Speeltuinmoeder

Vroeger kwam ik er nooit. Never. Waarom zou ik? Het waren kleine stukjes grond met lelijke, grote voorwerpen op. Ik wist dat die lapjes grond bestonden, maar ik liep er in een boogje omheen. Kinderen die met hun snottebelgezichten tegen je aanrennen of om een of andere schokkende reden met je willen spelen, dat soort encounters vermeed ik liever. En nu ben ik plots een speeltuinmama. Ik sta met mijn voeten in het zand Tadeusz in beweging te houden op de schommel. Harder mama! Harder!

De glijbaan (hier noemen wij dat een ‘woeffa’) hoef ik al niet meer met hem te doen, maar ik zie menig volwassene met de billen van de woeffa schuiven. En ik zie ze met schupjes emmertjes zand vullen. Veel te grote meneren kruipen in kleine houten huisjes en doen alsof ze daar thee drinken. En de moeders wapperen met hun zakdoeken, ze lokken de kindjes met hun kartonnen appelsapjes. Er wordt altijd gewuifd, geklapt, bravo geroepen. Kinderen nemen hun ouders mee, niet andersom. Voor de hoera’s. En voor de troost. Als het weer van ‘pijn daan!’ gaat. En papa moet mee het klimrek op.
Dat er slijk is na een regenbui, daar hebben die spruiten geen last van. Dat ze hun nek kunnen breken op al die zelfmoordtoestellen dat stoort hen niet. Ze hebben mama’s bij om zich ongerust te maken. En om zalvende kusjes geven…

Sinds ik kinderen heb zie ik mezelf in traditionele patroontjes vallen. Ik zeg typische mama-dingen (voorzichtig zijn, schatteke!), flapper met zakdoeken en applaudisseer voor de kleinste prestaties van mijn zoon. Ik zing ongegeneerd mee liedjes. En naast mij staat een moeder die net hetzelfde doet.

Vroeger dacht ik dat ik anders was dan de anderen. En dat mijn leven er altijd anders zou uitzien dan dat van de andere mensen. Het is duidelijk: aan het speeltuinfenomeen ben ik niet ontsnapt…

Sommige speeltuinen hebben wat originelere (maar soms wat griezelige) speeltuigen (Markgravelei):

Water is altijd een hit (park spoor Noord):

Maar meestal is zand en hout genoeg voor pret (gedempte zuiderdokken):

Advertenties

4 gedachtes over “Speeltuinmoeder

  1. Ik ging er vandaag nog langs na een boswandeling met de kinderen (10 en bijna 12). Zij maar zagen om te gaan en ik maar hopen dat dat toch rap over zal zijn. Nog een jaartje of twee geduld in mijn geval. Ik vrees dat jij er nog langer zal mogen vertoeven.

    Maar anderzijds: dit wil je hen toch niet afnemen, hé. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s