Superwomen

Ik surf best wel wat rond op het internet. Ik lees af en toe wel wat blogs. En er is een categorie waar je als vrouw al lang niet meer kan naast kijken. Het zijn de perfecte vrouwen… Mme Zsazsa, Oontje, Photo-copy, Zilverblauw, Suzette, Prutsen enz enz enz… Tegenwoordig is het een hype. Ze krijgen al artikels in de krant. Het is een fenomeen: vrouwen die zichzelf heruitgevonden hebben. Hedendaagse vrouwen die hun vrouwzijn tot de essentie herleiden. Ze zorgen voor de kinderen, ze naaien, ze koken, ze knutselen. Alles zonder ouderwets te zijn. Modern en zelfbewust zijn ze. En ze bloggen. Met succes.
Al wat ze aanraken verandert in hip speelgoed, draagbare nieuwe (kinder)trends of watertandgerechten. Creatieve duizendpoten, perfecte naaisters, vrouwen met veel tijd en mooie kinderen. Ik bezoek hun blogs regelmatig. De kwijl loopt dan uit mijn gezicht. Als ik zie wat die allemaal doen en maken… Ik wil dat ook allemaal kunnen, bedenken en ineensteken. Waarom bedenk ik geen leuke zelfmaakdingen? Waarom ben ik niet zo’n superwoman?

De blogs van deze dames prikkelen en frustreren tegelijkertijd. Ze motiveren en demotiveren. Het is gewoon te veel. Te mooi. De afwerking is te goed. In de tijd dat ik bedacht heb waar mijn aldinaaimachine staat hebben zij weer zesentachtig nieuwe jasjes en kleedjes bedacht, op patroon gezet, genaaid en gepost. En ze bakten ook nog een taart. Hoe doen ze dat toch? Hoe slagen ze erin om ook nog eens perfecte ouders te zijn voor hun goed geklede kinderen. In de bakfiets en een boomhut in de tuin. Hoe houden die hun kot proper? Zien die er zelf dan uit als complete slonzen? Dat moet toch wel? Of zijn het onuitstaanbare wichten zonder vrienden? Nee hoor. De meesten zijn knap en hebben een rijk sociaal leven…

Vorige week zag ik een knutselmogelijkheid die ik – dacht ik – wel aan zou kunnen. De blikken dozen poedermelk voor ons borelingske Boris leken te leuk om altijd weg te gooien. Ik vermoedde dat een spuitbusje verf voldoende zou zijn om ook een beetje supervrouw te worden… Ik zou een hele serie verblindende speelgoeddozen maken, met leuke motiefjes en in toffe kleurtjes. Supertrendy en getuigend van mijn ongebreidelde creativiteit en kunde. Maar wachten tot de verf droog is, was al bijna onmogelijk. Plakband netjes afplakken bleek ook minder leuk dan ik hoopte. Motiefjes en ornamentjes leken aanvankelijk simpel, maar zelfs een eenvoudige rechte lijn spuiten bleek al te moeilijk. Ik moet nog niet denken aan sterretjes of bloemetjes…

En nu ik weer aan het werk ben loop ik een hele dag ‘hophophop!’ te mompelen om mezelf in beweging te houden. Ik ben al heel content als mijn kinderen om 20u een gezonde maaltijd gegeten hebben en met een pyjama in het juiste bed liggen. Dat mijn blikken dozen op nikske trekken daar moet ik dan maar mee leren leven. Ik ben nog maar een supervrouw in de maak. Misschien dat ik binnen een half jaar – na nog een twintigtal blikken dozen – een bevredigend resultaat kan afleveren. Hopelijk zijn mijn kinders dan niet geheel verwaarloosd…

Advertenties

36 gedachtes over “Superwomen

  1. Sommigen werken niet of deeltijds. Anderen werken wel fulltime maar sparen in het weekend of een vrije dag blogpostjes op om dan druppelgewijs los te laten. Als ik voor mezelf spreek (niet dat ik in de categorie hoor, maar wel bij de regelmatige blogger): als ik tijd heb blog ik veel omdat ik niets moet ‘maken’. Hooguit en fotootje maken van een luncheke of een kleine met een vuile smoel of iets in die aard. Ik schrijf niet veel waardoor een post vlug klaar is. EN ik heb een kuisvrouw en voor de rest ben ik een lui wijf. ๐Ÿ™‚ En voor de rest, niets is wat het lijkt….
    Jij schijft prachtige teksten die aangevuld zijn met de allemooiste foto’s. Dร t is iets om jaloers op te zijn. Echt, maat, dat is hier een geweldig plekje.
    Maar ik geef je gelijk, het moet gedaan zijn met die perfectie! Leve de geposte mislukkingen!
    http://elza-d.blogspot.com/2010/08/dramas-ten-huize-d.html

  2. @ Elza: lol. Die taart… het wordt idd tijd dat die perfecte vrouwen hun scheefgestikte kleedjes ook eens gaan tonen. Of hoe hunnen draad in hun naaimasjien verstrikt. Hierbij: een oproep! ๐Ÿ™‚
    Uw taart is al een mooie bijdrage!

  3. Maar Ysabje toch! Ik lees jou – denk ik – al langer dan jij mij en ik dacht over jou(w foto’s) net hetzelfde! Iedereen heeft zijn sterke kanten, al zijn deze die ik tentoon spreid nog helemaal niet zo sterk als wat sommige andere blogvrienden tonen.
    En als het een troost mag zijn: mijn huis ligt er niet altijd piekfijn bij, ik zet mijn kinders ook soms even pedagogisch niet-verantwoord voor de tv als ik wil naaien, mijn Lief kookt graag en goed, en voor de rest doe ik ook maar de was en de plas en de kuis en de strijk gelijk iedereen. En ik werk. Ook. Ja. ’t Is een kwestie van plannen en organiseren en alleen het mooie in je leven te tonen ๐Ÿ™‚
    Dus, ik ben zeker geen superwoman, allerminst en ik probeer dat zeker ook niet te zijn. Maar wel lief dat je anderen dat even wil laten geloven.

  4. En mijn eten trekt gewoon op niets, maar ik kan er al af en toe eens een redelijke foto van maken. ๐Ÿ˜€
    Voor de rest lig ik plat op mijn rug, want nog steeds herstellende van een zware rugoperatie. Vanaf volgende maand zal ik bijlange zoveel niet meer kunnen posten, want dan begint het echte leven weer. ๐Ÿ™‚ (althans dat hoop ik tenminste).

    Voor mij was m’n blog een manier om te revalideren, om terug in het echte leven te staan. En ja, ik geniet ervan. Ik vind het leuk als mensen mijn receptjes uitproberen en me foto’s sturen van hun resultaat. ๐Ÿ˜€

    Voor de rest waag ik me niet aan knutselpraktijken of naaisessies. Ik ben een ongelooflijk lompe trees. ๐Ÿ˜€

    Ik ben gewoon jaloers op jouw fotografisch oog. Ik zou graag eens een deftig portret leren nemen, maar da’s mij tot nu toe nog niet gelukt. ๐Ÿ˜‰

    Ai, mijn rookmelder gaat af. Da’s waarschijnlijk van al die wierook. ๐Ÿ˜€

  5. Achja, zo herkenbaar. En dan heb ik nog niet eens kinderen, dus zeeรซn van tijd. Ik ben liever te lui, te moe, denk ik. Maar soms prikt het…. en als je dan mensen spreekt die nooit blogs lezen, kan het leven zo zalig ongecomplieerd zijn. Daar zijn die supervrouwen niet. Of toch, niet in mijn omgeving.

  6. haha, en ja ik vraag me dat ook wel eens af
    mahaar voor mij is dit hier een van de best geschreven blogs. je hebt echt een heel goede pen, en ik hou ook van de foto’s. je slaagt erin een sfeer over te brengen. knap!

  7. En net daarom kom ik hier zo graag lezen omdat jouw stukjes uit het leven gegrepen en zo echt zijn. Iedereen heeft wel z’n mindere kantjes en zwakke plekken, het vergt alleen meer durf om daarvoor uit te komen, laat staan ze online te gooien.

    Zoals de zoon een poos geleden al eens zei: “Mama, het hoeft niet perfect te zijn want dan zien ze niet dat het zelfgemaakt is.” Voila, je blikken zijn ook mooi zo, zelfs met het wazige streepje รฉn ze zijn ZELF geverfd.

    Hoeveel superwomen zijn er niet jaloers op jouw mooie foto’s en je geweldige schrijfstijl?

    Ze mogen er allemaal zijn, de superwomenblogs en de rest.
    Je kan wel beslissen om los te laten en te relativeren en vooral het mag je niet ongelukkig maken (hooguit een beetje afgunst misschien ;-)).

  8. Pingback: Wat maakt Suzette nu? » Watklaagt.suzette.nu

  9. Ha! Bedankt, maar te veel credits hoor. Ik zou gemakkelijk een parallel faal-blog kunnen beginnen en daar meer dan genoeg content voor hebben ๐Ÿ˜‰ Maar daar word ik zelf dan weer niet blij van…
    Fijn weekend!

  10. Ik denk dat je net (zoals altijd fantastisch) hebt neergepend wat velen onder ons wel eens durven denken ๐Ÿ™‚

    Mijn motto is (vooral sedert ik kinderen heb eigenlijk), niet teveel kijken naar een ander, u niet al teveel vragen stellen, uw eigen ding doen op uw eigen ritme en met uw eigen goesting en gelukkig zijn met wat je wel hebt/kan en u niet druk maken over hetgeen je denkt niet te kunnen of niet te hebben.

    Het gras aan den overkant, etc…

  11. Whahaha, dat je nu net mij moet vermelden als zogenaamde ‘supervrouw’, daar zit ik hier momenteel echt hardop om te lachen. Tsss, je had me moeten zien vandaag, te laat op mijn werk, helemaal gestressed, kreeg mijn lenzen niet meer in omdat ik zo moe ben dus maar met bril op naar m’n werk gegaan, zonder make-up. En ik ben echt een waar-de-lo-ze huisvrouw. Ik doe NOOIT de was. Ik herhaal: NOOIT. Dat doet mijn man. En ik heb een schoonmaakster die eenmaal per week het hele huis sopt, dat doe ik ook al niet zelf. Ik werk wel veel en struikel regelmatig over mijn eigen ambitie. Maar supervrouw, echt no way!!

    Maar ik snap wel wat je bedoelt hoor, ik zie ze ook, om me heen. Fantastische moeders die alles lijken te kunnen. Maar ik vermoed dat het een illusie is.

  12. O wat een hilarisch verhaal. Ook hier een ver van volmaakte, maar hunkerend naar dat stadium. Ik reageerde geloof ik niet eerder, maar lees je graag. En wat mij betreft mag je het weeken in met een superwoman-gevoel!

  13. zucht,
    voelt ook zo, en heb dan nog geneens kinderen. Heb zoveel goesting altijd om vanalles te doen maar zou eigenlijk as-we-speak aan dat kut-doctoraat moeten werken om zo snel mogelijk ervanaf te zijn. Dan (kan) mag ik pas probรฉren supervrouw te worden.

  14. Ik heb je blogpost laten lezen aan mijn man, en hij moest er vooral heel hard mee lachen. Zegt genoeg, niet? Hierna ben ik met mijn kodak door mijn huis getrokken, maar het is echt tรฉ erg om te posten: stofpluizen, volle wasmanden, kinderen die ’s middags nog in hun pyjama rondlopen en waar de choco van het ontbijt nog op hun gezicht hangt,… Maar… het hemdje voor Grote Pruts is wรฉl afgeraakt ;-). Ik nodig je uit om eens heel goed te kijken naar de foto’s bij mijn laatste blogpost (http://prutsen.wordpress.com/2011/02/27/het-varkenshemd-aka-naaiclubhemd/). Zie je de stofzuiger gewoon in de living achter Grote Pruts staan? En op de foto rechtsonder hangt er gewoon een verdwaalde kapstok (die rooie) over Kleine Pruts haar zetel.
    Met andere woorden: niets is wat het lijkt.
    ’t Is inderdaad zoals het gras dat op een ander altijd groener ziet: ik zou zo’n gevatte teksten willen kunnen schrijven als jou, of zo’n prachtige foto’s kunnen maken.

    En als we dan toch meer mislukkingen gaan tonen: http://prutsen.wordpress.com/2009/03/08/mislukt/

  15. blij dat ik je blog en postje ontdekt heb ! En ik ben het met je eens. Ooit toon
    ik een keertje alle misbaksels, tryout, beginnende dingen die nooit zijn
    afgemaakt … ge gaat verschieten !

  16. Oh ja! Zรณรณรณ waar.

    En echt… misschien moet ik eens een reekske maken. ๐Ÿ˜‰
    Ik blijf thuis bij mijn vier sjarels, ik sjotte de kuisvrouw buiten en tel heden de pluizen op de trap, de vuile vingers op het raam, de stapels was voor het wasmachien en gaap naar het overvolle droogrek.
    Misschien ambieer ik wel naambekendheid als “de slons der blogs” als ik jullie dat allemaal laat zien.

    En serieus, ik ga alvast moeten trainen om schoon foto’s van al dat vuil te trekken. Er mag nog รญets aan zijn hรฉ. ๐Ÿ˜‰

  17. Op een blog schrijf en toon je wat je wil en creรซer je (min of meer toch) een beeld dat je wil laten zien. Enkele van de blogs die je opsomt, volg ik ook en het valt me op dat je bij het lezen van die blogs weinig te weten komt over de echte emoties en het echte leven van de blogsters in kwestie. Er wordt veel getoond en uitgelegd, op sommige plaatsen met de nodige humor en zelfrelativering, maar je komt niet echt veel te weten over de mensen achter die blogs en hun leven. Met andere woorden: je ziet maar een stuk. Het perfecte stuk. Terwijl niemands leven perfect is en ik de eerste superwoman nog moet tegenkomen.

  18. Pingback: De schaamte voorbij | Schrijfselkes De schaamte voorbij |

  19. tss
    niets van aantrekken zou ik zeggen
    de meeste bloggers (mannen en vrouwen) tonen maar een heel beperkt deel van hun leven
    wat ze willen laten zien, waar ze fier op zijn
    de geeft een super imago, dat wel maar echt is anders
    ik heb veel liever mensen die zich echt kwetsbaar durven opstellen (zowel online als in het echte leven); daar is veel meer moed voor nodig.

  20. Pingback: Home Flora « Sardien

  21. Pingback: Voordelen van de bloggerij (+ craft it forward) « Ysabje's Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s