Parallel portret

Ik zit hier vanavond na te denken over wat ik te bloggen heb. Ik weet dat het pas duidelijk zal worden als ik aan het schrijven ben. Voordien zijn er te veel mogelijkheden en blijf ik in het ijle denken.
Met een opdracht kan ik lekker aan de slag, maar zonder richting kan mijn geest echt beginnen zwalpen. Het is dus pas als ik zit te typen dat de boel begint te draaien. Vaak zijn de foto’s die ik in de laatste dagen gemaakt heb de deur naar de blogpost. Ik bekijk de beelden van de week en besluit zo of er iets tussenzit waar ik over wil/kan schrijven.

En er begint zich zo stilaan een patroon te vormen. Heel vaak toon ik foto’s van mijn kinderen of van ‘landschapjes’. In feite enigszins saaie onderwerpen. Maar vaak zit er niks anders op. Mensen houden er gewoon niet altijd van om op het internet te circuleren. Ik ken heel wat mensen die zeer bang zijn om controle te verliezen over hun eigen gezicht op het internet. Sommigen willen niet dat er foto’s zijn van hen op facebook.
Ikzelf vind die attitude wat ouderwets. Het internet is een parallelle wereld. Daar niet in bestaan lijkt onmogelijk. En ook zinloos. Privacy is een heikel thema. Er moet over nagedacht worden, en natuurlijk zijn ‘zatte foto’s’ beter niet het eerste wat een potentiële werkgever als eerste te zien krijgt als hij je naam googelt. Privacy is absoluut te beschermen en te respecteren. Maar voor mezelf geef ik er weinig om. Ik smijt heel wat van mezelf op dat internet. Onder andere omdat ik geloof dat die openheid past bij deze tijd en dat die kwetsbaarheid me niet meer kans op kwetsuren zal geven dan een defensieve houding. Dat hoop ik.

Maar ik respecteer de houding van anderen natuurlijk wel. Dat beperkt de beelden die ik op mijn blog kan tonen. Ik vraag wel regelmatig of mensen bezwaren hebben, maar soms doe ik de moeite niet en besluit ik hun foto gewoon niet te posten. Zo dringend hoeft dat immers niet. Dus, daarom vandaag:
Het kind:

De foto maakte ik vandaag bij zijn eerste toneelstukje. Dat miste ik. Ik zag alleen de laatste twee minuten. Omdat ik moest werken. Ik ben een slechte moeder. Ik vergeef het mezelf nooit.

Advertenties

4 gedachtes over “Parallel portret

  1. Prachtige foto, juist doordat ie wazig is.
    Wat een rotgevoel moet dat zijn he, dat je het hele optreden gemist hebt. Gelukkig was je er nog net op het laatst, zodat hij je tenminste wél zag toen hij klaar was. Dat scheelt misschien een beetje?
    Leuk stukje verder, ik heb hetzelfde idee over privacy op het internet. Aan de ene kant niet teveel info, aan de andere kant kom je er niet echt meer onderuit.
    Als ik maar lekker op de vroege ochtend op m’n bank kan zitten bloggen -zonder pottekijkers- vind ik ’t best! 😉 En dronken word ik tegenwoordig toch al niet meer hahaha, dus die foto’s van mij zijn niet op facebook te vinden… (tenzij iemand mij gespot heeft met oud & nieuw??) 😛

    • Hey dear, wat mij betreft ben je een topmama. En wat betreft het missen vh toneelstuk…wel, misschien heb je net daarom dit pareltje kunnen schieten. Straf beeld ! Eentje voor je best of serieke ? ;-)f

  2. Ik post eigenlijk ook bewust geen foto’s van mensen, vrienden of familie; alleen van ons eigen gezinnetje.

    Soms is een ‘goed-genoeg-moeder’ ook echt wel goed genoeg. Je bent dus wel een goede mama ook al miste je het toneelstuk.

  3. Ouders zijn ook mensen, ouders zijn niet perfect, gelukkig maar.

    Stop dat schuldgevoel maar weg, heb je niks aan, ook je kinderen niet.

    Trouwens, een “slechte moeder” zou nooit zo’n foto’s van haar kinderen kunnen maken. Ze zijn doordrenkt van de liefde die je voor hen voelt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s