Blogtijd

Ik hoor mensen met meer dan één kind wel eens zeggen dat één kind nog niks is, ‘eentje is geentje’, een makkelijk leven. Ik was dus op mijn hoede voor toegenomen drukte en drastisch gekrompen ik-tijd. Maar nu het zo ver is en ik zelf een moeder van twee ben – jongens bovendien – blijkt het tot hiertoe wel mee te vallen.

Het is weer zoals bij de eerste baby: stront loopt altijd over het randje van de luier op een moment dat ik dat net niet kan hebben, zakjes reservekleding waar altijd datgene in ontbreekt dat ik nodig heb, melk- en kotssporen op mijn schouder, en sleuren met die onhandige Maxi-Cosy; soms een paar keer over en weer omdat ik het een of het ander vergeten ben. Dat er nu een ouder kind bijloopt om de boel te saboteren vraagt natuurlijk een extra inspanningetje, maar ach kom, ik had niet verwacht dat het vanzelf zou gaan. Bovendien is de glimlach van zo’n baby, die in feite nog niet goed weet hoe te lachen, absoluut onbetaalbaar. In een babylach zit alleen maar lach; er is nog niks anders aan toegevoegd. Ik draai nu een zevental wasmachines op een week, ik ruim nu onophoudelijk op, en slapen dat doe ik sowieso al bijna drie jaar niet meer. Ik vind het allemaal dus nog wel meevallen. Ik ben nog geen inzinking nabij (zeg ik nu…).

Maar het is me wel al bijna een hele week niet gelukt om iets te bloggen. Ik had nu eerlijk gezegd ook weinig grootse gedachten om neer te pennen naast ‘Waar is die babypoepzalf nu weer’, ‘Tiens, er ontbreekt een stukje van die puzzel’ en ‘Hopelijk knabbelt ie mijn tepel niet weg’. Het hoeven niet altijd grootse gedachten te zijn op een blog, maar soms hoop ik het moederschap toch minimaal te kunnen overstijgen en iets hoogintelligents te kunnen schrijven. Niet dus…

Ik kan jullie wel nog wat beeldmateriaal meegeven van de afgelopen weken:

We trokken naar het Stampe & Vertongen museum in Deurne. Met uitzicht op de luchthaven:

In Breda ontdekte ik een winkel waar àlle producten gratis waren:

Fluo jasjes vallen wel op in deze gure tijden:

Sommige mensen vinden originele parkeerplaatsen:

En thuis daar worden torens gebouwd. Ik vind trouwens dat Tadeusz met zijn 2,5 jaar zeer indrukwekkende torens kan bouwen.

Advertenties

16 gedachtes over “Blogtijd

  1. Ik vind de grijper echt wel grappig. Inderdaad best wel knappe torens van Mr. T voor zijn leeftijd.

    Jongens denken heel hun leven lang denken dat ze helden (zullen) zijn, maar zijn buiten dat feit eigenlijk gemakkelijker dan meisjes (zegt onze kleuterjuf).
    Ze hadden mij ook gewaarschuwd bij de komst van kindje 2 dat dat ook 2 keer zoveel tijd zou kosten maar dat is eigenlijk niet zo. Vanaf dat je meer dan één kind hebt, entertainen de kinderen elkaar (misschien is je kleinste nog wel wat te klein daarvoor).

  2. Ik vond de overstap van 1 kind naar 2 kinderen wel groot. Toen we nog 1 kind hadden, konden mijn vrouw en ik elkaar nog wat aflossen. Intussen hebben we 3 kinderen. De overstap van 2 naar 3 was echter niet zo groot: we hadden sowieso al geen leven meer.

    Geweldige foto’s trouwens. Foto’s met een hoog broodje licht gehalte. Nu nog de gepaste titels.

  3. Er zitten hier weer pareltjes van foto’s tussen. Toegegeven, ik lees bijna nooit verhalen. Maar bij deze blog is dat anders. De foto’s zetten me aan om de verhalen te lezen, ook al wil ik dat niet. Dat is een complimentje waard!

  4. ik vond de overstap van 1 naar 2 niet zo moeilijk. Veel heeft ook te maken met het feit dat nr.1 een huilbaby was en over ’t algemeen niet zo gemakkelijk. Nr 2 was dan legendarisch gemakkelijk. De stap van kribbe naar ’t school vond ik veel moeilijker dan de stap van 1 naar 2.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s