De larf

17 weken al. Dat er iets levends in mijn lijf groeit. Heel wat vrouwen geraken ervan in een dwaze extase en krijgen een voorliefde voor lichtblauw en zachte beertjes. Ikke ni. Bah.

Zwanger zijn is een hoogst bizar gebeuren, vind ik. Het heeft iets griezeligs, zo’n baby in je buik. Uit het niets is daar ineens iets dat groeit en groeit – als een uit de film ontsnapte alien – en het wil er pas uitkomen als het eigenlijk al te groot is om nog prettig te zijn.
Gedurende de komende maanden zal mijn lijf weer in alle richtingen uitgerekt worden en lelijke bulten gaan vertonen. Vooral aan de voorkant. Mijn borsten – mijn ‘dikste’ maar niet mijn beste vrienden – zijn al een tijdje weer compleet op hol geslagen. Opdringerige klieren zijn het. Aandachtsbeluste pretbedervers.
En de buikbult is een onnatuurlijke bobbel die op een dag zo dik is dat je je gaat afvragen waarom ik niet omval. Er is geen enkele garantie dat die buik weg is nadat het monstertje zichzelf een weg naar buiten heeft gegeten.

Maar goed. We zijn blij en vol verwachting. Een tweede exemplaar dat we inschakelen om onze nachten te vergallen, ons onder te kotsen of op de vloer te kakken. Mmm, heerlijk! “De grootste terroristen zijn diegene waar je niet kwaad op kan zijn,” hoorde ik eergisteren nog iemand vertellen. Je zal zien: ook deze zal zo cute zijn dat ie staal in honing kan veranderen.

De stilte op deze blog heeft veel te maken met het zwanger zijn. In het begin zag ik groen van de misselijkheid, heelder dagen lang, en werd ik nog zieker bij het idee van te bloggen. Want zo gaat dat bij mij: ik heb een visuele conditionering op misselijkheid. Ben ik misselijk op het ogenblik dat ik sta af te wassen; ik zal nog maanden onpasselijk worden bij het zien van de keukenhanddoek. Mijn (ondertussen al niet meer zo) trendy bolletjeskleedje draag ik niet meer sinds mijn eerste zwangerschap: ik word nog altijd mottig van de bollen. En ik heb de laatste tijd vaak moeten kokhalzen als ik te dicht bij de laptop kwam. De combinatie van grijze toetsjes met de kleurtjes van de omgeving. Bweurk. Stom, wat er allemaal tussen je twee oren kan gebeuren.
Ik heb gelukkig een tegengif gevonden (crème glace) en heb hoop op beterschap.

Toch eventjes. Want binnen een vijftal maanden is ’t gedaan. Aangezien het een tweede jongen wordt zal ik weinig tijd, veel lawaai, veel soldaatjes en zwaarden, playmobil en auto’s in mijn leven hebben. En veel piemels…

Advertenties

46 gedachtes over “De larf

  1. ik denk dat ik je 100 dozen pistache ga opsturen want het werd begot tijd: al maanden zijn er geen beelden van jou verschenen en geen stukske te lezen. damn paris ! 🙂

  2. Tjeeeeee! En jij die schreef dat je niet begreep dat mensen meer dan 1 kind op de wereld zetten… ik dacht werkelijk dat je je er aan zou houden 🙂
    Hardstikke prachtig, mijn eierstokken rammelen dr van. Gefeliciteerd!
    P.S. blijf schrijven tussen 2 kotsneigingen in. Je blogjes worden node gemist.

  3. idem als wat hierboven reeds gepend werd:
    (1) welkom terug (je lezers zijn daar blij om!)
    (2) proficiat aan jullie alledrie (of vier, indien volgens jou het larfje ook een proficiat verdient 🙂 )
    (3) blijf maar bloggen over hoe het met je gaat hè!
    (4) als je eens effie alleen/kindloos/rustig/… wil zijn, ben ik bereid te komen babysitten op T. hè!

    Lieve groet
    S.

  4. weet je… ik dacht al zoiets, echt waar! En weet je… ’t is de max twee kindjes, ok toegegeven, de kans op een doorslaapnacht wordt nihil, nadat nr 2 er is zal je ervan overtuigd zijn dat je toch nogal een leventje had toen der nog maar 1 was, er zijn momenten waarop ze duidelijk laten blijken dat ze elkaar liever niet wilden hebben ook al dacht jij dat ze veel aan elkaar zouden hebben MAAR er zijn minstens net zoveel momenten waarop je smelt en denkt: “allé, zie ze nu bezig, zie ze nu zorg dragen voor elkaar, zo mooi”

    Oh, en hoe zit het ondertussen met T. zn verslaving? Ik hoorde onlangs een mama die een volgende baby verwachtte zeggen dat nr 1 zn tuut zou afgeven aan nr 2… ik vond dat zowat het slechtste idee dat ik ooit al gehoord had… enfin, ik zou gelijk toch iets anders verzinnen 🙂

    Allé, en ga nu maar snel een ijsje eten …
    M.

  5. Ben zo blij voor jou. Twee jongens, het zaligste wat er bestaat. Je zal er (misschien niet direct, maar wel ooit, en misschien ook niet altijd) van genieten! Ben blij dat je terug blogt en wens je weinig misselijkmakende bolletjes laptops toe.

  6. Laat de champagne maar schuimen! Of misschien beter in jouw geval: laat de chocoladesaus voor de crème glace maar aanrukken. Gefeliciteerd!

    Leuk dat je hier weer bent trouwens.

  7. Pfieeuw, ik vreesde al erger.
    Verbazingwekkend wat een invloed zo’n klein wormpje kan hebben op uw toestand.

    Vrouwen en piemels. Tsss. Moesten je kinderen meisjes zijn, dan zou je nooit vagina’s geschreven hebben als laatste woord (en tag!)

    Sterkte!

  8. tof ! joh!
    ook al ben ik al haast (maar nog net niet) een grootvader-in-spe…
    toch OOK een dikke bravo voor jullie (gelle zijt toch met z’n tween, niet??)
    voornemen!!! 🙂
    was ik maar e wat jonger ‘k zou ‘ r nog graag wat
    broertjes of zusjes neerzetten naast m’n grote dochters…
    ” met zeven (of meer) aan de tafel… de tafel bij ons thuis….”
    zei Johan V.
    …..

  9. Driewerf hoera! Da’s eenmaal voor elke piemel in je huis!

    (ik durfde alleen maar piemel te schrijven omdat jij dat zelf ook gedaan hebt, maar ik ben er niet helemaal zeker over of het wel gepast is…)

  10. Ooh, iemand die niet zo veel scheelt met mij 🙂
    En ook hier geen dwaze extase, wel zeer grote blijheid natuurlijk, maar toch inderdaad gecombineerd met een licht griezelig-eng gevoel als ik er echt bij stil ga staan (zeker nu er vanbinnen het 1 en ander begint te bewegen)… Het is een hoogst aparte ervaring, dat is het minste wat je kan zeggen 😉

    Proficiat alvast!

  11. Hoooh! ’t Eerste wat ik nu geroepen heb tegen mijn scherm: jaaah, ‘k wist het! ‘k Had er zo’n voorgevoel over. Een dikke proficiat, bijna letterlijk dus 🙂
    Veel sterkte met de zwangerschapskwalen, ik weet wat het is, ook ik moest letterlijk kotsen door het scrollen op mijn pc, vreselijk… maar het betert, ooit 🙂
    En twee zonen, zo zwaar de max! Wordt het opnieuw zo’n originele naam? 🙂

  12. Hej Schoone Zuster, goed gedaan. Met d’n Swen samen, natuurlijk.

    Drie mannen straks. En drie piemels in huis. Je zuster kan je er alles over vertellen. Ik moet wel zeggen dat het bij ons wel heel goed werkt. De twee heren houden elkaar bezig ’s ochtends in het weekeinde, wat een prettige mogelijkheid tot uitslapen biedt. Of zoiets.

    Maar de eerste tijd zit je natuurlijk in een dubbelloops excretie potentieel. Stel je dat ongeveer zo voor: als er één braakt, gaat de ander gezellig mee. Dan zit je dus met twee spuwende kinderen voor de prijs van één. Dat is dan wel weer het voordeel.

    Goed je hier weer te zien trouwens.

  13. Prociat met de tweede op komst! Ik denk dat je het elders al ergens tussen de regels gelezen had.
    Vanaf zoon nummer drie word je selectief doof en een krak in wetenschap en techniek …

  14. Proficiat! Het schoonste cadeau dat je een kind kan geven, is een broertje of een zusje (vind ik toch, als ik mijn 2 meiden samen bezig zie).
    Hopelijk verdwijnt de misselijkheid toch nog naar het einde toe…

  15. Gefeliciteerd Ysabje met de derde man in je leven. Leuk hoor en fijn dat ales nu weer wat beter met je gaat. Jij wordt wel van de vreemdste dingen misselijk hoor. Gelukkig staat het toetsenbord je niet meer tegen en kunnen we weer van je verhalen genieten.

  16. Proficiat! 🙂
    En oh zo herkenbaar. Zwanger zijn vond ik een ramp en ik had het niet beter kunnen schrijven. Gelukkig ligt dit alles ondertussen al bijna 10 jaar achter mij.

  17. Ik dacht dat ik het al gedaan had, maar blijkbaar dus nog niet. Bij dezen: een heel dikke proficiat gewenst met de op komst zijnde tweede zoon! Ikzelf vond zwanger zijn dus wel heerlijk (toch na die eerste drie constant misselijk zijnde maanden). Probeer er toch zoveel mogelijk van te genieten, ik vond het bv. heel leuk om die pruts altijd bij mij te weten – zo zat je op je bureau op het werk en kon je zo helemaal stiekem genieten van zijn/haar aanwezigheid.

  18. Een (veel te) late proficiat! Ik ga niet zeggen: geniet ervan, met misselijkheid is dat niet zo eenvoudig, maar tel maar rustig af naar de einddatumen geniet dan dubbel!

  19. Pingback: Naamloosheid « Ysabje's Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s