Boe

Baby’s baren is roofbouw. Het maken en dragen van twee kinderen heeft de bomen van mijn frisse amazonewoudlijf gekapt, de aarde omgeploegd en de bodem leeggegeten. Je ziet nog wel dat het ooit een aantrekkelijk gebied was, maar het is vergane glorie.

Het leegdrinken gaat ondertussen nog door. Zo’n zuigeling (het woord zegt het al) is als een klein vampiertje dat mijn levenssappen vlotjes binnen klokt. En als een echte verslaafde zakt hij nadien weg in een wolk van wazigheid en dan staan zijn ogen zo kadul alsof hij aan de opium zit. Vaak krijgt hij zelfs een scheve grijns op zijn bolle gezichtje. Als – na een uurtje of drie – het witte wonderspul uitgewerkt is, gaat hij tekeer als een beest. Als je als volwassene zo zou krijsen voor een product, ze zouden ons zo laten opnemen.
Ik ben een harddrug voor mijn zoon. En mijn lijf is de fabriek die de drugs moet produceren. Ik voel de energie soms zo uit me wegvloeien. ’t Is dus geen heel schoon fabriek. Een beetje kwabbig en met overenthousiaste borsten. Ik ben borsten op pootjes. Of beter: uiers op pootjes.

Probeer maar eens kleren te kopen als je een koe bent.
Ik word serieus ongelukkig van shoppen. Altijd al. Ook als er van zwangerschappen geen sprake was. Als ik kleren ga kopen, kom ik vaak bijna huilend van een kale reis terug. Hoe hard ik mijn best ook doe. Ik word sowieso al gek van het overaanbod en moe van passen. Ik twijfel over alles en ik vind alles snel te duur. Maar het mag ook niet te goedkoop zijn.
Ik ben al een week op missie: een nieuwe broek die me niet het gevoel geeft dat ik een in vlaggen gewikkelde koe ben. Maar ik vind gewoon niks. Niks! Om te wenen. En ze moet maar drie maanden meegaan! Want na drie maanden borstvoeding stop ik ermee en mogen mijn uiers weer borsten worden. En tegen dan ben ik trouwens terug een slank ree dat door de stad huppelt. Kwabloos, strak en in topconditie. Dan koop ik een broek die zestien maten kleiner is dan degene die ik nu zoek.

Pardon. Ik moet mij nu even laten melken. Boehoe.

Ziehier het feestbeestje betrapt:

Advertenties

13 gedachtes over “Boe

  1. Ik zeg altijd dat baby’s parasieten zijn. Ze zuigen je leeg. In de buik al en later nogal letterlijk. De mensen kijken zo verbouwereerd als ik dat zeg. Ze vinden het oneerbiedig. Het is nochtans een waarheid als een koe!

  2. Ik word ook gek van shoppen, van het overaanbod idd. En ik wil ook geen te duren maar ook geen te goedkope kleren. Samengevat: ik haat shoppen. Gelukkig moet ik wel geen borstvoeding geven, het zou idd ongetwijfeld nog erger worden.

  3. Ik vind dat precies niet zo erg 😉 Maar ik heb dan ook 3 weken volledig afgekolfd en dan had ik pas een waar zoogdiergevoel. Vreselijk.

    En het shoppen laat ik voorlopig voor wat het is. Bij mij klopt het cliché ook niet dat de kilo’s als sneeuw voor de zon verdwijnen dankzij de borstvoeding, die blijven gewoon hangen. Ik heb me er maar bij neergelegd dat mijn kleren voorlopig niet gaan passen en dat ik beter ook geen nieuwe koop. Te aanvaarden omdat het tijdelijk is. Toch? (Help!) 😉

    • @ Lieve: Er zit bij mij niks anders op dan toch nieuwe kleren te kopen. Ik heb namelijk niks. Er is maar een broek die past en die draag ik nu alle dagen. En ’t is dan nog een weinig flatterende ook… Je ziet, ik heb geen nadere opties…
      Triest he, dat vrouwzijn…

  4. Heel herkenbaar, ik voelde me net hetzelfde na de geboorte van de tweede (bij de eerste had ik dat gek genoeg een pak minder). Ik herkende mezelf en mijn lijf gewoon niet meer en schrok altijd als ik in de spiegel keek (zeker in pashokjes waar er dan nog zo’n vreselijk confronterend licht is). Maar het komt ook echt wel weer goed. Bij mij heeft dat wel lang geduurd, maar toch, geleidelijk aan valt alles weer in de plooi.

  5. Er is toch niets zo mooi dan te beseffen dat dat nieuwe leven VOLLEDIG door jou kan groeien. Ik vind het zelfs spijtig dat vrouwen hier na 3 maanden opnieuw moeten gaan werken en noodgedwongen stoppen met borstvoeding. Kleren zijn een materieel argument en ik begrijp dat nieuwe kleren kopen voor sommigen niet eenvoudig moet zijn. Misschien eigenaardig, maar ik vind dat ik als man iets mis, dat ik geen borstvoeding kan geven.

    • @ indijan: ik vond één keer wel leuk, maar nu had ik het graag aan mijn partner overgelaten. Maar bij gebrek aan borsten… Hoewel, ze zeggen dat mannen ook borstvoeding kunnen geven, als je een kind maar voldoende aanlegt. Er zijn van die verhalen van baby’s op een vlot met alleen maar mannen…

      • Heb dat zelfs een paar keer geprobeerd (tijdens een mama-is-het-gehuil-beu-hier-is-het-“ding”-trekt-uwe-plan moment), maar dat wou niet echt pakken (de baby denkt zo’n klein tjoepeke, wa is da? ;-). Ik denk dat de 9 maanden voorbereiding in het voordeel van het vrouwtje spelen.

  6. Vrouwen moeten toch niet noodgedwongen stoppen met borstvoeding na 3 maanden? Mijn dochter is 15 maanden en drinkt nog steeds dagelijks aan de borst… gaat perfect!

    Ik begrijp wel volledig wat je zegt over dat “leegzuigen”, en over de energie die je voelt wegstromen, samen met je melk. Bij mij had het gelukkig wel een aangename bijwerking: de kilo’s vlogen eraf en ik woog al snel 5 kg minder dan voor de zwangerschap (zijn er ondertussen wel weer bij hoor, haha).

    Wat ik het meest vreselijke vind, en dat komt naar t schijnt niet door de borstvoeding, maar door de zwangerschap op zich, is dat mijn borsten vooral letterlijk leeggezogen zijn! Ik ben 28 en ik heb theezakskes!!! En dat komt NOOIT meer goed zeggen ze he! ARGH!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s