Travakken

Binnen een tweetal weken zal ik terug deel uitmaken van de actieve bevolking. Boterhammen op die plank. Een keihypermoderne moeder, hophophop. Gedaan met dat zwangerschapsverlof. Geen gezaag om 6u30 ’s ochtends! Waar zijn uw sokken?! Boterhammen aandoen! Smeer uw tanden!
Baby binnenkoppen in de crèche, zoonlief met een vuurpijl in z’n poep de school in mikken, en vervolgens – lekker zen – op het werk even de problemen van mijn medemens oplossen. Alsof ik het allemaal beter weet. In perfecte rust. Met mijn opvoedkundige alwetendheid. Ahum.
In de vooravond mag ik dan in dartel galop mijn nageslacht in de desbetreffende opvangstructuren meescharen om hen thuis voedzame gevarieerde en fair trade spijzen te voederen. En daarna, als alle kinders knock out geslagen in hun bed vastgebonden zijn, zal ik misschien – na de afwas, de wasmachines en de droogkast – rond middernacht, met holle ogen nog enkele woorden bloggen.

Nu het zo dichtbij komt lijkt het een onmogelijke klus. Ondenkbaar dat zoveel mensen dat alle dagen voor elkaar krijgen. Dat er zo weinig accidenten gebeuren. Zo weinig moeders die hun kinderen in de auto vergeten. Zo weinig brand veroorzaakt door een bij het koken in slaap gedommelde moeder. Zo weinig peuters aan bomen vastgebonden en achtergelaten.
Het chronisch slaaptekort bij ouders van jonge kinderen zou redelijk ernstig zijn. Ik beaam dat. Ik slaap al bijna als ik met mijn ogen knipper.
Op een manier lijkt co-ouderschap iets geweldigs. Geniale uitvinding. Een hele week slapen! Jammer dat je als koppel ervoor uit elkaar moet gaan. Neeneenee, mijn geweldig lief geef ik er niet voor op.

Ik sta dus niet echt te springen om terug te gaan werken. Ik weet dat het me wel goed zal doen, maar toch… Ik hoop ooit in een andere sector te kunnen werken. Weg met de sociale sector. Maar het is niet vanzelfsprekend om van beroep te wisselen. Ik wil graag wat schrijven, iets grafisch, met beeld en taal en creativiteit, of zo. Welke beroep ik daarvoor nodig heb, is niet helemaal duidelijk. En zonder geschikte diploma’s loopt een mens ook niet ver. Zeker niet met twee kleine kinderen in je kielzog. Tips zijn natuurlijk welkom.

Nog een dikke twee weken dus. De lieve collega’s zag ik dinsdag al terug tijdens het nieuwjaarsetentje. Dat was gelukkig een aangenaam wederzien. Het eten was lekker, de sfeer was goed. We dronken lekkere thee, sjiek ingeschonken door de professionele theeschenker (die ook heel trots was op zijn kunnen).
Met zo’n fijne intro zal ik binnen veertien dagen wel klaar zijn om er in te vliegen zeker?

Advertenties

19 gedachtes over “Travakken

  1. Herkenbaar blogje voor heel veel jonge mama’s, denk ik. En heel leuk geschreven ook!

    De eerste week is de lastigste, vind ik. Eens het ritme terug gevonden is, loopt het allemaal vanzelf. Allez, ongeveer toch 🙂
    Maar eerst nog even genieten van je verlof!

  2. Dat gevoel van terug werken na maanden thuis met twee kleine kinderen, herinner ik me ook nog. Wat ik ook nog weet is dat het allemaal gesmeerd liep maar dat ik nu soms wel denk, hoe deed ik het in godsnaam? 😉

  3. ‘Zo weinig moeders die hun kinderen in de auto vergeten.’ ?
    Euhm ? ‘Bemerk ik daar enig sexisme? ‘ vraagt de werknemer uit de socioculturele sector (zucht) zich af, die in zijn tot op heden negenjarige carrière als vader er nooit ene vergeten afzetten/ophalen is. En die elke avond voor het huiswerk, de patatjes met groentjes en vlezeke, de (altijd op het allerlaatste moment meegedeelde, zucht) schoolbenodigdheden van zijn drie spruiten zorgt zonder het kot te laten afbranden, en zorgt dat iedereen in peis en vree is tegen dat moeke (prive sector) thuis komt. Foei toch! 🙂
    (ja Tamara, ik heb het ook tegen u!)

  4. Het heeft zo zijn voordelen, gaan werken. Eens niet te moeten zorgen en sussen en troosten. Eens gewoon vrouw, collega, vriendin te kunnen zijn. Maar de combinatie werk-gezin is vermoeiend, dat wel. Al geloof ik dat het eerste jaar het lastigste is. En daar zitten die nachten voor iets tussen. Kindertjes die doorslapen zijn een zegen voor lijf en leden.

  5. Ik vraag me ook dikwijls af hoe ik dat deed. Ik lig tegenwoordig tot half acht in mijn bed en laat mij wekken door mijn oudste zoon die zich op dat moment al heeft aangekleed, de tafel heeft gedekt en soms zijn boterhammen al heeft gesmeerd. Met een beetje doorgedreven opvoeding, ben je daar binnenkort ook, binnen een jaar of vijf… Verder veel succes. Ik sla de columns in de flair (die Pol soms koopt) altijd over, want jouw blog is veeeeel beter. Voilà!

  6. Sabbeltje,
    je moet eens kijken op Cultuurnet!
    Ik zag gisteren twee vacatures voor schrijvers. Iets voor een project van Creatief Schrijven en iets voor een boek voor twee wereldfietsters.
    Ik moest aan jou denken, las vervolgens dit op je blog et voila. You never know hè?!
    Dikke zoenen, Lo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s