Klein kribbekind

Kleine grote Boris gaat sinds een tweetal weken naar de crèche. Ook al is ie nog geen zes maanden oud, hij heeft nu een eigen leven zonder mij. We besteden het monstertje uit. Een handvol vrouwen ontfermt zich over hem en hij steelt hun lach met zijn guitig smoeleke. Hij plant zijn vuistje in hun gezicht, trekt hun haren uit. Hij eet de mat op en kotst de vloer onder.
Ik zou hem nooit meer kwijt willen, ik kan het wel doodknuffelen, maar na een hele nacht friemelen en kreunen, wenen en trappelen is het soms fijn dat er andere warme schouders zijn waar hij op kan uithuilen. Soms is gaan werken een moment van verlossing.

Ik ben pro kribbe. Ik geloof dat het een fijne afwisseling is voor kinderen, dat ze er veel kunnen leren. Heel wat sociale contacten. Hoe klein ze ook zijn, die prutsen hebben echt al een sociaal leven. Ik zie ze soms naar elkaar kijken met een blik die al heel wat interactie verraad. En als er eens eentje met een legoblokje op een ander zijn hoofd klopt dan is dat een wat pijnlijkere vorm van communicatie, maar evengoed leerrijk. Zo gaat dat immers in het leven.
Andere stemmen, ander speelgoed, een andere aanpak. Ik vind er niets zieligs aan. Ik moest ook niet huilen toen ik mijn kinderen voor het eerst ging afzetten in de crèche. Ik ben eerder blij. Blij dat hij eens een andere input krijgt dan altijd die chaotische mama of die dwaze papa.

Maar als ik wat lang blijf hangen als ik Boris ga afzetten dan groeit de behoefte om erbij te blijven. Te zien waar hij zich mee bezig houdt. Wat spookt ie allemaal uit? Naar wie lacht hij? Tegen welk ander kindje leunt hij als hij zijn evenwicht verliest? Ik vind het soms gewoon zielig voor mezelf. Voor al die ogenblikjes die ik zal missen…

Hier zien we Borisje die op zijn allereerste dag in de crèche al gelijk de opvoedster molesteert…

Advertenties

6 gedachtes over “Klein kribbekind

  1. Ik ook! Ik merk aan Fien dat ze echt graag in de buurt van andere kindjes is. Ik kan haar liefde geven en haar knuffelen en met haar spelen, maar ik kan haar niet de interactie van andere kindjes geven. Het is zo opvallend hoe die kleintjes tot elkaar worden aangetrokken, zelfs al spelen ze nog niet echt samen. Absolute voorstander hier!

  2. Ik denk dat elke ouder wel eens een vlieg wil zijn om binnen te gluren in de kribbe of te zien wat de grote kinderen op school uitspoken. Of ze braaf meewerken of zich als ettertjes gedragen.
    Onze jongste gaat binnenkort naar school en ook al zal ik geen traantje laten toch zal het even slikken zijn dat ook onze jongste peuter-af is.
    En ja, onze kinderen zijn in de kribbe ooit al gebeten en hebben zelf ook gebeten. Zelfs op die leeftijd geldt soms de wet van de sterkste (en als ze het met woorden of kracht niet halen, doen ze het met hun tanden).

  3. OOOh dat heb je precies gezegd zoals ik het voel! Die van mij gingen zelfs op drie maanden al naar de creche (het ging nie anders). Ik heb nu een vers boeleke van ondertussen 3 maanden, maar zij zal pas op 6 maanden kunnen gaan. Ik geniet echt wel van de tijd met haar, maar ben het niet gewend, dat ik zo lang alleen ben met een baby. Ik snak soms wel eventjes naar een creche-moment, zodat ik eventjes met volwassenen kan praten (collega’s) en eventjes mijn hersenen kan gebruiken voor iets meer dan het uittellen van hoe lang de vorige fles geleden is.

    k

  4. Hahaha, die foto! Die van mij ging ook hoor, en de ‘nieuwe’ straks ook, als ‘ie vier maanden is voor één dag in de week. Ik denk net als jij dat het goed is voor kindjes en ik wil gewoon graag kunnen werken ook. Niks mis mee. Maar kijken wat ze uitspoken; ja, dat zou ik ook wel eens willen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s