd onmiddellijk afgevoerd.

In feite is het niet eerlijk: eerst kopen we een berg spenen en houden we die kinders er zoet mee, omdat ze dan zwijgen en braaf zijn. Eenmaal dat ze er aan verslaafd zijn, vinden we dat ze moeten afkicken. Vanuit de ouderlijke machtspositie gaan we het kind hardvochtig het begeerde goed ontzeggen. Eigenlijk is het barbaars. Sadistisch. Eerst iemand aan de drugs helpen en ‘m dan verwijten dat ie verslaafd is.
Maar toch kan je er niet omheen. In het begin wil je niet dat ze zo huilen, want het breekt je hart, en na een tijd breekt je hart als ze je lieveling uitlachen in de kleuterklas. Veel mensen maken er een erezaak van, van dat stoppen, maar als je er eens goed over nadenkt: Er zullen niet veel zestienjarigen zijn die nog vrijwillig op zo’n stukje plastic willen sabbelen. Ze leren het vanzelf uiteindelijk ook wel af.

Toch ben ik niet van plan om zoontje Tadeusz nog lang met dat ding te laten rondlopen. Hij wordt volgende week twee en het afbouwschema is in gang gezet. Met de kleuterschool in zicht ben ook ik zo’n ouder die vind dat ‘grote jongens geen tutten nodig hebben’. Afscheid nemen van zo’n vreemde emotionele hulpstukken dat hoort bovendien bij het opgroeien en het lijkt me ook gezond voor het zelfvertrouwen. Hey, ik kan het leven ook aan zonder dat lelijke zuigelementje.

Tot hiertoe had ik een afspraak met Tadeusz. Ik vraag regelmatig of hij zijn tut wil afgeven. Hij doet dat makkelijk. Maar hij weet dan ook dat hij ‘m terugkrijgt als ie ‘m terugvraagt. We voeren er geen strijd over. En hij weet dat ik liever heb dat hij het zonder tut probeert. Dat leek me een mooie afspraak om mee te beginnen. We hebben een agreement en voelen ons daar goed bij.
Maar ik ga nu steeds verder. “Nee, je krijgt ‘m pas als we thuis zijn,” probeerde ik vandaag. Hij protesteerde aanvankelijk, maar aanvaardde uiteindelijk de deal. Op de dorpel van de voordeur weigerde meneer nog een stap te verzetten. Hij wilde zijn tut. We waren thuis. Ik kon hem geen ongelijk geven. We waren nog niet binnen, maar hij had in feite gelijk. Ik heb een voorgevoel dat ik op mijn hoede zal moeten zijn als ik afspraken met hem ga maken in de toekomst… En dan kan hij nog geeneens tegoei babbelen…

Ik ben eens benieuwd hoe het verder zal gaan. Zal hij ‘m minder makkelijk afgeven als ik ‘m minder makkelijk teruggeef? Of zal dat wel meevallen? Ik zie in ieder geval niet echt op tegen de mogelijke strijd die ons te wachten staat. Nog niet. Het wordt weer een heel avontuur…

Advertenties

19 gedachtes over “Ontwenning

  1. Mijn dochtertje heeft haar tut aan Sinterklaas afgegeven. Heel flink.
    Wat dacht je van een kleine beloning als hij bv een dag, of een halve dag geen tutje neemt? Om te beginnen. Daarna spreken we over nachtjes.
    Maar zoals je zegt, ze leren het vanzelf wel af. Mijn zoontje stopte met tutten, maar begon dan te duimen. Dat had hij altijd bij zich… Gevolg: op 12 jaar een beugel voor een gehemeltecorrectie…
    Ik zou er toch niet te veel druk achter zetten.

  2. knap portretje. goed dat je terug bent 🙂
    ik vind dat altijd zo vreemd, kindjes met tutten, den onze heeft dat nooit gewild. maar trust me, hij heeft dan weer andere ‘verslavingen’ waar hij van af moet.

  3. Mijn oudste wilde zijn speen zelf al niet meer voor hij 1,5 was, hij had hem ook alleen maar in bed.. nu duimt hij ook, gelukkig alleen maar als hij moe is.. in augustus wordt hij 4.. wil hem graag van het duimen afhebben.. Wordt ook nog leuk, hihi! Maareh, mooie foto ook!

  4. Hij ziet er toch altijd zo songelofelijk stoer uit! Ook mét de tut.

    Ik kan je geen tips geven, die van ons hadden wel een tut ergens liggen, maar gebruikten ze bijna nooit. Ik weet ook niet waarom eigenlijk…

  5. Ik heb getut tot ik 10 was. En kijk: ik ben ook opgegroeid tot een min of meer normale volwassene…Ik zat in een situatie waarbij mijn tut een zekerheid was, een troost. En ik denk dat dat voor veel kinderen zo is. Als ik 10 was, was het niet meer cool. Dus, weg ermee. En nooit heeft iemand me uitgelachen. Dus: flink van je dat je het probeert, maar hij raakt er ook zelf wel vanaf. Het zal alleen wat langer duren 😉

  6. Ach ja die tut. Ik denk dat het een prima weg is, maar maak er niet een te groot issue van.
    Hele generaties zijn opgegroeid met een tut en met hen is niks mis.
    En dan nu op naar de “knuffel” 🙂

  7. Ik heb bij geen een van de vier ook echt problemen gehad met hun tut. Al vrij vroeg was de regel: “tut is voor in bed” (behoudens eens een uitzondering als ze heel moe, ziek of over hun toeren waren), en tegen dat ze ongeveer 2,5 waren, sliepen ze ook zonder.
    Veel succes met de ontwenning

  8. De tut is hier, ondanks een zeer grote verslaving, verrassend vlot buiten geraakt. Wij hebben ook wel in stapjes gewerkt: eerst af en toe geen tut meer, dan geen tut meer buitenshuis, vervolgens enkel nog ’s nachts. Laatste stap was om hem te laten inslapen zonder tut. Eens hij sliep legde wij de tut naast zijn kussen voor als hij deze ’s nachts nodig had. En na een paar nachten had hij deze niet meer genomen. Toen was het tijd om de tut mee te geven met Sinterklaas waar hij nu aan de grote tutjesboom prijkt ;-). Dat hele proces heeft toch wel een paar maanden geduurd.

  9. Idd, je kan beter op je hoede zijn bij het maken van afspraken! Toen zoonlief de leeftijd van Tadeusz had, was hij meester in het vinden van de kiertjes in de deur, speelde het gegarandeerd uit en was vaak de morele overwinnaar. Dit heeft jaren geduurd en was bij momenten verschrikkelijk vermoeiend. Momenteel is hij een flinke adolescent waar je moeiteloos mee kan afspreken.

  10. bij ons werd de tut rond twee jaar verbannen naar het bedje. eerste stap in de goeie richting!
    opmerkelijk was dat onze kinderen zonder tut overdag veel minder hangerig waren en minder neiging hadden om te gaan dreinen als ze moe waren.
    stap twee: rond hun drie jaar hebben ze gezamelijk hun tut met een mooie brief naar de sint gestuurd (annex grootouders zodat we toch nog een relikwie hebben) en die bracht iets leuks in de plaats. nu lachen ze er in de sint-periode nog wel eens om dat een ‘zwarte piet mét tut’ toch ook maar geen gezicht is.
    succes!!

  11. Mooi portret met een vertederende dromerige blik in de ogen, mooi gedaan. Het is heel leuk om steeds weer portretten te maken van de kinderen. Ze worden vlug genoeg groot en dan beleef je later veel plezier aan die herinneringen. Mijn kinderen hebben zeker elk 10 albums vol foto’s.

  12. och als je duidelijk bent in jouw afspraken en die niet om de haverklap verandert (eerst wel nog thuis, dan niet meer, wel nog in de auto, dan niet meer enz enz…) valt dat wel mee.
    ik was daar altijd heel strikt en duidelijk in en dan ging die overgang vrij makkelijk
    succes!!
    en superfoto! zelfs met tut 😉

  13. Wij hebben twee ex-tutters in huis. De eerste is op z’n vier met veel moeite afgekikt (en heeft nog lang om z’n tutje gehuild bij klein of groot verdriet). Nummer twee heeft op z’n drie jaar de tutten naar Sinterklaas gegeven en er nadien nooit meer naar gevraagd. We hadden bij hem wel bewust de tutten na het slapen altijd in het bedje gelaten.
    En nummer drie, die is na een paar weken tutten overgeschakeld naar z’n duim. Tutjes teruggeven in bed is dus niet nodig, maar die duim kan ook nooit mee naar Sinterklaas 😉

    Jullie ventje zal er uiteindelijk ook wel vanaf raken, vroeg of laat. Succes!

  14. Prachtig verhaal weer en ja wat een stress met zo’n tut. Ik heb alleen bij het eerste kind zo’n ding in huis gehaald. Ik had ervan geleerd van al die nachtelijke huilbuien. Vervolgens heeft mijn dochter geduimd tot ruim in het eerste leerjaar. Dat ding leg je niet in een kast he en afspraken maken erover hielp dus echt niet. Wat wel hielp was dat de juffrouw van het eerste haar een keer goed voor gek zette in de klas dat ze nog steeds duimde. In een keer afgelopen, maar het was wel een deuk in het vertrouwen in de goedheid van de mens bij haar. Bij de derde was ik even de kluts kwijt wat te doen. Maar die loste dat zelf op door aan de mouw van zijn pyama te gaan sabbelen. Dat leek de ultieme oplossing. Ook niet dus… die pyama’s gaan daar niet beter door ruiken en ik moest een hele verzameling afgedankte pyama’s aanleggen om er een voor in de box te hebben en een voor in de auto etc. “lappie” riep ie dan. Ik zeg je dat heeft ook heel lang geduurd en het enige voordeel was dat zijn tandjes veel beter staan dan bij de andere twee. Want zo’n tut en duim heeft toch echt een negatieve uitwerking op het gebit. Ook weer opgelost inmiddels…..beugeltjes doen wonderen.

    Oh ja en ik mag die Tadeusz wel. Hij wordt een man van zijn woord en houdt jou er ook aan 🙂

  15. Ik krijg stilaan ontwenningsverschijnselen van jouw blog…

    Waar blijven de foto’s en verhaaltjes? Het is niet eerlijk, een mens eerst verlekkeren op regelmatige updates en dan dagenlange radiostilte…

    serieus, hopelijk is alles goed.

  16. Ik was gewoon al blij dat er een nieuwe reactie was, die moest ik ook even lezen en ik ben het er roerend mee eens. Ik hoop ook dat alles OK is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s