Pazzop!

Ik wéét dat er momenten gaan zijn dat ik met een bloedend kind in de auto zit, crossend naar het ziekenhuis, vrezend voor vingertopjes, littekens, hoofdwonden enzovoort. Er gebeuren nu eenmaal accidenten in een mensenleven. Je hoopt dat je ervan gespaard zal blijven, maar dat is vrij onwaarschijnlijk. Je kan je kinderen niet beschermen tegen het leven. En overbeschermende ouders doen vaak meer kwaad dan goed.

Het is me al een paar keer overkomen en met twee jongens ‘te kind’ zal ik vermoedelijk nog wel eens bij de spoed zitten. Om mottig van te worden, die wetenschap. De kwetsbaarheid van mijn kinderen maken me zoveel kwetsbaarder en zoveel bewuster van die kwetsbaarheid dat mijn maag er soms van omdraait. Dat gaat alleen over als ik er eentje half fijn kan knijpen. Tadeusz, de bijnadriejarige duwt me dan weg en zegt: ‘Maamaaaa, nie doen! Niet knuffelen!’ De jongste van 4 maanden kan alleen nog maar een beetje kreunen.

Het is straf dat de meesten onder ons met alle tien tenen en vingers de volwassenheid bereiken. Af en toe valt er iemand van zijn dorpel en sterft, maar over het algemeen overleven we het leven vrij goed. Terwijl er zoveel ongelukken op ons pad liggen. Als ouder van kleine kindjes zie je die ongelukken in al die hoekjes liggen, klaar om mijn kinderen te bespringen en te verminken. Ik weiger nochtans een bange moeder te zijn. Hou u goed vast. Niet vallen. Pas op. Ik probeer het zo weinig mogelijk te zeggen. Het haalt volgens mij zelden iets uit. Alleen in uitzonderlijke situaties. Maar meestal leidt het hen af. Of dan blijft Tadeusz staan en zegt: ‘Neenee, ik ga niet vallen, mama.’ Alsof het een keuze is. En dan valt ie toch nog. Als je zegt: ‘Goed vallen hoor!’ heb je volgens mij evenveel resultaat. En kinderen zijn ook niet achterlijk. Ze willen zelf ook niet vallen. Dus ze zijn over het algemeen vrij voorzichtig als ze de gevaren goed kunnen inschatten. Het is hun klunzigheid die meestal dan toch tot de val leidt. ‘Boempatat!’ zegt Tadeusz dan.
Kinderen moeten zot kunnen doen, ravotten, wild spelen en een snufje gevaar voelen. Zo leefde ik als kind. Zo was het leuk. Dat wil ik mijn kinderen ook geven. Een beetje toch. En als ze dan onderweg wat gehavend geraken, dan zij dat zo. Het kan toch niet anders. Ik hoop alleen dat het niet mijn schuld zal zijn. En hopelijk blijven ze eeuwig leven.

Ik ging met de kinderen weer op bloedstollende speeltuintocht zondag. Hier haalt Boris al een angstwekkende stunt uit:

En momenteel neemt hij vooral risico’s op het vlak van zijn gezichtje. Want als het klokje slaat, kan zijn gezicht zo blijven staan! Hier moet de onderlip eraan geloven.

Advertenties

10 gedachtes over “Pazzop!

  1. Ik kan je een beetje geruststellen… ik heb drie kinderen, die zichzelf geen kinderen meer vinden en ze zijn in vrij goede staat tot dat punt geraakt. Met angstzweet, hartkloppingen en meer van dat fraais van mijn kant… maar het is gelukt. Tot hiertoe toch…

    En, hij is inderdaad om op te eten!

  2. Een onderzoek heeft uitgewezen dat kinderen in potentieel gevaarlijke omgevingen (zoals een speeltuin 🙂 ) minder risico’s nemen wanneer er geen volwassenen in de buurt zijn. Ze doen dat dus expres om ons hartkloppingen te bezorgen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s