Springpret

Afgelopen weekend was Koksijde weer een groot kinderparadijs. Het ene springkasteel naast het andere, ballenbaden, draaimolentjes, vlaggetjes en ijsjes. Maar toch vooral springkastelen. En lelijke muziek met veel beat. Wat kinderen over het algemeen overigens geweldig vinden.

Omdat de lach van een kind even kostbaar is als pakweg een een slanke lijn voor vrouwen of een volle haardos voor mannen, hebben wij – net als zoveel andere ouders – de nadelen vrijwillig en met een grote glimlach getrotseerd. Want echt prettig is het voor volgroeide mensen niet. Het gefriemel, getrek en geklauter is zo fanatiek en zo ongenuanceerd dat menig ouder zeeziek wordt op deze kolkende zee van kinderen. Maar dat doet er niet zo toe. Het kind wil een zetje, een aanmoediging, een ‘waaw!’ voor de volgende sprong; en omdat de vreugde zo aanstekelijk is geven wij dat zonder enige aarzeling.
Kindjes zijn in deze samenleving bijna heiligen. We steken hen in dure kleren en geven hen echte prinsessenkamers. Straten worden speelstraten, vrije tijd is kindertijd. En we zijn massaal overbezorgd voor hun tere onschuld.
Zo is het niet altijd geweest. Vroeger maakte men kinderen omdat dat het werk lichter maakte. Ze kregen de overschotjes en niet het beste stukje vlees.

Nu is een kind eerder een tijdintensieve hobby, een doel op zich. En die kinderen die gooien zich helemaal van zodra ze de kans krijgen. Leven met alleen maar ‘ja’ en ‘nu’ en ‘nog’. Ze zijn zich nog niet bewust van hun dwaze gelaatsuitdrukkinge, de gevaren of het irritante van hun schelle stemmetjes. Gelukkig maar. Zolang het niet alle dagen is mogen ze van mij wel eens een dagje springen. En dan maar hopen dat ze ’s avonds zonder verpinken in ’t slaap vallen…

Een hele dag eindeloos gefriemel:

Genoeg adrenaline ter plaatse om de hele straat mee te verlichten:

De aanwezige dieren werden gemolesteerd ende verpletterd:

Maar die dwaze blijdschap van Tadeusz maakt voor mij toch alles goed…

Advertenties

3 gedachtes over “Springpret

  1. Ja die kindercultuur… Ik weet niet zo goed wat ik daar nou mee moet.
    “A Star is Born” zie ik regelmatig op geboortekaartjes of slingers die mensen ophangen als er een baby is geboren. Aangezien dat ook in kerstnummers wordt gezongen, betekent dat dan de definitieve vergoddelijking van het kind? De industrie vaart er in ieder geval wel bij. Ouders lijken niet te snappen dat het een kind de eerste x aantal jaren niet uitmaakt van welk merk zijn kleren zijn, of z’n speelgoed. En zoals met alles, meestal koop je een gevoel, geen product of dienst.

    Leuk stukje, als altijd. Ik ben benieuwd hoe het mijzelf zal vergaan eens het godje is geboren.

  2. Yep, kind is meestal koning. Ik worstel er zelf ook mee: enerzijds leuk om vanalles samen te doen, te genieten, niet al te streng te zijn. Anderzijds wil ik daarin ook niet overdrijven. Zij passen in mijn leven, ik moet me niet volledig assimileren met hun leven. Maar than again: zij hebben natuurlijk niet om hun eigen leven gevraagd, dus waarom zouden ze zich helemaal in het mijne moeten invoegen?
    Het blijft een dilemma. Want wat is een goede balans? Geen merkkleren hier, maar soms iets te veel exclusieve aandacht. Geen superchique speelgoed, maar wel veel hoekjes in huis “op kindermaat”.
    Op dat vlak vond ik “Luie ouders hebben gelijk” van Tom Hodgkinson wel verfrissende lectuur. Een boek dat bij de hand blijft liggen om af en toe terug een stukje uit te lezen: om niet te vergeten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s