Smakelijk

Op het werk is de middagpauze vaak het hoogtepunt van de dag. De hoge graad van sociale-sector-oestrogenen geeft dit middagmoment (‘happen en klappen’) een heel eigen karakter. We zijn maar met tien, maar we hebben vegetariërs, flexitariërs en omnivoren. Er zijn dunne mensen en volslanke, diëtenden en anders-etenden. Volhardende snoepers en suikeronthouders. Daarnaast hebben we mannen en vrouwen, waaronder ook een lesbische. We hadden een islamitische Marokkaan, maar die trapte het af. De gedurfde mix van uiteenlopende persoonlijkheden en overtuigingen die we nog over hebben werkt wonderbaarlijk goed. Tijdens de middagpauze toch al zeker.

Wat me opvalt is dat er sinds dit jaar nog maar weinig boterhammen of broodjes gegeten worden. Onze ijskast wordt ’s morgens volgestouwd met kleurrijke tupperwares en veelbelovende zakjes. Rond half één worden al die potjes opengetrokken en verschijnen de mooiste groentemixen, pastaslaatjes en soepvariëteiten, al dan niet bio. Dat alles gaat gepaard met opgewonden gekwetter en geschater. Behalve het gegiechel wordt er veel uitgewisseld: de één deelt zijn rauwe witloof en krijgt er een tomaatje voor terug. Verse soepen worden gedeeld. Theezakjes afslankthee gaan van tas tot tas. De receptjes vliegen je soms rond de oren. Alles gebeurt minzaam glimlachend. We kijken watertandend in elkaars bord, maar er is weinig hebberigheid of egoïsme te bespeuren op Bowa.

Heel dat collegiale voedingsdansje gebeurt vanzelfsprekend met het nodige ecologische bewustzijn. Een blikje tonijn passeert niet zonder enkele opmerkingen over overbevissing. De vakanties van onze garnalen (ze worden blijkbaar gepeld in Marokko), de reistijd van onze boontjes. En vanmiddag kwam er een verontschuldigende uitleg van de flexitariër naar de pacifistische vegetariër: dat garnaaltjes misschien niet zoveel pijn voelden als andere dieren.
Het team kwam met die aanzet lekker op dreef. We hebben niet veel nodig. Er werd getracht om de vegetariër een schuldgevoel aan te praten door de theorie te opperen dat planten (en dus ook groenten) ook pijn voelden. Hij trapte er niet in. Het thema werd verder uitgebeend naar ‘dan kunnen we evengoed mensen eten’. Dankbare sappigheid aan tafel.
‘De Chinezen staan goedkoop deze week’. ‘Heb je de roodhuiden in eigen nat al geproefd? Keilekker!’ ‘Mijn Afrikaan is te hard gebakken.’
Maar los daarvan hoorde ik ook ‘De avocado is de boter van het oerwoud’. En ‘Vogels die vliegen vallen niet’ (- een uitspraak van Ann van de Vel die daar de credits voor wil, want ze wil misschien ooit een boek schrijven met die titel).
U hoort het: het was behalve een gezonde ook een sappige en poëtische maaltijd…

U krijgt de avocado ook nog eens van Kristel:

En na het eten bleek mijn bazin nog ongekende kwaliteiten te bezitten die het leven op het minst vergrappigen:

Advertenties

5 gedachtes over “Smakelijk

  1. Ik kon me weer helemaal inleven in jullie middagpauzes. Stel je voor dat ik daar nog tussen zat met mijn doos met oersimpele boterhammen. Leuk om te lezen en doe ze daar nog eens de groetjes!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s